Alistair MacLean - Szatanski virus.pdf

(957 KB) Pobierz
13814435 UNPDF
Alistair MacLean
Szatański virus
The Sutun Bug
Rozdział pierwszy
Tego ranka nie było dla mnie żadnej poczty, ale wcale się nie zdziwiłem. Od czasu bowiem,
gdy trzy tygodnie temu wynająłem to niewielkie biuro na drugim piętrze nie opodal Oxford
Street, jeszcze w ogóle nie otrzymałem korespondencji. Zamknąłem za sobą drzwi małego,
niespełna ośmiometrowego pokoiku, obszedłem biurko i krzesło, gdzie pewnego dnia
zasiądzie sekretarka. Kiedy Agencja Detektywistyczna Cavella będzie mogła pozwolić sobie
na taki luksus, i pchnąłem drzwi z napisem "Bez wezwania nie wchodzić".
To gabinet szefa agencji, Pierrea Cavella. Mój własny. A byłem nie tylko szefem, lecz
zarazem całym personelem. Gabinet miał nieco większą powierzchnię od pokoju sekretarki -
wiem, bo zmierzyłem ale gołym okiem różnicę tę mógłby dostrzec jedynie wytrawny
mierniczy. Nie jestem sybarytą, muszę jednak przyznać, że lokal nie wyglądał nazbyt
gościnnie. Pomalowane farbą klejową ściany, których barwa przechodziła od brudnej bieli
nad podłogą do niemal czerni tuż pod sufitem, miały delikatny odcień nieświeżej szarości,
jaką daje wyłącznie londyńska mgła i długoletnie zaniedbanie. Na małe, brudne podwórko
wychodziło wysokie, wąskie okno, a obok niego na ścianie bielił się kalendarz. Pokrytą
linoleum podłogę zajmowało nie najnowsze kanciaste biurko, krzesło obrotowe dla mnie
miękki skórzany fotel dla interesantów, skrawek wytartego chodnika, który miał chronić ich
nogi przed chłodem, wieszak i dwie zielone metalowe szafy na segregatory, obie puste. I nic
poza tym. Nie było tam bowiem ani kawałka miejsca na nic więcej.
Akurat siadałem na krześle obrotowym, kiedy doszły mnie głębokie tony podwójnego
uderzenia dzwonka-gongu z pokoju sekretarki i skrzypienie zawiasów. Napis wiszący na
drzwiach od strony korytarza brzmiał "Nacisnąć dzwonek i wejść", a ktoś to właśnie robił.
Nacisnął dzwonek i wchodził. Otworzyłem lewą górną szufladę biurka, wyciągnąłem jakieś
papiery i koperty, rozrzuciłem je przed sobą na blacie, nacisnąłem przełącznik na wysokości
mojego kolana i ledwie zdążyłem wstać, gdy usłyszałem pukanie do drzwi gabinetu.
Człowiek który wszedł, był wysoki szczupły i ubrany jak z żurnala. Pod płaszczem z
wąskimi klapami miał nieskazitelnie skrojony czarny garnitur o najnowszej włoskiej linii. W
lewej dłoni w zamszowej rękawiczce; z zawieszonym kilka centymetrów nad przegubem
ciasno zwiniętym parasolem z rogową rączką, trzymał rękawiczkę od pary, czarny melonik i
teczkę. Mężczyzna miał długą, wąską twarz o bladej cerze, rzadkie ciemne włosy z
przedziałkiem pośrodku, niemal gładko zaczesane do tyłu, orli nos, okulary bez oprawki, a na
górnej wardze cienką czarną kreskę, która przy bliższym badaniu wciąż wyglądała jak cienka
czarna kreska, choć w rzeczywistości była miniaturą wąsów doprowadzoną do prawie
niespotykanej perfekcji. Chyba musiał nosić ze sobą mikrometr. Wypisz wymaluj czołowy
przedstawiciel głównych księgowych z City nic innego nie mogłoby przyjść mi do głowy.
- Przepraszam, że tak od razu wchodzę - rzekł z bladym uśmiechem, pokazując trzy złote
korony w górnej szczęce, i ukradkiem obejrzał się za siebie. ¨- Wydaje się, że pańska
sekretarka...
- Nie szkodzi. Proszę dalej.
Nawet mówił jak księgowy w sposób opanowany, pewny siebie z nieco przesadną
artykulacją. Podał mi rękę, a uścisk jego dłoni również był charakterystyczny krótki, układny,
niczego nie zdradzający.
Martin - przedstawił się.
- Henry Martin. Czy pan Pierre Cavell?
- Tak. Zechce pan spocząć.
- Dziękuję.
Usiadł bardzo ostrożnie, sztywno, trzymając stopy razem. Skrupulatnie ułożył teczkę na
kolanach i z bladym uśmiechem na zamkniętych ustach powoli się rozglądał, niczego nie
pomijając.
- Coś ostatnio... mmm... słaby ruch w interesie, prawda, panié Cavell?
Mimo wszystko chyba nie był księgowym. Księgowi z reguły są uprzejmi, mają dobre
maniery i bez potrzeby nikogo nie obrażają. Z drugiej jednak strony może nie całkiem był
sobą. Ludzie zgłaszający się do prywatnych detektywów rzadko zachowują się normalnie.
- Umyślnie utrzymuję to w takim stanie dla zmylenia urzędników skarbowych - wyjaśniłem.
- W czym mogę panu pomóc, panie Martin?
- Udzielając mi paru informacji o sobie.
Już się nie uśmiechał i wzrok jego przestał błądzić.
- O sobie? - spytałem trochę nienaturalnym głosem, jak człowiek, który w ciągu trzech
tygodni od otwarcia nowego interesu nie miał jeszcze klienta. - Proszę przejść do rzeczy,
panie Martin, mam kilka spraw do załatwienia.
I rzeczywiście miałem zapalić fajkę, poczytać gazetę, coś w tym guście.
- Przepraszam, ale idzie mi o pana. Mając na uwadze pewną delikatną i trudną misję,
pomyślałem o panu. Muszę się upewnić, czy jest pan człowiekiem, jakiego potrzebuję. To
chyba rozsądne?
- Nie zajmuję się misjami, panie Martin, lecz sprawami detektywistycznymi.
- Oczywiście. Jeżeli pan je ma odparł tonem zbyt obojętnym, żeby, mógł mnie urazić. - W
takim razie może ja sam podam te informacje. Proszę przez kilka minut cierpliwie znosić mój
niezwykły sposób ich przedstawiania. Obiecuję, że nie będzie pan żałował.
Otworzył teczkę, wyjął skoroszyt w skórzanej oprawie, z którego wyciągnął arkusz
sztywnego papieru, i zaczął czytać, od czasu do czasu robiąc dodatkowe uwagi.
- Pierre Cavell. Urodzony w Lisieux, w okręgu Calvados. Ojciec Anglik, John Cavell,
urodzony w Kinselere, w hrab- stwie Hampshire, inżynier budownictwa lądowego i
wodnego. Matka Francuzka, pochodzenia francusko-belgijskiego, Anne-Marie z domu
Lechamps, urodzona w Lisieux. jedyna siostra, I,iselle. Wszyscy troje zginęli podczas nalotu
na Rouen. Ucieka łodzią rybacką z Deauville do Newhaven jeszcze przed ukończeniem
dwudziestego roku życia sześciokrotnie ląduje na spadochronie w północnej Francji, za
każdym razem przywożąc ze sobą informacje wielkiej wagi. Zrzucony ze spadochronem w
Normandii na dwa dni przed inwazją. Pod koniec wojny przedstawiony do co najmniej
sześciu odznaczeń trzech angielskich. dwóch francuskich i jednego belgijskiego.
Martin podniósł wzrok i nieznacznie się uśmiechnął. Pierwszy zgrzyt. Odmawia przyjęcia
odznaczeń. Jakieś cytaty pańskich wypowiedzi, że wskutek wojny szybko pan wydoroślał
jest za stary na zabawki. Wstępuje do regularnej armii brytyjskiej. Awansuje do stopnia
majora wywiadu; ma się rozumieć współpracuje z M.I6, a to chyba jest kontrwywiad. Potem
wstępuje do policji. Dlaczego odszedł pan z Wojska, panie Cavell?
Pomyślałem sobie, że jeszcze zdążę go wyrzucić. Teraz byłem zbyt zaintrygowany. Co poza
tym wiedział... i skąd?
- Brak perspektyw - odparłem.
- Wyrzucono pana. - I znów ten blady uśmiech. – Kiedy oficer postanawia uderzyć starszego
rangą, to roztropność nakazuje wybierać raczej niższą szarżę. Dokonał pan kiepskiego
wyboru, decydująç się na generała majora. - Ponownie spojrzał na kartkę. - Wstępuje do
policji londyńskiej, szybko awansując, dochodzi do stanowiska inspektora. Trzeba przyznać,
że pod tym względem rzeczywiście okazuje się pan człowiekiem na swój sposób dość
utalentowanym .i w ciągu ostatnich dwóch lat oddelegowany do zadań specjalnych, których
natury nie podano, lecz można się domyślać. Następnie zwalnia się pan na własną prośbę.
Zgadza się?
- Zgadza.
- W pańskiej karcie "zwolniony na własną prośbę" wygląda znacznie lepiej niż "wydalony", a
tak by się skończyło, gdyby pozostał pan w policji choćby jeszcze jeden dzień. Okazuje się;
że ma pan w charakterze coś, co nazywa się niesubordynacją. O ile wiem, były jakieś kłopoty
z zastępcą komendanta policji. Ale wciąż ma pan przyjaciół, przyjaciół dość wpływowych.
W tydzień po zwolnieniu mianowano pana szefem bezpieczeństwa w Mordon.
- Przestałem układać papiery na biurku, czym się dotychczas zajmowałem.
- Szczegóły moich akt personalnych łatwo zdobyć, jeśli się wie, gdzie ich szukać -
powiedziałem spokojnie. - Ale nie ma pan prawa posiadać tej ostatniej informacji.
Zakład Badań Mikrobiologicznych Mordon w hrabstwie Wiltshire był tak chroniony, że przy
stosowanych tam środkach bezpieczeństwa wejście na Kreml wydawało się fraszką.
- Doskonale zdaję sobie, z tego sprawę, panie Cavell. Posiadam bardzo wiele informacji,
których mieć nie powinienem. Jak na przykład ta, pozostając przy pańskich aktach, że z tego
stanowiska również pana zwolniono. I jeszcze jedno, co jest właściwym powodem, dla
którego się tutaj dziś znalazłem ja wiem, dlaczego został pan zwolniony.
Pierwsza próba dedukcji w zawodzie prywatnego detektywa, że mój klient jest księgowym,
rokowała mi marne perspektywy Henry Martin nie rozpoznałby zestawienia bilansowego,
choćby mu je podano na srebrnej tacy. Zastanawiałem się, czym naprawdę zajmuje się ten
człowiek, ale trudno mi było nawet zgadnąć.
- Zwolniono pana z Mordon - mówił dalej Martin - Po pierwsze dlatego, że nie trzymał pan
języka za zębami. Naturalnie wiem, że nie chodziło o sprawy bezpieczeństwa.- Zdjął okulary
i zaczął je starannie czyścić. - Po piętnastu latach w tym zawodzie człowiek nawet przed sobą
się nie przyznaje, że coś wie. Ale w Mordon rozmawiał pan z naukowcami i personelem
kierowniczym, nie robiąc tajemnicy ze swej opinii o naturze prowadzonych tam prac. Nie jest
pan pierwszą osobą, która z rozgoryczeniem komentowała fakt, że zakład ten, w parlamencie
określany mianem Ośrodka Zdrowia Mordon, jest całkowicie kontrolowany przez
Ministerstwo Wojny. Pan oczywiście wie, że Mordon zajmuje się głównie opracowywaniem
i produkcją nowych mikroorganizmów dla potrzeb wojska, krótko mówiąc, broni
biologicznej, ale też należy pan do tych nielicznych, co naprawdę wiedzą, jak śmiercionośna i
przerażająca jest broń, którą się tam doskonali, i zdaje sobie sprawę, że kilka samolotów
może nią w ciągu paru godzin doszczętnie zniszczyć wszelkie formy życia w dowolnym
kraju. Ma pan określone zapatrywania na masowe użycie takiej broni przeciwko niewinnej i
niczego się niespodziewającej ludności cywilnej. I mówił pan o tym w wielu miejscach i
wielu osobom w Mordon. W zbyt wielu miejscach i zbyt wielu osobom. No i dziś jest pan
prywatnym detektywem.
- Życie jest brutalne - przyznałem. Podniosłem się, podszedłem do drzwi i przekręciwszy
klucz w zamku, schowałem go do kieszeni. - Chyba zdaje pan sobie sprawę, panie Martin, że
za dużo pan powiedział. Proszę podać źródło informacji o mojej działalności w Mordon. Nie
wyjdzie pan stąd, dopóki się tego nie dowiem.
Martin westchnął i założył okulary.
- Ta melodramatyczna reakcja jest zrozumiała, ale całkiem niepotrzebna. Uważa mnie pan za
durnia, Cavell? Czy ja na takiego wyglądam? Musiałem to wszystko powiedzieć, żeby
nakłonić pana do współpracy. Zagram w otwarte karty. Dosłownie.
Wyjął portfel, wyciągnął z niego prostokątny kartonik w kolorze kości słoniowej i położył
na biurku.
- Czy to panu coś mówi?
Mówiło bardzo wiele. Przez środek kartonika biegł napis "Rada Obrony Pokoju", a w
prawym dolnym rogu "Henry Martin, Sekretarz Oddziału Londyńskiego".
Martin przysunął się bliżej z fotelem, pochylił do przodu i oparł ręce o krawędź biurka. Minę
miał poważną, pełną determinacji.
- Oczywiście wie pan o Radzie, panie Cavell. Chyba nie będzie przesadą, jeśli powiem, że
stanowi bez porównania największą pozytywną siłę w dzisiejszym świecie. Nasza Rada
przełamuje bariery rasowe, religijne i polityczne. Należy do niej premier i większość
członków gabinetu, czego wolałbym nie komentować. Mogę jednak oświadczyć, że wśród jej
członków znajduje się większość dostojników kościelnych w Anglii, zarówno protestantów,
katolików jak i żydów. Naszą listę utytułowanych członków czyta się jak Debretta, a wykaz
pozostałych wybitnych osobistości należących do Rady przypomina "Who is Who". Cały
Foreign Office jest po naszej stronie, a tam przecież wiedzą, co się naprawdę dzieje, i
bardziej się obawiają niż ktokolwiek inny. Mamy poparcie najlepszych, najmądrzejszych i
najbardziej dalekowzrocznych ludzi w kraju. Za mną stoją bardzo wpływowe osoby; panie
Cavell. - Uśmiechnął się blado.- Mamy nawet swoich ludzi na ważnych stanowiskach w
Mordon.
Wiedziałem, że wszystko, co mówił, jest prawdą z wyjątkiem ludzi w Mordon, ale to chyba
też było prawdą, bo inaczej nie zdobyłby tych informacji. Sam nie należałem do Rady, nie
będąc osobą, która mogłaby znaleźć się w spisie Debretta czy "Who is Who". Było mi jednak
wiadomo, że choć Rada Obrony Pokoju - na tyle tajne stowarzyszenie, by o jego rozmowach
dyplomatycznych nie pisały gazety - powstała bardzo niedawno, to zdobyła już sobie uznanie
we wszystkich państwach zachodnich jako największa nadzieja ludzkości.
Martin wziął ode mnie swoją legitymację i wsunął z powrotem do portfela.
- Chciałem tylko pana przekonać, że jestem przyzwoitym człowiekiem, pracującymi dla
wyjątkowo przyzwoitej instytucji.
- Wierzę - odparłem.
- Dziękuję.
Ponownie sięgnął do teczki i wyjął stalowy pojemnik, kształtem i wielkością
przypominający piersiówkę.
- W naszym kraju, panie Cavell, istnieje wojskowa klika, której naprawdę szczerze się
obawiamy i która chce przekreślić wszelkie nasze marzenia i nadzieje. Ci szaleńcy mówią, z
każdym dniem coraz głośniej, o wojnie prewencyjnej przeciwko Związkowi Radzieckiemu.
Wojnie bakteriologicznej. Jest wysoce nieprawdopodobne, żeby udało im się dopiąć swego.
Powinniśmy być jednak przygotowani na najgorsze, niedające się przewidzieć wypadki,
dlatego też musimy okazywać jak największą przezorność i mieć się na baczności.
Mówił jak człowiek, który przećwiczył sobie swoje wystąpienie ze sto razy.
- Przed tym atakiem bakteriologicznym nie może być i nie będzie żadnej obrony. Jednakże
po dwóch latach bardzo intensywnych badań opracowano szczepionkę przeciwko wirusowi,
którego chcą użyć, lecz jedyne na świecie zapasy owej szczepionki znajdują się w Mordon.
Przerwał, zawahał się, a potem pchnął pojemnik po blacie biurka w moją stronę.
- To ostatnie jednak już niezupełnie odpowiada prawdzie. Ten pojemnik wyniesiono z
Mordon trzy dni temu, jego zawartość pozwala wyhodować kulturę, która zapewni
dostateczną ilość szczepionki do uodpornienia ludności dowolnego państwa na Ziemi.
Jesteśmy stróżami naszych braci, panie Cavell.
Patrzyłem na niego bez słowa.
- Proszę go natychmiast przekazać pod tym. adresem w Warszawie dodał i położył na biurku
niewielką karteczkę.
- Teraz otrzyma pan sto funtów, a po powrocie zwrot wydatków i drugie sto funtów. Zdaję
sobie sprawę, że to delikatna misja, być może nawet niebezpieczna, chociaż w pańskim
wypadku raczej nie. Sprawdziliśmy pana bardzo dokładnie, panie Cavell. Z opinia człowieka,
który porusza się po Europie jak taksówkarz po ulicach Londynu, nie spodziewam się, żeby
miał pan większe trudności z przekraczaniem granic.
- I te moje poglądy antywojenne - mruknąłem.
- Tak, tak, oczywiście - potwierdził z pierwszymi oznakami zniecierpliwienia. - Zrozumiałe,
że wszystko musieliśmy sprawdzić bardzo dokładnie. Pan miał najlepsze kwalifikacje. Nie
mogliśmy wybrać nikogo innego.
- A więc to pochlebstwo - mruknąłem. - Interesujące.
- Nie rozumiem, o co panu chodzi - powiedział opryskliwie. Podejmuje się pan? - Nie? -
Zgłoś jeśli naruszono regulamin