Przemiana materii – zespół zachodzących w ustroju przemian biochemicznych i związanych z nimi przemian energii stanowiącej podłoże wszelkich zjawisk biologicznych.
Podstawowa przemiana materii – najniższy poziom przemiany materii, jaki zachodzi w organizmie człowieka będącego na czczo, w całkowitym spokoju fizycznym i psychicznym w normalnych warunkach mikroklimatycznych.
Ponadpodstawową przemianą materii określa się wydatki energetyczne organizmu ludzkiego związane z: rodzajem wykonywanej pracy, kosztami trawienia, wykonywaniem zwykłych czynności codziennych.
Całkowita przemiana materii obejmuje wszystkie wydatki energetyczne zachodzące w organizmie ludzkim. Składa się na nią: wysokość ppm oraz wydatki energii związane z pppm.
Funkcje białek: budulcowa; transportowa; energetyczna; bierze udział w procesach metabolicznych; prawidłowe cisn onkotyczne; bierze udział w krzepnieciu krwi; funkcja odpornosciowa (immunoglobuliny).
Produktami przemiany białkowej w org są: mocznik, kw moczowy, kreatyna i kreatynina, amoniak.
Bilans azotowy – określa równowagę między syntezą azotu a spalaniem .
Zaburzenia przemiany białek w org są wynikiem:
-niedostatecznej ilości białek w dostarczanym pokarmie (endogenne i egzogenne)
-wadliwego trawienia i wchłaniania białek
-nadmiernej utraty białek (nerczyca, oparzenia)
-upośledzonej syntezy białek (fenyloketonuria)
-kiedy wytwarzane są białka o niewłaściwej strukturze
-nadmiar białka w org (hiperproteinemia)
-niedobór białka (hipoprteinemia)
Wielocukry znajdujace się w pokarmie ulegają w przewodzie pokarmowym strawieniu do cukrów prostych dzięki enzymom zawartym w ślinie i soku trzustkowym. Wchłanianie cukru odbywa się gł w jelicie cienkim.
Węglowodany są stale wykorzystywane w przemianach ustrojowych, istnieje na nie stałe zapotrzebowanie i konieczność uzupełniania.
Stężenie cukru we krwi 5,6mmol/l.
Węglowodany, które nie zostały rozłożone ani przemienione w glikogen są wykorzystywane do syntezy tłuszczu.
Gospodarkę węglowodanową regulują:
*insulina – rozmieszczenie glukozy w tkankach
*adrenalina – pobudza glikogenolizę w wątrobie i mięśniach, glukagon – uwalnianie glukozy do krwi
Objawy: podwyższony poziom cukru we krwi, infekcje dróg moczowych, osłabienie, ospałość.
Typ I. Za duże stężenie glukozy we krwi.
Wiek: poniżej 40 r.ż.
Masa ciała: prawidłowa lub niedowaga
Przyczyny: zniszczenie komórek beta wytwarzających insulinę
Czynnik przyczyn: wirusy, autoagresja
Leczenia: insulina
Typ II. Za duze stężenie glukozy we krwi
Wiek: powyżej 40r.ż.
Masa ciała: nadwaga
Przyczyny: genetyczne uwarunkowania
Czynnik przycz.: nadwaga, operacja, leki diabetyczne
Leczenie: redukcja nadwagi, wysiłek fizyczny, doustne leki, insulina.
keri_85