King Stephen - Gra Geralda.pdf - KSIĄŻKI - prawo_i_administracja

Stephen King

Gra Gerarda

Gerald's Game

Przełożył: Tomasz Wyżyński

Wydanie oryginalne: 1992

Wydanie polskie: 1995

Książkę tę dedykuję z wyrazami miłości i podziwu,

Sześciu dobrym kobietom:

Margaret Spruce Morehouse

Catherine Spruce Graves

Stephanie Spruce Leonard

Anne Spruce Lebree

Tabithie Spruce King

Marcelli Spruce

W szumie październikowego wiatru Jessie słyszała od czasu do czasu lekki stukot

nie domkniętych drzwi na tyłach domu. Jesienią framugi pęczniały od wilgoci i drzwi

trzeba było zatrzaskiwać. Tym razem o nich zapomnieli. Zastanawiała się, czy nie

poprosić Geralda, żeby poszedł i je zamknął, nim zaczną na dobre, bo inaczej zwariuje

od tego stukotu. Zaraz jednak pomyślała, że w tej sytuacji zabrzmiałoby to wyjątkowo

śmiesznie. Zepsułaby zupełnie nastrój.

Jaki nastrój?

Dobre pytanie. I w chwilę potem, gdy Gerald przekręcił kluczyk w drugim zamku i

usłyszała nad lewym uchem cichy szczęk, zdała sobie sprawę, że wcale nie zależy jej na

podtrzymywaniu nastroju. Oczywiście to właśnie dlatego w ogóle zauważyła, że drzwi są

nie domknięte. Gry erotyczne z kajdankami już dawno przestały ją podniecać.

Jednakże nie można było tego powiedzieć o Geraldzie. Miał na sobie tylko szorty i

Jessie nie potrzebowała unosić wzroku na jego twarz, by widzieć, iż owa gra cieszy się

jego nie słabnącym zainteresowaniem.

Kompletny idiotyzm – pomyślała, choć czuła, że to jeszcze nie wszystko. Była także

trochę przerażona. Nie miała ochoty się do tego przyznać, lecz musiała.

– Dajmy dziś spokój, dobrze?

Zawahał się na moment, marszcząc lekko brwi, a następnie przeszedł przez pokój do

komody po lewej stronie drzwi do łazienki. Po drodze się rozchmurzył. Obserwowała go,

leżąc na łóżku z rozpostartymi, uniesionymi ramionami; przywodziła na myśl piękną Fay

Wray, skrępowaną i czekającą na King Konga. Gerald przykuł ją dwiema parami

kajdanek do mahoniowych słupków po obu stronach zagłówka. Łańcuszki kajdanek miały

długość około piętnastu centymetrów. Niewiele.

Gerald położył kluczyki na blacie komody – dwa leciutkie stuknięcia; słuch Jessie był

wyjątkowo wyostrzony jak na środowe popołudnie – i odwrócił się z powrotem ku żonie.

Wysoko nad jej głową na białym suficie sypialni kołysały się i tańczyły refleksy słońca w

tafli jeziora.

– Co ty na to? Jakby przestało mnie to już bawić. (A zresztą nigdy szczególnie nie

bawiło – dodała w duchu.)

Uśmiechnął się szeroko. Miał nalaną różową twarz i kruczoczarne włosy z głębokimi

zakolami, a ten specyficzny uśmiech zawsze wywoływał w Jessie coś, co niezbyt jej się

podobało. Nie potrafiłaby określić, co to właściwie takiego, ale...

Oczywiście, że potrafisz. Wygląda jak idiota. Przecież widzisz: im bardziej szczerzy

zęby, tym jest głupszy, a każdy centymetr uśmiechu to spadek ilorazu inteligencji o

dziesięć punktów. Kiedy twój genialny mąż, błyskotliwy prawnik pracujący w

renomowanej kancelarii adwokackiej, uśmiecha się najszerzej, jak umie, przypomina

debila zatrudnionego jako szatniarz.

Spostrzeżenie okrutne, ale niedalekie od prawdy. Dobrze – tylko jak powiedzieć

własnemu mężowi, prawie po dwudziestu latach małżeństwa, że jeśli szczerzy zęby za

szeroko, wygląda, jakby cierpiał na lekki kretynizm?! Odpowiedź jest prosta: nic się nie

mówi. Jego normalny uśmiech, z zaciśniętymi wargami, to zupełnie inna sprawa –

śliczny, ciepły i poczciwy; Jessie przypuszczała, że to właśnie on skłonił ją kiedyś do

tego, by w ogóle zacząć chodzić z Geraldem. Kojarzył się z uśmiechem jej ojca, gdy

przed kolacją, popijając dżin z tonikiem, opowiadał rodzinie śmieszne historyjki o swojej

pracy.

Ale nie tym razem. Teraz Gerald bezwstydnie szczerzył zęby w sposób, który

najwyraźniej rezerwował na takie okazje. Pewnie mu się wydaje, że uśmiecha się jak

dzika bestia, a może pirat. Jednakże dla Jessie, leżącej z wykręconymi do tyłu

ramionami i ubranej wyłącznie w skąpe majteczki, był to grymas zwykłego idioty. Nie...

upośledzonego umysłowo. Ale przecież Gerald nie miał w sobie nic z lekkomyślnego

donżuana z jednego z magazynów pornograficznych, nad którymi onanizował się jako

samotny, grubawy niedorostek; był adwokatem z tęgą, różową twarzą i zakolami, które

wciąż posuwały się do tyłu – nieubłagana zapowiedź całkowitego wyłysienia... Po prostu

prawnikiem z przednią częścią szortów wybrzuszającą się pod naporem czegoś

twardego. Wybrzuszającą się zresztą dość lekko.

Wielkość jego erekcji nie była jednak najważniejsza. Najważniejsze było to, że

szczerzył zęby. Wyraz jego twarzy nie zmienił się ani na jotę, co znaczyło, iż nie wziął jej

słów poważnie. To jasne, że powinna była protestować; w końcu na tym właśnie polegała

gra.

– Geraldzie? Ja naprawdę nie żartuję.

Rozdziawił usta jeszcze szerzej. Ukazały się kolejne drobne ząbki rekina palestry,

ząbki całkowicie niegroźne; jego iloraz inteligencji znów spadł o dwadzieścia albo

trzydzieści punktów. I ciągle nic do niego nie docierało.

Jesteś pewna?

Była. Nie potrafiła jeszcze czytać w nim jak w książce – podejrzewała, że aby dojść

do tego stanu, potrzeba znacznie więcej niż siedemnastu lat małżeństwa – ale zwykle

miała niezłe pojęcie o tym, co się dzieje w jego głowie. Gdyby okazało się inaczej,

bardzo by ją to zdziwiło.

Skoro to prawda, dziubdziuniu, to dlaczego on ciebie nie rozumie? Jak może nie

widzieć, że nie jest to po prostu nowa scenka w starej farsie erotycznej?

Jessie zmarszczyła lekko brwi. W jej głowie zawsze rozlegały się głosy – domyślała

się, że wszyscy słyszą coś takiego, choć zazwyczaj o tym nie mówią, podobnie jak o

czynnościach wydalniczych – a większość z nich wydawała się starymi znajomymi,

bezpiecznymi niczym ranne pantofle. Ten jednak był nowy – i nie miał w sobie nic

bezpiecznego. Był mocny; brzmiała w nim młodość i energia. A także niecierpliwość.

Znów się odezwał, odpowiadając na własne pytanie:

Nie chodzi o to, że cię nie rozumie; rzecz w tym, dziubdziuniu, że czasami po prostu

nie chce rozumieć.

– Geraldzie, doprawdy, nie mam dziś ochoty. Przynieś z powrotem kluczyki i uwolnij

mnie. Zrobimy to inaczej. Wejdę na ciebie, dobrze? Albo możesz leżeć spokojnie z

rękami pod głową, a ja się wszystkim zajmę, no wiesz.

Na pewno chcesz to zrobić? – spytał nowy głos. – Czy jesteś zupełnie pewna, że

chcesz się kochać z tym mężczyzną?

Jessie zamknęła oczy, jakby mogła w ten sposób uciszyć ten głos. Gdy znów je

otworzyła, Gerald stał u stóp łóżka, a przednia część jego szortów przypominała

King Stephen - Gra Geralda.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: