Bułhakow Michaił - Psie serce.pdf - Bulhakov - Ruk79

Bułhakow Michał

Psie serce

Zakład Nagrań i Wydawnictw

Związku Niewidomych

Warszawa 1996

Tłoczono pismem punktowym

dla niewidomych w Drukarni

Zakładu Nagrań i Wydawnictw

Związku Niewidomych,

Warszawa, ul. Konwiktorska 9

Przedruk z Wydawnictwa „Atext”,

Gdańsk, 1991

Pisała J. Andrzejewska

Korekty dokonały

I. Stankiewicz

i E. Chmielewska

Auuuu. Spójrzcie na mnie, przecież umieram. Zamieć wyje mi w bramie modlitwę za

konających, a ja wyję razem z nią.

Przepadłem, przepadłem. Łajdak w brudnej białej czapie - kucharz ze stołówki racjonalnego

żywienia pracowników Centralnej Rady Gospodarki Narodowej - chlusnął wrzątkiem i oparzył

mi lewy bok. Co za kanalia, a podobno proletariusz. O Boże mój, jak boli! Przeżarło wrzątkiem

do kości. Wyję teraz i wyję, ale czy to wycie coś pomoże?

No i co ja mu takiego zrobiłem? Czy Rada Gospodarki Narodowej zbiednieje, jeżeli pogrzebię

w jej śmietniku? Zachłanne bydlę! Proszę kiedyś spojrzeć na jego pysk - szerszy niż dłuższy.

Złodziej z mordą jak patelnia. Och, ludzie, ludzie. W południe ugościł mnie wrzątkiem, a teraz

już się zmierzcha, będzie pewnie około czwartej, sądząc po zapachu cebuli z komendy straży

ogniowej na Preczystience. Strażacy, jak powszechnie wiadomo, na kolację jadają kaszę. To

wyjątkowe świństwo - w rodzaju grzybów. Nawiasem mówiąc, znajome psy z Preczystienki

opowiadały, jakoby na Nieglinnym w restauracji „Bar” jada się dyżurne żarcie - grzyby plus sos

pikantny za trzy ruble siedemdziesiąt pięć kopiejek porcja. Potrawa dla amatora, równie

dobrze można lizać kalosze... Uuuu...

Bok piecze nie do wytrzymania, dalszy ciąg mojej kariery życiowej widzę najzupełniej

wyraźnie: jutro pojawią się rany i pytanie, czym je będę leczyć? Latem poleciałbym na

Sokolniki, rośnie tam także specjalne bardzo dobre ziele, w dodatku można się nażreć

bezpłatnie piętek od kiełbasy, wylizać zatłuszczone papiery, które wyrzucają tam obywatele. I

gdyby nie jakaś wydra, która na łące pod księżycem śpiewa „Boska Aido” tak, że aż serce

zamiera, byłoby naprawdę wspaniale. Ale zimą dokąd mam iść? Dostawałeś kopniaki w tyłek?

Dostawałeś. A cegłą po żebrach? A jakże. Dostałem już za swoje.

Wszystkiego doświadczyłem, pogodziłem się z losem i jeśli teraz rozpaczam, to wyłącznie za

przyczyną fizycznego bólu i zimna, ponieważ duch mój nie osłabł jeszcze do końca... Żywotny

jest duch sobaczy.

Ale za to ciało moje udręczone, poranione, pastwili się nad nim ludzie zupełnie wystarczająco.

A najgorsze, że kiedy chlusnął na mnie, wrzątek dostał się pod sierść, a to znaczy, że nic już

nie chroni lewego boku. Z łatwością mogę się nabawić, powiedzmy, zapalenia płuc, a z

zapaleniem płuc, to proszę obywateli, po prostu zdechnę z głodu. Z zapaleniem płuc należy

leżeć na frontowej klatce pod schodami, a kto wtedy zamiast mnie, samotnego, obłożnie

chorego psa, będzie biegać po śmietnikach w poszukiwaniu jedzenia? Choroba zaatakuje

płuco, zacznę pełzać na brzuchu, osłabnę, a wtedy byle hycel zatłucze mnie kijem na śmierć.

A dozorcy z blachami na piersiach złapią moje zwłoki za nogi i rzucą na furmankę...

Ze wszystkich proletariuszy dozorcy są najpaskudniejsi. Wyrzutki społeczeństwa, najniższa

kategoria ludzkości. Kucharze jeszcze zdarzają się rozmaici. Na przykład nieboszczyk Włas z

Preczystienki. Niezliczonym uratował życie. Ponieważ w czasie choroby najważniejsze, żeby

dorwać coś do żarcia. No więc, zdarzało się, jak opowiadają stare psy, rzuci czasem Włas

kość, a na kości jeszcze i pół ćwiartki mięsa. Niechaj mu ziemia lekką będzie za to, że to był

naprawdę nie byle kto, nadworny kucharz hrabiów Tołstojów, a nie Rady Racjonalnego

Żywienia. Co oni wyprawiają w tym Racjonalnym Żywieniu, to się po prostu w psiej głowie nie

mieści. Przecież ci dranie na cuchnącym solonym mięsie gotują kapuśniak, a stołownicy,

biedactwa, o niczym nie mają pojęcia. Przybiegają, jedzą, chłepcą.

Niektóre maszynistki otrzymują według IX grupy cztery i pół czerwońca, no, co prawda jeszcze

kochanek podaruje czasem pończochy z fil de Perse. Ale jakie poniżenie musi wycierpieć za

te fildepersy. Przecież nie żeby tak normalnym sposobem, tylko przymusza do francuskiej

miłości. S... syny ci Francuzi, mówiąc między nami. Chociaż jadają bogato i zawsze z

czerwonym winem. Tak... Przybiegnie taka maszynistka do stołówki, przecież za cztery i pół

czerwońca do „Baru” nie pójdzie. Jej nawet na kinematograf nie wystarcza, a kinematograf to

dla kobiety jedyna pociecha w życiu. Drży, krzywi się, ale zjada... Pomyśleć tylko, płaci

czterdzieści kopiejek za obiad z dwóch dań, a te obydwa dania nawet i piętnastu niewarte, bo

pozostałe dwadzieścia pięć ukradł kierownik. A czy w ogóle powinna się tak odżywiać? Ma

zajęty wierzchołek prawego płuca i kobiecą chorobę na francuskim tle, w pracy potrącili z

pensji, w stołówce nakarmili cuchnącym mięsem, o, to właśnie ona biegnie, to ona... Wbiega

do bramy w pończochach od kochanka. Nogi marzną, brzuch podwiewa, dlatego że sierść ma

na sobie mniej więcej taką jak moja i majtki nosi leciutkie, koronkowe, aby nic. To dla

kochanka: niechby spróbowała włożyć flanelowe, zaraz zacznie wrzeszczeć: jakaś ty

nieelegancka! Obrzydła mi moja Matriona, namordowałem się z flanelowymi majtkami, aż

doczekałem się, nadeszły moje czasy. Jestem przewodniczącym i ile bym nie nakradł,

wszystko wydam na kobiece ciało, na szyjki rakowe, na Abrau Durco. Dosyć się

nagłodowałem w młodości, w zupełności mi wystarczy, a życie pozagrobowe nie istnieje.

Żal mi jej, żal serdecznie. Ale siebie samego żal mi jeszcze bardziej. Mówię tak nie przez

egoizm, a tylko dlatego, że naprawdę nie mamy jednakowych warunków. Jej przynajmniej w

domu będzie ciepło, a mnie... Dokąd mam iść? Uuuuu!...

- Chodź tu, piesku, chodź!

Szarik, Szarik... Dlaczego skomlisz, biedaku? Kto cię skrzywdził? Och...

Zamieć sucha wiedźma zatrzasnęła bramę i walnęła miotłą dziewczynę po uszach. Zadarła

do kolan spódniczkę, obnażyła kremowe pończochy i wąski rąbek nie dopranej koronkowej

bielizny, zdusiła słowa, obsypała psa śniegiem.

Boże mój, co za pogoda... Och... A jeszcze do tego boli brzuch. Pewnie przez tamto mięso!

Kiedy się to wreszcie skończy?

Pochylając głowę dziewczyna rzuciła się do ataku, sforsowała bramę, na ulicy zaczęło nią

kręcić, kręcić, ciskać we wszystkie strony, wreszcie zawirowała w śnieżnym wichrze i

przepadła z oczu.

A pies został w bramie, dokuczał mu poraniony bok, więc przywarł do zimnej ściany,

wstrzymał oddech i kategorycznie postanowił, że nigdzie się stąd nie ruszy i że w tej bramie

zdechnie. Rozpacz pognębiła go dostatecznie. Tak boleśnie i gorzko mu było na duszy, tak

samotnie i strasznie, że z oczu popłynęły malutkie psie łezki, spadały kropelkami i natychmiast

wysychały. Z uszkodzonego boku sterczały zamarznięte kłaki skołtunionej sierści, a pomiędzy

nimi przezierały złowieszcze czerwone placki oparzeń. Ach, jacy bezmyślni, głupi i okrutni

bywają kucharze. Zawołała:

„Szarik”... Jaki on tam, u diabła, Szarik. Szarik to znaczy okrągły, dobrze odżywiony, głupi, żre

owsiankę, syn świetnych rodziców, a on jest kosmaty, kościsty, obszarpany, włóczęga z

zapadniętym brzuchem, bezdomny kundel. Zresztą dzięki i za dobre słowo.

Trzasnęły drzwi na przeciwległej stronie ulicy w jasno oświetlonym sklepie i z tych drzwi

wyszedł obywatel. Właśnie obywatel, a nie towarzysz, a nawet, mówiąc ściśle, wielmożny

pan. Bliżej - jaśniej - wielmożny pan. Myślicie, że twierdzę tak ze względu na jego palto?

Nonsens. Bardzo wielu proletariuszy nosi teraz palta. Co prawda kołnierze mają inne, nawet

nie ma porównania, ale mimo wszystko z daleka można się pomylić. Za to jeśli chodzi o oczy,

to już nie ma mowy o pomyłce ani z bliska, ani z daleka. O, oczy to coś niezwykłego, niczym

barometr. Widać wszystko, kto ma wielką pustynię zamiast duszy, kto ni z tego, ni z owego

może kopnąć czubkiem buta między żebra, a kto się boi. Takiego właśnie lękliwego gnojka

miło jest ugryźć w łydkę. Boisz się, to masz za swoje. Jeśli się boisz, widocznie masz

powody... wrrr... hau_hau...

Wielmożny pan pewnym krokiem przeszedł jezdnię w śnieżnym słupie zamieci i ruszył do

bramy. Tak, tak, w tym wypadku wszystko widać gołym okiem. Ten nie będzie jadł cuchnącego

mięsa, a jeśli mu gdziekolwiek takie zaserwują, zrobi potworny skandal, napisze do gazet...

mnie, Filipa Filipowicza, chciano otruć.

Jest coraz bliżej i bliżej. Widać, że zwykł jadać obficie i że nie kradnie, taki psa nie kopnie, ale

sam też nikogo się nie boi, a nie boi się dlatego, że stale jest najedzony. Zajmuje się pracą

umysłową, ma ostrą bródkę w stylu francuskim, a także wąsy siwe, puszyste i zawadiackie

niczym francuscy rycerze, ale śnieżna kurzawa niesie od niego zapach paskudny, szpitalny.

Oraz woń cygara.

Po kiego czorta, ciekawe, zaniosło go do spółdzielni Centrochozu? Przystanął niedaleko... Na

co on czeka? Uuuu... Co też mógł kupić w takim nędznym sklepiku, czy już mu nie wystarcza

Ochotnyj Riad? Co to jest? Kiełbasa. Drogi panie, gdybyś zobaczył, z czego oni robią tę

kiełbasę, omijałbyś ten sklep z daleka. Lepiej niech pan ją odda mnie.

Pies zebrał resztkę sił i w przypływie desperacji wyczołgał się z bramy na chodnik. Zadymka

wystrzeliła nad głową z karabinu, załopotała ogromnymi literami płóciennego plakatu „Czy

odmładzanie jest możliwe?”

Oczywiście, że możliwe. Zapach kiełbasy odmłodził mnie, podniósł z brzucha na nogi,

płomiennymi falami zmarszczył mój pusty od dwóch dni żołądek, pogromca szpitala, rajski

Bułhakow Michaił - Psie serce.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: