Rozdzial 1.pdf

PIERWSZY

Marco rzucał się nerwowo po posłaniu, mamrocząc różne pozbawione wspólnego sensu

słowa. Jego czoło pokryła cieniutka warstwa potu. Nagle zerwał się z krzykiem.

- Lidio!

Przez kilka długich minut dochodził do siebie. Klatka piersiowa młodzieńca poruszała się

gwałtownie. Łapczywie chwytał powietrze, próbując wyrównać oddech. Wierzchem dłoni

przetarł wilgotne powieki.

Już blisko dwa miesiące minęły od śmierci jego jedynej, ukochanej siostry. Dopiero jej strata

uświadomiła mu, jak ważną osobą była w jego życiu. Pustka, jaką po sobie zostawiła była

trudna do zniesienia - nie tylko dla niego. Matka kompletnie oszalała. W ciągu jednej nocy

osiwiała, przestała jeść i normalnie spać. Nie chce z nikim rozmawiać. Cały swój czas spędza

na modlitwie, prosząc Boga o zbawienie dla duszy Lidii. Z ojcem było wprawdzie trochę

lepiej, ale tylko na pozór. Marco wiedział, jak trudno jest mu okazywać emocje, także te

negatywne. To, że nie pokazywał na zewnątrz żalu po stracie córki, nie znaczy, że nie

cierpiał. Jednak tylko w nim miał teraz względne oparcie. Marco strasznie źle czuł się w

domu. Budynek zdawał się umrzeć razem z Lidią. Jakby wraz z nią zostały wyssane

wszystkie życiowe soki z otoczenia, w którym żyła. Samotność stała się zbyt przytłaczająca.

Znów śnił mu się ten sam koszmar. Chyba już nigdy nie zapomni dnia, w którym ujrzał

martwe ciało siostry. Było nagie, pokryte siniakami i zakrzepłą krwią. Ale najgorsza była

rana na krtani. Ktoś lub coś wgryzło się jej w szyję, rozrywając na strzępy.

Zakrył twarz dłońmi.

Kto był zdolny do takiej zbrodni? Marco nie mógł uzmysłowić sobie, w jaki sposób Lidia

została zwabiona, a potem zamordowana. Sama nigdy nie opuszczała posiadłości - tym

bardziej w nocy. Po raz ostatni widział ją, gdy udawała się na spoczynek po wspólnej kolacji.

Następnego dnia jakiś bezdomny odnalazł jej zmasakrowane ciało pod Kościołem Santa

Maria delle Grazie. Gdyby tylko wiedział, że po posiłku ostatni raz widzi te roześmiane oczy!

Dopiero po jej śmierci, gdy długo myślał o tym ostatnim spotkaniu, uzmysłowił sobie, że

oczy siostry nie błyszczały tak jak zwykle. Wydawała się zamyślona i… spięta? Nie mógł

darować sobie, że nie zapytał o powód jej trosk.

Zaschło mu w ustach z wrażenia. Powoli wysunął się z pościeli, stawiając gołe stopy na

zimnej posadce. Zmierzwił włosy, jakby tym gestem starał się odegnać od siebie marę

nocną, dręczącą jego duszę od dwóch miesięcy.

Na stole stał dzban z doskonałej jakości winem. Marco przyłożył spragnione wargi do

kielicha, delektując się rarytasem, na jaki stać było jego rodzinę. Nigdy nie musiał

zastanawiać się nad rzeczywistą wartością pieniądza. Zawsze miał to, czego tylko

zapragnął. Ale wydarzenia ostatnich miesięcy udowodniły mu, że za złoto nie można kupić

wszystkiego.

Nagle do jego uszu doszedł hałas dobiegający z podwórza. Ktoś rozdzierającym głosem

wzywał pomocy. Marco nasłuchiwał przez chwilę tych dźwięków, nie czyniąc nic więcej. Po

chwili poczuł, że jego powieki stają się coraz cięższe. Położył się do łóżka, mając nadzieję, że

tym razem uda mu się przespać kilka godzin w spokoju.

Następnego dnia obudził się dosyć późno. Miał wrażenie, jakby całą noc spędził ze swoimi

ziomkami na zabawie z dziewkami. Głowa pękała mu z niewyspania. Z głośnym jękiem

podniósł się z posłania. Chciał obmyć się z potu, który pokrył jego skórę po przeżyciach

ostatniej nocy. Uchylił drzwi na korytarz i zawołał swojego majordomusa.

- Federico? Federico chodźże do mnie natychmiast!

Z irytacją trzasnął drzwiami.

Po minucie do jego sypialni wbiegł zdyszany sługa. Jego pomarszczona twarz była

wykrzywiona w grymasie zmęczenia.

- Tak, panie? W czym mogę ci pomóc?

- Jak to, w czym? A co ja mogę o tej porze robić?

Federico w geście przeprosin pochylił się.

- Tak, panie. Już karzę grzać wodę. – Bardzo szybko opuścił pomieszczenie.

- Głupiec… - młodzieniec przeklął ze złością pod nosem. Rzucił się ponownie na łóżko,

wpatrując się uporczywie w baldachim.

Po kilkunastu minutach ponownie pojawił się Federico, niosąc ze sobą misę wody oraz

czystą bieliznę.

Marco szybko zrzucił z siebie przepocone ubranie, po czym zanurzył dłonie w wodzie. Gdy

umył się, władczym gestem wyciągnął dłoń w stronę sługi, aby ten podał mu świeżą koszulę.

- Co to za krzyki słyszałem dziś nad ranem z ulicy? Nie mogłem spać.

W oczach Federica pojawiła się iskierka strachu.

- Przed domem Donata Bramante znaleziono dziś zwłoki mężczyzny. Ludzie gadają, że leżał

tam kompletnie nagi i miał poderżnięte gardło. Niestety ja nie załapałem się na to

widowisko, bo szybko zabrali ciało denata. Powiadają jednak, że był to makabryczny widok.

Jego gardło było całe w strzępach, jakby jakieś zwierze wyżarło mu szyję. Matko Boska, co

za świat – wyjąkał majordomus, żegnając się szybko.

Marco zastygł w bezruchu. Poczuł jak ponownie wilgotnieje mu wnętrze dłoni. Przed

oczami, bez jego woli, pojawił się obraz martwego ciała Lidii.

- Gdzie go zabrali? – wychrypiał.

- Panie, nie wiem.

- To się dowiedz! – wrzasnął chłopak, szybkimi ruchami nakładając resztę odzienia. Musiał

natychmiast porozmawiać z ojcem.

Z impetem wybiegł z pokoju, udając się do gabinetu głowy rodziny. Przed samymi drzwiami

zwolnił i nacisnął klamkę.

- Ojcze, ojcze! –wykrzyczał już w progu.

W pomieszczeniu nie było jednak nikogo.

- Do diabła! – ryknął Marco. Czuł palącą potrzebę zobaczenia się z ojcem.

Pobiegł do jadalni, licząc na to, iż tam go zastanie. Jednak i tam spotkał go zawód. Pewnie

udał się w interesach do miasta.

Marco odczuwał coraz większy niepokój. Okaleczone ciało mężczyzny za bardzo

przypominało mu o jego Lidii. Może uda mu się rozwikłać zagadkę jej tajemniczej śmierci?

Mógłby zwierzyć się teraz matce, ale ta myślami była w innym świecie. Nie chciał jeszcze

bardziej narażać jej zmysłów na szwank.

Postanowił nie czekać ani na ojca, ani na Francisco. Każda chwila może zatrzeć cenny ślad.

Gdzie znaleźli ciało? Był zbyt zafrasowany samym faktem okoliczności morderstwa, aby

przypomnieć sobie ten szczegół. Z irytacją uderzył pięścią w drzwi. Starał się przypomnieć

sobie nazwiska wszystkich rodzin mieszkających w okolicy.

Nagle doznał olśnienia.

- Bramante! – Jakże mógł zapomnieć nazwisko jednego z najznakomitszych przedstawicieli

Mediolanu.

Kazał osiodłać konia. Powóz jedynie spowalniałby podróż.

Przede wszystkim musiał pojawić się na miejscu, w którym znaleziono zwłoki. Może ktoś

coś widział? W międzyczasie Federico powinien dowiedzieć się do jakiej kostnicy

przewieziono denata. Będzie mógł wtedy porozmawiać z jakimś wyższym rangą

przedstawicielem prawa. Pełna sakiewka otwiera wiele, na pozór zamkniętych, drzwi.

Nie miał ani chwili do stracenia.

Na miejscu okazało się, że pod domem architekta zgromadził się spory tłum. Jego sługom

niezbyt skutecznie wychodziło przepędzanie ciekawskiej gawiedzi. Z plotek, które usłyszał

dowiedział się, że na ciele były rozrysowane jakieś magiczne wzory, a same zwłoki należą do

syna zubożałego szlachcica de Vivon. To już coś! Ofiarami nie padały osoby z plebsu.

Wiedział, że to stanowczo zbyt wcześnie na wysuwanie tego typu wniosków, ale był niemal

pewien, że obie te zbrodnie mają ze sobą wiele wspólnego.

Zanim ruszył do komendanta miasta, postanowił odwiedzić barona de Vivon. Pochodził on z

dawnego, majętnego francuskiego rodu, który pojawił się w Mediolanie za czasów wojen

włoskich i dominacji Franciszka I. Jednak, gdy władzę nad północnymi Włochami przejęła

hiszpańska gałąź Habsburgów pozycja rodu stopniowo, ale nieubłaganie zaczęła spadać.

Francuzi, rodacy największego wroga cesarza, nie byli mile widziani w strefie wpływów

Habsburgów. Po śmierci swego ojca, de Vivon przepuścił większość majątku, grając w karty

oraz wykupując dziewki. Zarówno on sam, jak i jego rodzina stracili niemal wszystkie

wpływy na hiszpańskim dworze. Marco doskonale o tym wiedział. Mimo, iż jego własna

rodzina nie posiadała tytułów, była poważana w mieście właśnie ze względu na majątek i

wpływy handlowe.

W bramie domu barona spotkał jego odźwiernego.

- Hola, hola. Pana nie ma w domu.

- A kiedy będzie? – zapytał Marco, nie schodząc z konia.

- Nie wiem. Nie mówił, kiedy wróci, ale nie sądzę, aby prędko pojawił się z powrotem. Dziś

nad ranem znaleziono zmasakrowane zwłoki jego syna Dominica. Co za tragedia… -

westchnął.

Marco pogrzebał w sakiewce w poszukiwaniu magicznej rzeczy niemal każdemu

rozwiązującej język.

Sługa chwycił złotą monetę, sprawdzając zębami, czy aby nie jest fałszywa. Po czym

schował ją głęboko w fałdy portek. Na ustach chłopaka pojawił się kpiący uśmieszek.

- Czy wiesz jak to się stało?

- Panie, nikt tego nie wie. Ale pan Dominic wmieszał się w nieciekawe towarzystwo.

Wychodził nocami, myśląc że nikt go nie widzi. Słyszałem jak kiedyś jego ojciec…

Nastąpiła cisza. Zniecierpliwiony Marco po raz wtóry sięgnął do sakiewki. Poskutkowało.

- Słyszałem, jak kiedyś pan de Vivon oskarżył syna o ….

- Mówże!

Sługa rozejrzał się na wszystkie strony, sprawdzając czy nikt ich nie podsłuchuje.

Dla bezpieczeństwa ściszył głos niemal do szeptu. Marco pochylił się w siodle.

- Powiadają, że Dominic de Vivon uprawiał czarną magię! – mówiąc to wykonał na piersiach

znak krzyża.

Czarna magia? Jakieś bractwo? Marco nie mógł w to uwierzyć. To, co właśnie usłyszał było

tak nieprawdopodobne… Mimo, że kościół uparcie pali heretyków, nikt normalny nie

wierzył w istnienie czarnej magii. Ale może to on sam był za normalny dla tego dziwnego

świata.

Bez słowa pożegnania spiął konia i pognał do domu. Miał cichą nadzieję, że odnajdzie tam

zarówno ojca, jak i Federica. Musiał podzielić się z kimś tymi fantastycznymi

wiadomościami, bo sam nie wiedział, co tak naprawdę o tym myśleć.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: