Catherine Coulter
Nowy Jork, 15 czerwca
Becky oglądała w popołudniowym programie operę mydlaną, regularnie pojawiającą się na ekranie od czasu, kiedy była jeszcze dzieckiem. Zastanawiała się, czy ona też mogłaby mieć dziecko, które w jednym miesiącu wymagałoby przeszczepu serca, a w następnym nerki, albo męża, zdradzającego ją za każdym razem, kiedy spojrzy na niego jakaś kobieta.
Wtedy zadzwonił telefon.
Zerwała się na równe nogi, ale zaraz zatrzymała się w miejscu, nie odrywając wzroku od aparatu. Jakiś facet w telewizorze jęczał, że życie zastawia na nas pułapki. Chyba nie wiedział, co mówi.
Stała bez ruchu, nie odbierając telefonu. Zabrzmiały trzy kolejne dzwonki. Nagle uświadomiła sobie, że matka leży w stanie śpiączki w szpitalu Lenox Hill, i nie mogąc dłużej znieść tego dzwonienia, podniosła słuchawkę.
Z trudem wykrztusiła jedno słowo:
- Halo?
- Cześć, Rebecca. To ja, twój chłopak. Tak cię wystraszyłem, że boisz się odebrać telefon, prawda?
Przymknęła oczy, kiedy ten nienawistny, niski głos przeniknął ją aż do głębi, i zatrzęsła się z przerażenia. Nie było w nim ani śladu charakterystycznego dla Atlanty przeciągania samogłosek, ani ich wyraźnego akcentowania, co wskazywałoby na Nowy Jork, ani typowego dla Bostonu braku „r”. To był głos człowieka wykształconego, z gładką wymową, z wyraźną dykcją, może nawet z leciutkim brytyjskim akcentem. Stary? Młody'.' Nic wiedziała, nie potrafiła rozróżnić. Musiała być czujna. Musiała słuchać uważnie, zapamiętać, jak on mówi i co mówi. „Możesz to zrobić. Bądź czujna. Prowokuj go, żeby mówił, nigdy nie wiadomo, co mu się wymknie”. Tak jej powiedział policyjny psycholog w Albany, kiedy ten mężczyzna zaczai do niej telefonować. „Słuchaj uważnie. Nie daj się zastraszyć. Przejmij inicjatywę. Nie pozwól mu kierować rozmową”.
Becky oblizała spierzchnięte wargi. W tym tygodniu powietrze na Manhattanie było gorące i suche, co w prognozie pogody określono jako anomalię. Powtórzyła w myśli litanię pytań, starając się panować nad głosem i przejąć inicjatywę.
- Nie powiesz mi, kim jesteś? Naprawdę chciałabym to wiedzieć. Może porozmawiamy o tym, dlaczego stale do mnie telefonujesz. Zgoda?
- Rebecco, nie potrafisz wymyślić jakichś innych pytań? Przecież dzwoniłem już do ciebie kilkanaście razy. Aha, to robota psychologa, prawda? Powiedzieli ci, żeby je zadawać, żeby mnie rozkojarzyć, to wyłożę karty na stół. Przykro mi,' ale to nie zadziała.
Sama nie wierzyła, że ten fortel przyniesie jakieś rezultaty. Ten facet wiedział, co robi, wiedział też, jak to robić. Chciała błagać go, żeby zostawił ją w spokoju, ale tego nie zrobiła. Nagle się wściekła. Zbyt długo tłumiona złość przebiła się przez pokłady panicznego strachu. Ściskając słuchawkę tak mocno, że aż zbielały jej nadgarstki, wrzasnęła:
- Posłuchaj, ty nędzny kutasie! Nie jesteś moim chłopakiem, tylko durnym psycholem! Chcesz inne pytanie? Proszę bardzo.' Dlaczego nie pójdziesz do diabła? Dlaczego się nie powiesisz? Nic dzwoń do mnie więcej, ty żałosny pętaku! Telefon jest na podsłuchu, rozumiesz?! Zaraz cię dopadną!
Tym razem go zaskoczyła. Poczuła nagły przypływ adrenaliny, ale jej radość nie trwała długo. Szybko doszedł do siebie i zaczął mówić spokojnie i rozważnie:
- Ależ Rebecco, kochanie, wiesz równie dobrze jak ja, że gliniarze nie wierzą w to, że ktoś cię śledzi, że jakiś pomylony facet stale do ciebie dzwoni i chce ci napędzić stracha. Sama musiałaś założyć podsłuch, bo policja nie chciała tego zrobić. A ja nigdy nie będę rozmawiać na tyle długo, żeby te twoje przestarzałe urządzenia mogły mnie zlokalizować. Tak, Rebecco, obraziłaś mnie. I drogo za to zapłacisz.
Odłożyła słuchawkę, przyciskając ją z całej siły, jakby starała się zasklepić krwawiącą ranę, jakby to przyciskanie mogło spowodować, żeby do niej nie zadzwonił, jakby mogło go od niej oddalić. Wreszcie odeszła od telefonu. W operze mydlanej żona błagała właśnie męża, żeby jej nie opuszczał dla młodszej siostry. Wyszła na mały balkon i spojrzała na Central Park, potem obróciła się trochę w prawo, żeby popatrzeć na Metropolitan Museum. Mnóstwo ludzi, większość w szortach, głównie turyści, siedziało na schodach, czytając, śmiejąc się, rozmawiając, jedząc hot dogi z wózka Teodolpha. Niektórzy pewnie palili trawę, kradli portmonetki. W pobliżu stało dwóch policjantów na koniach; wierzchowce podrzucały głowami, jakby były zdenerwowane. Słońce paliło niemiłosiernie. Była dopiero połowa czerwca, ale nienaturalny upał nie ustępował. W mieszkaniu było o wiele chłodniej. Za zimno, przynajmniej dla niej, ale nie udało się jej przesunąć termostatu ani w górę, ani w dół.
Telefon znowu zadzwonił. Słyszała go wyraźnie przez na wpół przymknięte szklane drzwi.
Odwróciła się nagle, omal nie wypadając przez balustradę. Nie dlatego, że to było niespodziewane, nie tylko dlatego, że ten dzwonek tak bardzo kontrastował z normalnym, spokojnym wyglądem ulicy.
Zmusiła się, żeby rzucić okiem na śliczny, pastelowy pokój matki, na szklany stolik przy kanapie i stojący na nim biały telefon, który dzwonił i dzwonił.
Przeczekała jeszcze sześć dzwonków. Wiedziała, że musi go odebrać, To mógł być telefon w sprawie matki, jej bardzo chorej, umierającej matki. Oczywiście, była pewna, że to ten In et, ale to nie miało znaczenia. Czy wiedział, dlaczego nie wyłączyła telefonu? Sprawiał wrażenie, że wszystko o niej wie, nie wspomniał jednak nigdy ojej matce. Wiedziała, że nie ma wyboru. Przy dziesiątym sygnale podniosła słuchawkę.
Rebecco, chcę, żebyś znowu wyszła na balkon. Popatrz w to miejsce, gdzie stoją gliniarze na koniach. Zrób to zaraz, Rebecco.
Odłożyła słuchawkę i wróciła na balkon, nie zamykając za sobą szklanych drzwi. Spojrzała na policjantów. Nie odrywała od nich wzroku. Czuła, że zdarzy się coś okropnego, czuła to i nie mogła zrobić nic innego, tylko patrzeć i czekać. Odczekała trzy minuty. W chwili gdy była już prawie pewna, że prześladowca wypróbowuje jakieś nowe sztuczki, żeby ją sterroryzować, nastąpił głośny wybuch.
Konie cofnęły się w panice. Jeden z policjantów zleciał z siodła i wpadł w krzaki. Po chwili gęsty dym zasłonił cały widok.
Kiedy dym trochę się rozrzedził, zobaczyła, że na chodniku leży stara, bezdomna kobieta, a obok niej pogięty wózek i porozrzucane drobne przedmioty. Wokół fruwały kawałki nadpalonego papieru. Po tenisówkach tej kobiety spływało piwo imbirowe ze stłuczonej butelki. Wydawało się, że czas stanął w miejscu.
Nagle wszystko się zakotłowało i zapanował ogólny chaos. Część osób siedzących na stopniach muzeum podbiegła do ofiary.
Pierwsi znaleźli się przy niej policjanci; ten, którego zrzucił koń. wyraźnie utykał. Wrzeszczeli, wymachiwali bronią - czy chodziło im o miejsce przestępstwa, czy o nadbiegających ludzi, tego Becky nie wiedziała. Zauważyła tylko, że konie są bardzo niespokojne z powodu dymu i zapachu materiałów wybuchowych. Stała jak wmurowana, nie odrywając wzroku od tej sceny. Stara kobieta leżała bez ruchu. Becky była pewna, że ona nie żyje. Wiedziała, że ten, kto ją śledził, zdetonował bombę i zabił tę biedną kobietę. Ale dlaczego? Żeby ją jeszcze bardziej sterroryzować? Była już tak przerażona, że nie potrafiła normalnie funkcjonować. Czego jeszcze chciał? Wyjechała z Albany, opuściła sztab gubernatora beż żadnego uprzedzenia, nawet nie zadzwoniła, żeby się wytłumaczyć.
Wolnym krokiem wróciła do pokoju, zamykając za sobą szklane drzwi. Spojrzała na telefon, usłyszała, jak on powtarza jej imię: „Rebecca, Rebecca”, i powoli odwiesiła słuchawkę. Uklękła i wyrwała sznur z gniazdka. Telefon w sypialni nie przestawał dzwonić.
Przylgnęła do ściany, trzymając dłonie przy uszach. Musi coś zrobić. Musi znowu porozmawiać z policją. Teraz, kiedy jest już śmiertelna ofiara, uwierzą, że jakiś maniak terroryzuje ją, śledzi i nawet kogoś morduje, żeby pokazać, że to nie są żarty.
Tym razem muszą jej uwierzyć.
Sześć dni później, Riptide, Maine
Podjechała na stację benzynową Texaco, pomachała facetowi, siedzącemu w środku małej szklanej kabiny, i napełniła zbiornik benzyną. Była na przedmieściach Riptide, staroświeckiego miasteczka, które rozciągało się z północy na południe i miało mały port, pełen żaglówek, motorówek i łodzi rybackich. Homary, pomyślała, wciągając głęboko w płuca słone powietrze, przesiąknięte zapachem wodorostów i ryb, z ledwie uchwytnym dodatkiem polnych kwiatów, których słodki zapach niósł morski wiatr.
Raptide w stanic Maine.
Była dala od wszystkiego, nawet od jakiegokolwiek większego miasta, w miejscu znanym jedynie niewielkiej liczbie turystów, który przyjeżdżali tu na lato. Była około stu kilometrów na północ od Christmas Cove, pięknego miasteczka na wybrzeżu, które pamiętała z dzieciństwa, bo była tam kiedyś z matką.
Po raz pierwszy od dwóch i pół tygodnia czuła się bezpiecznie. Słone powietrze łaskotało jej skórę, ciepły powiew rozwiewał włosy.
Odzyskała kontrolę nad swoim życiem.
A gubernator Bledsoe? Jemu nic nie grozi, to pewne. Nie mógł się poruszyć bez policyjnej obstawy, chyba myli mu zęby i spali pod jego łóżkiem - bez względu na to, z kim akurat był - siedzieli ukryci w łazience w jego imponującym biurze, w którym stało ogromne mahoniowe biurko. Jemu nic się nie stanie. Ten szaleniec, który ją terroryzował jeszcze sześć dni temu, teraz nie miał szans się do niego zbliżyć.
Główna ulica Riptide nazywała się Zachodnia Ulica Cykuty. Nie było Wschodniej Ulicy Cykuty, wjechałoby się nią wprost do oceanu. Dojechała prawie do końca drogi, do starego wiktoriańskiego pensjonatu, Hamak Errola Flynna. Na dachu domu była platforma obserwacyjna, otoczona czarną balustradą. Na elewacji naliczyła przynajmniej sześć kolorów. To było świetne miejsce.
- Podoba mi się ta nazwa - powiedziała do starego mężczyzny, siedzącego za ozdobnym mahoniowym kontuarem.
- Mnie też się podoba - odrzekł. - Jestem Szkotem, więc lubię takich zawadiaków. Flynn grał Robin Hooda, a i sam nieźle rozrabiał. To kultowa postać, nie tylko w Maine, ale i w całych Stanach. Czy pani wie, że w październiku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego dziewiątego roku przestały działać ostatnie telefony na korbkę z powodu przeciążenia? Z jednego tylko małego miasteczka, tu w Maine, dzwoniło jednocześnie czterysta czterdzieści osób. To było w dniu śmierci Errola Flynna. Podsunął jej książkę gości i dodał:
- Proszę podpisać. Zaraz pójdzie pani na górę Uśmiechnęła się i podpisała Becky Powell. Zawsze podziwiała Colina Powella. Na pewno nie miałby nic przeciwko temu, że pożycza jego nazwisko. Przez jakiś czas nie będzie żadnej Becky Matlock.
Była bezpieczna.
Ale dlaczego, przemknęło jej przez myśl, dlaczego policja jej nie wierzyła? Na szczęście zapewnili gubernatorowi dodatkową ochronę. Dobre i to.
Dlaczego?
Posadzili Becky na niewygodnym krześle na chwiejnych nogach. Oparła się o odrapany stół i patrzyła na tę kobietę i dwóch mężczyzn. Czuła, że uważają ją za wariatkę albo za coś o wicie gorszego.
W pokoju było jeszcze trzech innych mężczyzn, którzy stali pod ściana w pobliżu drzwi. Nikt ich nie przedstawił. Ciekawa była, czy są z FBI. Pewnie tak, przecież złożyła zawiadomienie, że gubernatorowi może coś zagrażać, a oni ubrani byli w ciemne garnitury, białe koszule i niebieskie krawaty. Nigdy jeszcze nie widziała tylu tajniaków naraz.
Pierwszy odezwał się detektyw Morales, szczupły, czarnooki, przystojny mężczyzna, mówiący cichym, spokojnym głosem.
- Panno Matlock, staramy się to zrozumieć. Pani twierdzi, że on zabił tę starą kobietę tylko dlatego, żeby przyciągnąć pani uwagę? Z jakiego powodu? Czego on chce? Kim jest?
Powtórzyła wszystko ponownie, tym razem mówiła dużo wolniej, słowo po słowie. Wreszcie, widząc kamienny wyraz ich twarzy, podjęła jeszcze jeden wysiłek, wychylając się do przodu, kładąc zaciśnięte dłonie na drewnianym stole, z dala od zaschniętych resztek jedzenia.
- Posłuchajcie, nie mam pojęcia, kim on jest. Wiem, że to mężczyzna, ale nie potrafię powiedzieć, czy jest stary, czy młody. Mówiłam wam, że słyszałam wiele razy jego głos w telefonie. Zaczął dzwonić do Albany, a potem wyśledził mnie tu, w Nowym Jorku. Nie widziałam go nigdy w Albany, ale widuję go tutaj, kiedy za mną chodzi. Trzyma się blisko mnie, jednak nie na tyle, żeby można go było zidentyfikować. Jestem pewna, że to był on, widziałam go trzy razy. Zawiadomiłam pana o tym osiem dni temu - zwróciła się do detektywa Moralesa.
- Tak- wtrącił się detektyw McDonnell, który wyglądał jak człowiek, który podejrzanych o przestępstwo zjada na śniadanie, i do tego pokrojonych w drobne kawałki. Był wysoki i chudy, ubrany w pognieciony, za luźny garnitur. - Wszystko to wiemy. Zajęliśmy się tą sprawą. Kiedy w Nowym Jorku nie znaleźliśmy żadnych śladów jego obecności, skontaktowałem się z policją w Albany. Porównywaliśmy notatki i dokładnie przedyskutowaliśmy całą sprawę.
- Co jeszcze mogę wam powiedzieć?
- Mówiła pani, że nazywa panią Rebeccą i nigdy nie skraca imienia.
- Tak. - Popatrzyła na detektywa Moralesa - Zawsze nazywa mnie Rebeccą i zawsze przedstawia się jako mój chłopak.
Mężczyźni spojrzeli po sobie. Czyżby pomyśleli, że to żądny zemsty jej były narzeczony?
- Mówiłam już, że nie rozpoznaję jego głosu. Nigdy nie znałam tego mężczyzny. Jestem tego pewna.
Detektyw Letitia Gordon, jedyna kobieta w pokoju, była wysoka, miała szerokie usta i wściekły wyraz twarzy. Jej głos był jeszcze bardziej zimny niż McDonnella.
- Mogłaby pani wreszcie powiedzieć prawdę. Mam już dość tych bzdur. Pani kłamie, panno Matlock. Hector zrobił wszystko, co mógł. Staraliśmy się pani wierzyć, ale okazało się, że nikt pani nie śledzi. Straciliśmy na to trzy dni i wszystko na nic. Przez dwa dni usiłowaliśmy sprawdzić to, co pani nam mówiła, i znowu nic. Proszę powiedzieć, co pani jest? Może to koka? - Postukała się dwoma palcami po głowie. - Potrzeba pani opieki'? Tatuś jej pani nie dawał, kiedy była pani mała? Czy dlatego wymyśliła pani tego faceta, który ma być pani chłopakiem?
Becky miała ochotę ją uderzyć, wiedziała jednak, że to nie byłoby rozsądne.
Ta baba rozniosłaby ją na strzępy. Musi być spokojna i racjonalna, musi udowodnić, że jest zdrową psychicznie dorosłą kobietą.
- Dlaczego jest pani na mnie zła? - zapytała. - Nie popełniłam żadnego przestępstwa. Po prostu szukam pomocy. Teraz on zabił tę bezdomną kobietę. Musicie go powstrzymać. - Dwóch detektywów znowu wymieniło porozumiewawcze spojrzenia. Kobieta potrząsnęła gniewnie głową. Odsunęła krzesło i wstała z miejsca. Pochyliła się, położyła dłonie na drewnianym blacie stołu, tuż obok zaschniętych resztek jedzenia. Jej twarz prawie dotykała twarzy Becky; oddech miał zapach świeżych pomarańczy.
- Pani to wszystko zmyśliła, prawda? Żaden facet nie dzwonił do pani i nie mówił, żeby pani wyjrzała przez okno. Kiedy ta stara kobieta wyleciała w powietrze za sprawką jakiegoś świra, pani znowu przywołała tego swojego nieistniejącego faceta, żeby go tym obciążyć. Dość tego, panno Matlock. Chcemy, żeby zbadał panią nasz psychiatra, i to zaraz. Miała pani swoje piętnaście minut sławy i czas z tym skończyć.
- Oczywiście, że się na to nie zgadzam, to...
- Albo spotka się pani z psychiatrą, albo panią zaaresztujemy. To koszmar, pomyślała. Jestem na posterunku policji, mówię im wszystko, co wiem, a oni uważają mnie za wariatkę.
- Za co? - spytała, nie spuszczając wzroku z detektyw Gordon.
- Zakłóca pani pracę policji. Składa pani fałszywe skargi i opowiada kłamstwa, które zabierają czas funkcjonariuszom. Nic lubię pani, panno Matlock. Chętnie wsadziłabym panią za to wszystko do więzienia, ale nie zrobię tego, jeśli spotka się pani z naszym psychiatrą. Może on panią naprostuje. Bóg jeden wie, że ktoś naprawdę powinien to zrobić.
Becky wolno wstała z krzesła. Popatrzyła na każdego agenta z osobna.
- Powiedziałam wam prawdę. Grasuje jakiś szaleniec, a ja nie wiem, kim on jest. Powiedziałam wam wszystko, co wiem. Groził gubernatorowi. Zamordował tę kobietę przed muzeum. Niczego nie zmyślam. Nie jestem wariatką i nie używam narkotyków.
To nic nie pomogło. Nie uwierzyli jej.
Trzej mężczyźni, którzy stali pod ścianą w pokoju przesłuchań, nie odezwali się ani słowem. Kiedy Becky wychodziła z pokoju, jeden z nich spojrzał na detektyw Gordon i skinął głową. Pół godziny później Becky Matlock siedziała na wygodnym krześle w małym pokoju z dwoma wąskimi oknami, przez które widać było kolejne dwa wąskie okna. Za biurkiem siedział doktor Burnett, mężczyzna około czterdziestki, prawie łysy, w okularach. Wyglądał na zmęczonego.
- Nie rozumiem, dlaczego policja mi nie wierzy - Becky wyprostowała się na krześle.
- Później do tego dojdziemy. Pani nie chciała ze mną rozmawiać?
- Jestem przekonana, że jest pan bardzo miłym człowiekiem, ale nie widzę potrzeby, żeby rozmawiać z panem, w każdym razie nie na tematy związane z pana zawodem.
- Oficerowie policji mają inne zdanie, panno Matlock. Może powie mi pani coś o sobie, tak po prostu własnymi słowami, oraz kiedy dokładnie ten prześladowca po raz pierwszy zwrócił pani uwagę na siebie.
Znowu to samo, pomyślała. Zaczęła mówić beznamiętnym głosem. Tyle razy już to powtarzała, że trudno jej było wykrzesać z siebie choć trochę emocji.
- Piszę przemówienia dla gubernatora Bledsoe'a. Mieszkam w bardzo ładnym apartamencie na Oak Street, w Albany. Pierwszy telefon dostałam dwa i pół tygodnia temu. Nie było słychać ciężkiego oddechu w słuchawce, żadnego bluźnienia, nic Z tych rzeczy. Powiedział tylko, że widział, jak biegałam po parku, i że chciałby mnie bliżej poznać. Nie chciał zdradzie, kim jest. Mówił, że będę miała okazję dobrze go poznać. Powiedział, że chce być moim chłopakiem. Odpowiedziałam, żeby zostawił mnie w spokoju, i odłożyłam słuchawkę.
- Czy powiedziała pani o tym telefonie swoim przyjaciołom albo gubernatorowi?
- Wtedy nie. Dopiero kiedy zadzwonił jeszcze dwukrotnie. Wówczas właśnie zażądał, żebym przestała sypiać z gubernatorem. Powiedział, że jest moim chłopakiem i że nie wolno mi sypiać z żadnym innym mężczyzną. Oświadczył bardzo spokojnie, że jeśli nie przestanę sypiać z gubernatorem, to on go zabije. Kiedy powtórzyłam tę rozmowę gubernatorowi, każdy, kto mieszkał w promieniu kilkunastu kilometrów i miał pozwolenie na broń, znalazł się na celowniku.
Nie uśmiechnął się nawet, tylko nadal się w nią wpatrywał. Becky uświadomiła sobie, że jest jej naprawdę wszystko jedno.
- Natychmiast założyli podsłuch na mój telefon - ciągnęła -ale on w jakiś sposób już się o tym dowiedział. Nie mogli go znaleźć. Mówili, że używał jakiegoś urządzenia elektronicznego, które podawało fałszywe lokalizacje.
- Czy pani sypia z gubernatorem Bledsoe, panno Matlock? Już wiele razy słyszała to pytanie, szczególnie od detektyw Gordon, więc nawet zdołała się uśmiechnąć.
- Nie. Pewnie pan tego nie zauważył, ale on mógłby być moim ojcem.
- Mieliśmy prezydenta, który również mógłby być pani ojcem, i kobietę nawet młodszą od pani, i jakoś żadne z nich nie miało z tym problemu.
Zaczęła się zastanawiać, czy gubernator Bledsoe zdołałby wyjść obronną ręką z afery z jakąś Moniką, i omal się nie uśmiechnęła. Wzruszyła ramionami.
- No więc, panno Matlock, czy sypia pani z gubernatorem?
Każda wzmianka o seksie powodowała, że wszyscy - dziennikarze, przyjaciele, gliniarze - natychmiast skupiali na tym całą uwagę. Nadal ją to obrażało, ale odpowiadała na to pytanie tak wiele razy, że nie czuła już gniewu. Ponownie wzruszyła ramionami, widząc, że ten gest wytrąca go z równowagi.
- Nie, nie spałam z gubernatorem Bledsoe. Nigdy nie miałam ochoty sypiać z gubernatorem Bledsoe. Piszę dla niego przemówienia, bardzo dobre przemówienia. Nie sypiam z nim. Czasem nawet piszę przemówienia dla pani Bledsoe. Z nią także nie sypiam. Nie mam pojęcia, dlaczego ten mężczyzna wierzy, że uprawiam seks z gubernatorem. Nie rozumiem też, dlaczego miałoby go to obchodzić, gdyby tak było. Dlaczego uwziął się akurat na gubernatora? Czy dlatego, że blisko z nim współpracuję? Czy dlatego, że on ma władzę? Nie wiem. Policja w Albany nie natrafiła jeszcze na żaden ślad tego mężczyzny, ale oni nie uważali mnie za kłamczuchę, w przeciwieństwie do policjantów z Nowego Jorku. Miałam nawet spotkanie z policyjnym psychologiem, który uczył mnie, jak się mam zachowywać, kiedy on dzwoni.
- A jednak, panno Matlock, policja z Albany też uważa, że pani kłamie. Początkowo pani wierzyli, ale zmienili zdanie. Proszę mówić dalej.
Tak po prostu? Powiedział, że wszyscy uważają ją za kłam czuchę, a ona ma zwyczajnie mówić dalej?
- Co pan ma na myśli? - spytała. - Nigdy nie robili na mnie takiego wrażenia.
- Właśnie dlatego nasi detektywi zdecydowali się przysłać panią do mnie. Rozmawiali ze swoimi kolegami w Albany. Nikt nie potrafił znaleźć tego domniemanego prześladowcy. Uznali, że ma pani jakieś kłopoty emocjonalne. Może podkochiwała się pani w gubernatorze i chciała w ten sposób Zwrócić na siebie jego uwagę?
- Aha, rozumiem. Jakieś toksyczne zauroczenie.
- Nie, na pewno nie. Nie powinna pani tak o tym mówić. Jest na to o wiele za wcześnie.
- Tak? Na co za wcześnie? Jeszcze mam szansę się załapać? Jego oczy zabłysły z gniewu. Sprawiło jej to przyjemność.
- Proszę mówić dalej, panno Matlock. Niech się pani teraz Ze mną nie sprzecza. Muszę to wszystko zrozumieć. Potem możemy razem ustalić, co się naprawdę dzieje.
A ustalaj sobie, co chcesz, pomyślała. Ona podkochuje się w gubernatorze?
Niezły dowcip. Bledsoe był facetem, który przespałby się z zakonnicą, gdyby udało mu się wślizgnąć pod jej habit. Przy nim Bill Clinton był równie nieskazitelny jak Eisenhower, a może Ike też miał kochankę? Mężczyźni i władza - to zawsze prowadziło do pokątnego seksu. Jeśli chodzi o gubernatora Bledsoe'a, to do tej pory miał wiele szczęścia, że nie trafił na wolontariuszkę tak zaciekłą jak Monika, taką, która nie rozpłynie się w powietrzu, kiedy on z nią skończy.
- Dobrze - powiedziała. - Przyjechałam do Nowego Jorku, żeby uciec przed tym maniakiem. Jestem przerażona tym, co on jeszcze może zrobić. Poza tym mieszka tu moja matka. Ona jest bardzo chora. Chciałam przy niej być.
- Zatrzymała się pani w jej mieszkaniu, prawda?
- Tak. Matka jest w szpitalu Lenox Hill.
- Co jej dolega?
Becky patrzyła na niego, usiłując wypowiedzieć te słowa. Nie chciały jej przejść przez gardło. Odchrząknęła i wreszcie się jej udało.
- Umiera na raka macicy.
- Przykro mi. Mówiła pani, że ten mężczyzna przyjechał za panią do Nowego Jorku? Skinęła głową.
Po raz pierwszy zobaczyłam go zaraz po przyjeździe, na Madison Avenue koło Pięćdziesiątej Ulicy, jak wynurzał się z tłumu i zaraz w nim chował. Miał na sobie niebieską kurtkę i czapkę bejsbolową. Skąd wiedziałam, że to on? Nie potrafię lego wytłumaczyć. Po prostu to wiem. Od razu byłam przekonana, że to on. Wiedział, że go zauważyłam, jestem tego pewna. Niestety, nie widziałam go dość wyraźnie, to było tylko ogólne wrażenie.
- To znaczy?
- Jest wysoki i szczupły. Czy młody? Nie potrafię powiedzieć. Czapka bejsbolową przykrywała mu włosy. Nosił bardzo ciemne, matowe lotnicze okulary. Miał na sobie zwykłe, niemarkowe dżinsy i niebieską, bardzo luźną kurtkę. - Przerwała na chwilę. - Mówiłam już to wielokrotnie policji. Dlaczego pana to interesuje?
Wystarczyło na niego spojrzeć, żeby wiedzieć dlaczego. Chciał zobaczyć, jak szczegółowe jest jej świadectwo, czy nie dodaje nowych detali przy kolejnym opisie tego wymyślonego mężczyzny. Przecież to wszystko było wytworem jej wyobraźni, jej chorej wyobraźni.
Wiedziała, o co mu chodzi. Kiedy się zawahał, mówiła spokojnie dalej.
- Szybko zniknął, gdy się odwróciłam. I znowu zaczęły się telefony. Wiem, że on mnie bardzo precyzyjnie namierza. Dokładnie wie, gdzie jestem i co robię. Wie pan, że ja czuję jego obecność?
- Powiedziała pani detektywom, że on nie chce zdradzić, o co mu chodzi.
- Tak, mówi tylko, że jeśli nie przestanę uprawiać seksu z gubernatorem, to on go zabije. Spytałam go, dlaczego miałby to zrobić, a on odpowiedział, że nie chce, żebym sypiała z innym mężczyzną, ponieważ on jest moim chłopakiem. Ale to zabrzmiało niepoważnie, jakby mówił tylko tak sobie i jakby mu wcale o to nie chodziło. Dlaczego on to robi? Nie wiem. Będę z panem szczera, doktorze Burnett. Nie jestem wariatką. Jestem przerażona. Jeśli chciał mnie przestraszyć, to z pewnością osiągnął swój cel. Zupełnie nie rozumiem, dlaczego policja uważa mnie za czarny charakter w tej całej historii i sądzi, że ja to wszystko wymyśliłam z jakiegoś zwariowanego powodu. Może teraz mi pan uwierzy?
Był psychologiem, więc zgrabnie uchylił się od odpowiedzi.
- Proszę mi powiedzieć, dlaczego pani sądzi, że ten mężczyzna panią śledzi i telefonuje po to, żeby panią prześladować? Dlaczego nie może pani uwierzyć, że on chce być pani chłopakiem, że to wszystko sprowadza się do tego, że ma obsesję na pani punkcie?
Przymknęła oczy. Tyle razy o tym myślała, ale nie miała żadnego punktu zaczepienia. Absolutnie niczego. Wziął ją na cel, ale dlaczego? Potrząsnęła głową.
- Początkowo mówił, że chce mnie poznać. Co to znaczy? Jeśli o to mu chodzi, to dlaczego nie podszedł i się nie przedstawił? Jeśli gliniarze chcą przysłać do pana wariata, to powinni znaleźć właśnie jego. Czego on naprawdę chce? Nie mam pojęcia. Gdybym cokolwiek podejrzewała, to nie zatrzymałabym tego dla siebie, proszę mi wierzyć. Ale ten pomysł z moim chłopakiem? Nie, absolutnie w to nie wierzę.
Siedział wyprostowany, trzymając złączone koniuszki palców, i uważnie ją obserwował. Co zobaczył? O czym myślał? Czy ona robiła wrażenie wariatki? Niewątpliwie tak, ponieważ kiedy się odezwał, bardzo cichym, a nawet łagodnym głosem, wiedziała już, że nie wierzył jej ani przez chwilę.
- Musimy porozmawiać o pani, panno Matlock. Ma pani poważny problem, który będzie się nasilał, jeśli nikt nie udzieli pani pomocy. Może pani już spotyka się z psychiatrą?
Ona ma poważny problem? Wstała powoli i położyła ręce na jego biurku.
- Ma pan rację, panie doktorze. Mam poważny problem. Ale nie wie pan, na czym on polega, albo nie chce pan wiedzieć.
...
kubolina12310