3- Sprzet ratowniczy i podreczny sprzet gasniczy.pdf
(
1036 KB
)
Pobierz
122684348 UNPDF
SPRZĘT RATOWNICZY I PODRĘCZNY SPRZĘT GAŚNICZY
Ze względu na przeznaczenie sprzętu ratowniczego rozróżniamy następujące jego grupy:
- tnący,
- burzący,
- podnoszący i rozpierający,
- specjalny,
- ewakuacyjny.
Sprzęt tnący to różnego rodzaju narzędzia o różnym sposobie pracy. Przeznaczony jest do
wykonywania cięć ratowniczych w konstrukcjach stalowych, drewnianych i innych
materiałach mających na celu ratowanie ludzi z zagrożonych pomieszczeń względnie
likwidowanie skutków zagrożeń miejscowych.
Do sprzętu tego można zaliczyć przede wszystkim: narzędzia hydrauliczne -nożyce
hydrauliczne umożliwiające cięcie prętów i elementów cienkościennych, gdzie siła tnąca jest
w granicach 31 ton (300 kN), rozpieracze hydrauliczne maksymalna siła rozpierająca około
15 ton (150 KN). Pozwala to na cięcie ciężkich płyt metalowych, okrągłych prętów
stalowych 25 mm,listw metalowych 100 x 10 mm, rur 60 mm, 3 mm grubości profili prosto-
kątnych.
Ciśnienie robocze w hydraulicznych urządzeniach ratowniczych wynosi 75 MPa.
W skład sprzętu tnącego zaliczamy również piły tarczowe, które mają wymienną tarczę
tnącą i dzięki temu można przy ich użyciu ciąć beton, stal lub stosując tarczę z wkładką
widłową oba te materiały jednocześnie. Stosowane są piły z tarczami o średnicy 12 cali, 14
cali, 16 cali pozwalające wykonywać cięcia na głębokość od 100 -145 mm.
Sprzętem, który jest na wyposażeniu samochodów ratownictwa technicznego są również
pilarki łańcuchowe. Wykorzystywane są do cięcia drewna. Napęd tych urządzeń stanowią
silniki spalinowe lub elektryczne. Łańcuch tnący zwykły można zastąpić łańcuchem
ratowniczym, który posiada specjalne wzmocnione zęby i wtedy bez przeszkód przecinamy
drewno, w którym znaj dują się gwoździe, druty. Pilarki wyposażone są w skuteczny układ
antywibracyjny oraz w hamulec błyskawicznie zatrzymujący łańcuch w sytuacjach
awaryjnych.
Sprzęt burzący -
większości przypadków ma bardzo prostą konstrukcję. Sprzęt ten można
podzielić na trzy podstawowe grupy:
- sprzęt burzący typowo pożarniczy,
- sprzęt, który nie jest typowo pożarniczy lecz zaliczany jest do sprzętu burzącego,
- sprzęt innego przeznaczenia, który może być użyty jako sprzęt burzący.
Sprzęt burzący służy do prowadzenia prac rozbiórkowych, szczególnie w czasie zdarzeń
występujących w budownictwie. Do grupy tej zaliczamy różnego typu bosaki, udarowe
młoty z napędem własnym albo udarowe młoty pneumatyczne zasilane z kompresora. Za
pomocą tego sprzętu wykonuje się otwory w stropach i ścianach, kruszy elementy
budowlane lub powierzchnie blokujące dostęp.
Wymienić można kilka typów bosaków stosowanych przez jednostki straży pożarnych, są to:
–
bosak podręczny -
służy do torowania dostępu do miejsc, z których można
przeprowadzić rozpoznanie, do wyważania drzwi, okien, desek podłogowych oraz do
wykonywania drobniejszych prac wewnątrz pomieszczeń. Bosak ten odkuty jest ze stali
węglowej.Z jednego końca bosak ukształtowany jest w grot i hak, z drugiego ma stopkę,
stanowiącą uchwyt do trzymania bosaka. Stopka umożliwia ponadto wyciąganie
gwoździ, odrywanie desek, podważanie desek. Masa bosaka 5 kg, długość 1,15 m.
- bosak ciężki - służy do rozrywania konstrukcji budynków, usuwania belek i innych
przedmiotów. Obsługiwany jest w zasadzie przez dwie osoby. W razie usuwania bosakiem
ciężkich elementów, do kółka, w które jest on wyposażony przymocowuje się linkę i może
za nią ciągnąć kilka osób. Bosak osadzony jest na drzewcu długości
5 m.
Masa bosaka
wynosi 12 kg. Długość bosaka 5,23 m. Bosak odkuty jest ze stali węglowej.
- bosak lekki - służy do lżejszych prac burzących, wykonywanych przez jednego człowieka.
Jest on krótszy od bosaka ciężkiego, nie posiada jarzma z kółkiem do mocowania linki.
Bosak osadzony jest na drzewcu o długości 4,2 m. Hak i dziób oraz tuleja i ogon są ze sobą
zespawane. Końce dzioba i haka są oszlifowane w całość, pomalowane lakierem
asfaltowym. Ciężar bosaka wynosi 6 kg, w tym drzewca 4 kg. Długość bosaka 4,3 m.
- bosak sufitowy - służy do prac wewnątrz budynku, jak odbijanie rynków, zrywanie
podsufitówki, przewodów. Bosak sufitowy ma dwa przeciwległe haki o małej krzywiźnie
łuków. Jeden hak odkuty jest w kształcie dzioba o zbieżnych wszystkich czterech
płaszczyznach, drugi zaś w kształcie łopatki
- kilofa o dwóch zbieżnych płaszczyznach tworzących ostrze. Bosak odkuty jest ze stali
węglowej, tuleje i ogon są spawane i osadzone na drzewcu długości
2,5 m.
Metalowe części
bosaka pokryte są lakierem asfaltowym. Masa całkowita bosaka wynosi 6 kg, masa drzewca
2 kg. Długość bosaka 2,61 m, rozpiętość haka 0,24 m, szerokość 38 mm.
- bosak strzechowy - służy do rozrywania strzech, stogów, słomy i siana, rozciągania
materiałów strzępiastych, włóknistych itp. Obsługiwany jest przez dwie osoby. Zamiast
jednego haka posiada trzy, czyli jest to trójzębny hak odkuty ze stali węglowej. Trójząb,
tuieja i ogon są spawane i zabezpieczone przed korozją lakierem asfaltowym. Bosak
osadzony jest na drzewcu o długości 5,0 m. Całkowita masa bosaka wynosi 8 kg w tym
drzewca 5 kg.
- topór strażacki ciężki - służy do wykonywania prac wyburzeniowych, do wyrąbywania
belek, podłóg, drzwi, wyważania zamków itp. Jest on jakby powiększonym toporem
strażackim lekkim, wchodzącym w skład wyposażenia osobistego strażaka. Topór składa się
z głowicy i toporzyska. Głowica jest odkuta ze stali węglowej. Toporzysko wykonane jest z
twardego drewna (jesion lub dąb) o długości 0,6 m.(licząc od głowicy) masa topora 3,3 kg,
długość całkowita 0,9 m.
- łom - służy do wyważania drzwi, zrywania podłóg, rozbijania zamków, podważania desek
i wykonywania innych prac burzących. Łom ma masę 6,8 kg i 1,2 m długości. Odkuty jest z
pręta stalowego, z jednego końca zaostrzony, z drugiego spłaszczony w formie wąskiej
łopatki i odgięty od osi podłużnej pod kątem 30 °. Łopatka ma przecięcia służące do
wyciągania gwoździ, haków itp. Ostrze i łopatka łomu są hartowane. Części łomu nie
utwardzone są pomalowane lakierem asfaltowym.
- siekierołomy - uniwersalne narzędzie ratownicze (siekierołom) stosuje się do robienia
i rozszerzania otworów w ścianach, drzwiach, obudowach samochodowych lub innych
urządzeń, lub do wyważania i wyłamywania, przerąbywania lub dzielenia materiału w celu
wyswobodzenia obsługi, przewożonych osób lub uwolnienia osób uwięzionych
w zamkniętych pomieszczeniach.
–
kotwica pożarnicza -
jest to typowy pożarniczy sprzęt burzący. Za jej pomocą można
wykonywać różne ciężkie prace wyburzeniowe, między innymi burzenie kominów
i grożących zawaleniem ścian, rozrywanie konstrukcji budynków, przeciąganie ciężkich
elementów itp. Kotwicę zaczepia się za element konstrukcji, który ma być zburzony
i ciągnie za łańcuch. Kotwica wyposażona jest w łańcuch dla umożliwienia wyciągania
lub burzenia elementów znajdujących się w ogniu. Współpracuje z bosakiem ciężkim.
Ma odpowiednio ukształtowaną tuleję, która umożliwia założenie jej na bosak
i zaczepienie o odpowiedni element konstrukcji z odległości 5 m. Ciężar kotwicy 5 kg,
długość łańcucha 2 m.
Sprzęt zaliczany do sprzętu burzącego to między innymi ciągarka szczękowa. Znajduje
zastosowanie do przemieszczania ciężkich przedmiotów, usuwania belek, przewracania
ścian, kominów, wyciągania pojazdów. Ciągarka szczękowa jest urządzeniem przenośnym o
masie 20 kg. Przed użyciem należy ją przymocować za pomocą specjalnego haka do
trwałego przedmiotu terenowego (drzewo, słup, belka). Natomiast przemieszczany
przedmiot należy przymocować do haka liny ciągarki, przeciągnąć linę przez mechanizm
przechwytujący i naciągnąć ją.
Nieodzownym sprzętem przy pracach wyburzeniowych są kilofy, łopaty, szufle, widły, linki
stalowe, linki holownicze z jarzmami.
Sprzętem innego przeznaczenia, ale stosowanym jako sprzęt burzący, są samochody i
ciągniki stosowane do prac wyburzeniowych w czasie akcji ratowniczych. Dźwigi
jezdniowe zamontowane na podwoziach samochodowych na kołach lub gąsienicach,
koparki, chwytaki – Fadromy. Prądy wody podawane ze sprzętu o dużej wydajności pod
wysokim ciśnieniem z pomp wysokociśnieniowych mogą spełniać z powodzeniem rolę me-
chanizmu do prowadzenia prac wyburzeniowych. Coraz częściej w akcjach ratowniczych
mają zastosowanie materiały wybuchowe. Stosuje się je do wyburzania domów,
wykonywania prac ziemnych czy rozbijania zatorów z kry lodowej.
Sprzęt podnoszący i rozpierający
stanowią takie urządzenia jak: Siłowniki hydrauliczne -
umożliwiają uzyskanie dużych sił działania na element w celu pozyskania zamierzonego
efektu.
Komplety sprzętowe w tej grupie składają się: z pompy hydraulicznej napędzanej silnikiem
spalinowym lub elektrycznym albo ręczne, zestawu narzędzi w postaci - nożyc, rozpieraczy,
układów typu kombi (połączenie funkcji nożyc z ramionami rozpierającymi w jednym
narzędziu), rozpieraczy kolumnowych, hydraulicznych podnośników ratowniczych, zestawu
węży wysokociśnieniowych. Istnieje duża ilość kombinacji zastosowania tego typu
urządzeń, z możliwością wymiany na miejscu akcji końcówki roboczej np. szczęki nożyc
zastępuje się ramionami rozpieracza. Można korzystać z pomp do narzędzi ratowniczych,
gdzie mamy do czynienia z przemienną pracą dwóch narzędzi ratowniczych przy różnych
ciśnieniach roboczych względnie pracując jednocześnie dwoma narzędziami bez spadku
prędkości lub mocy. W hydraulicznych pomocniczych narzędziach ratunkowych spotkać
można nożyce do samochodu o sile tnącej 6,5 tony. Szczególnie przydatne w trakcie akcji
ratowniczej przy wypadkach drogowych, jak również przydatne w tego typu akcjach
ściskacz rur, przy sile ściskającej do 14 ton, o maksymalnej średnicy rur 60 mm. Siłowniki
hydrauliczne pozwalają również na wykonanie awaryjnego otworu ewakuacyjnego w celu
ratowania życia zagrożonych ludzi.
Stosowanie narzędzi hydraulicznych wymaga wysokich umiejętności strażaka - ratownika ze
względu na bezpieczeństwo osób ratowanych jak i ratujących. Sprzęt ten jest najwyższej
klasy światowej, stąd też wymaga dużej wiedzy w użytkowaniu i ostrożności w pracy ze
strony operatora.
Sprzęt pneumatyczny - służy do unoszenia na pewną wysokość elementów lub urządzeń. Ma
zastosowanie również do uszczelniania rurociągów, cystern, studzienek kanalizacyjnych.
W skład zestawów wchodzą poduszki, korki, butle na sprężone powietrze, reduktory
ciśnienia, sterowniki, przewody pneumatyczne oraz sprzęt dodatkowy.
Rozróżnia się dwa typy zestawów poduszek podnoszących - niskociśnieniowe
i wysokociśnieniowe oraz grupę korków.
Niskociśnieniowe poduszki przeznaczone do podnoszenia i ustawiania do pionu pojazdów
po wypadkach oraz do unoszenia cienkościennych elementów karoserii samochodów
osobowych, autobusów, furgonetek, pociągów itp. Ponieważ są bardzo elastyczne, są zdolne
do przystosowania się do każdej nierówności terenu (żwir, szyny). Mają charakterystyczny
okrągły kształt, dający optymalny rozkład ciśnienia i jednakową wytrzymałość na całym
obwodzie.
W typie niskociśnieniowym, ciśnienie powietrza w poduszkach wynosi 0,5 bara względnie
1,0 bara, a masa unoszonych ciężarów dochodzi do 16 ton (160 kN). Natomiast maksymalna
wysokoć podnoszenia wynosi 1,2 m, W typie wysokociśnieniowym ciśnienie powietrza nie
przekracza 0,8 MPa (8 bar), a masa unoszonych ciężarów dochodzi do 67 ton. Natomiast
wysokość unoszenia wynosi od 0,025 do 0,5 m. Wysokość podnoszenia można zwiększyć
stosując np. klocki drewniane.
Wysokociśnieniowe poduszki przeznaczone są do podnoszenia dużych ciężarów
(samochodów, wagonów, gruzowiska). Charakteryzują się bardzo dużą siłą, małymi
rozmiarami, płaskością (tylko 2,5 cm), ogromną szybkością i niezawodnością działania.
Zastosowanie np. dwóch poduszek jednakowej wielkości zwiększa bezpieczeństwo oraz
zapewnia równomierne i stabilne podnoszenie.
Korki pracują pod ciśnieniem roboczym 0,25 MPa (1,5 bara) i umożliwiają zatykanie bądź
uszczelnianie otworów o średnicach od 0,1 do 1,4 m. Istnieje możliwość odłączenia od
pracującej poduszki lub korka przewodów pneumatycznych, przy czym poduszka lub korek
zachowuje w dalszym ciągu swoje parametry pracy.
Należy wspomnieć o możliwości zastosowania pneumatycznych poduszek uszczelniających
do np. błyskawicznego zatrzymania przecieku kwasów, paliw lub innych chemikaliów.
Niskie ciśnienie robocze (1,5 bara) redukuje niebezpieczeństwo uszkodzenia ścian
zbiornika. Mają zastosowanie również pneumatyczne lance (klinowe i stożkowe) służące do
szybkiego jednoosobowego uszczelniania pęknięć i otworów w zbiornikach składowych
oraz cysternach. Istotną zaletą tej grupy sprzętu jest możliwość pracy zestawów w strefach
zagrożonych wybuchem względnie w miejscach trudno dostępnych.
Podnośniki śrubowe - typu kolejowego o sile podnoszenia rzędu 0,1 MN i wysokości
podnoszenia od 0,1 m do 1,2 m pozwalają podjąć działania ratownicze bez stosowania
urządzeń napędowych.
Dźwigi samojezdne, dźwigi samochodowe, podnośniki. Są to urządzenia zamontowane na
podwoziach samochodowych. Służą do przemieszczania ludzi ewakuowanych. Są
wykorzystywane przy zdarzeniach w budownictwie, katastrofach budowlanych,
technicznych, komunikacyjnych. Zakres stosowania uzależniony jest od udźwigu i pola
pracy.
Do
sprzętu specjalnego
zaliczyć należy:
Sprzęt oświetleniowy służący do zapewnienia właściwej widoczności na terenie akcji w
warunkach nocnych lub w miejscach o słabej widoczności. Do tej grupy sprzętu zaliczamy
latarki osobiste, agregaty prądotwórcze 220 V i 220/380 V z napędem spalinowym -
przenośne i przewoźne, przewody zasilające, najaśnice halogenowe i reflektory. Najaśnice i
reflektory mogą być montowane na rozkładanych masztach zamocowanych do nadwozi sa-
mochodów lub na przenośnych statywach (stojakach). Liczba reflektorów i najaśnic na
jednym maszcie lub statywie uzależniona jest od mocy posiadanego agregatu
prądotwórczego.
Sprzęt pływający i nurkowy - przeznaczony jest do działań na akwenach wodnych. W skład
sprzętu pływającego wchodzą: pontony, łodzie, kutry, statki, samochody, które są
dostosowane i wyposażone w sprzęt dla potrzeb grup płetwonurków.
Pontony, łodzie, które są na wyposażeniu jednostek ratowniczo-gaśniczych wyposażone są
w silniki spalinowe zaburtowe. W skład sprzętu nurkowego wchodzą między innymi aparaty
oddechowe, kombinezony mokre i suche oraz wyposażenie dodatkowe. W samochodzie
takim umiejscowiony jest agregat prądotwórczy wraz z najaśnicami do oświetlenia temu
akcji, sprężarka elektryczna lub spalinowa powietrzna do ładowania butli powietrzem,
zestaw butli zapasowych, kombinezony i sprzęt nurkowy. Przy użyciu tej grupy sprzętu
możliwe jest prowadzenie działań związanych z wydobywaniem zatopionego sprzętu,
poszukiwaniem topielców, stawianiem zapór olejowych.
W ramach JRG funkcjonują już grupy ratownictwa wodnego, które wykorzystują ten sprzęt.
Sprzęt alpinistyczny - przeznaczony do działań ratowniczych na wysokości. Stosujemy
linkowe urządzenia ratownicze w postaci Stop-chute, Rollglisa i inne urządzenia
zapewniające stałą szybkość opadania. Stosowanie technik alpinistycznych w strażach
określane jest jako samoratowanie. Ratownik musi opanować znajomość zasad mocowania
linek, węzłów, sposobów składania linek. W pożarnictwie do wykonywania zjazdów i
opuszczania ratowanych stosuje się tzw. system strażacki. Polega on na wykonaniu oplotu na
zatrzaśniku i opuszczeniu się na lince w dół. Od ilości oplotów
zależy
szybkość zjeżdżania
w dół. System jest o tyle niebezpieczny i coraz mniej używany, gdyż wymaga stosowania
rękawic ochronnych w celu zabezpieczenia rąk przed oparzeniem. Występuje duże
prawdopodobieństwo popełnienia błędu podczas mocowania liny. Rozwiązaniem sku-
tecznym okazała się jedna z technik alpinistycznych stosowana w samoratowaniu zwana
półwyblinką. Jest to niezawodny węzeł o bardzo prostej obdsłudze wiązany na zatrzaśniku.
Podczas stosowania tego systemu, zjazd następuje po wyprostowaniu ręki z liną do dołu,
hamowanie zaś - przez jej podnoszenie. W celu całkowitego zatrzymania należy chwycić
obie liny w jedną dłoń. Stosowanie tego systemu umożliwia też zjazd ratownika
z przymocowanym do niego ratowanym.
Metoda ratownicza, przy stosowaniu wyposażenia w postaci linki strażackiej, zatrzaśnika,
pasa strażackiego będzie stopniowo zastępowana stosowaniem odpowiednio
skonstruowanych szelek alpinistycznych. Wynika to z faktu, iż pas strażacki nie spełnia
bezpiecznych warunków samoratowania. Siła szarpnięcia, którą może wytrzymać człowiek
wynosi około 1200 kg ponadto siła ta winna być skierowana wzdłużnie w stosunku do
kręgosłupa. Spełnia ten warunek zastosowanie szelek.
Mówiąc o sprzęcie ratowniczym nie sposób ominąć takiego sprzętu jakim jest np. wór
ratowniczy. Umożliwia on ewakuację z pierwszych pięciu kondygnacji budynku. Można nim
bezpiecznie ratować ludzi bez względu na ich sprawność fizyczną.
Stosowane długości wora ratowniczego wahają się od 21000 mm - 28000 mm. szerokość w
stanie złożonym 950 mm. Długość drążków zaczepnych 1800 mm. Masa wora - 80 kg.
Podręczny sprzęt gaśniczy
Przez
podręczny sprzęt gaśniczy
należy rozumieć przyrządy, narzędzia, aparaty i inne
urządzenia, przy pomocy których można przystąpić do natychmiastowej akcji gaszenia
pożaru. Podręczny sprzęt gaśniczy przeznaczony jest do gaszenia pożaru w początkowej,
pierwszej fazie jego rozwoju (likwidowanie pożaru w zarodku). Z uwagi na przeznaczenie
podręcznego sprzętu gaśniczego, jego konstrukcję oraz sposób uruchamiania cechuje go
prostota i niezawodność.
Zgodnie z PN-75/M-51000 Sprzęt pożarniczy. Podział i nazwy – podręczny sprzęt gaśniczy
jest to przenośny sprzęt gaśniczy uruchamiany ręcznie, służący do zwalczania pożarów
w zarodku.
Do podręcznego sprzętu gaśniczego zalicza się następujące urządzenia:
- gaśnice,
- hydronetki,
- hydropulty,
Plik z chomika:
pilot1216
Inne pliki z tego folderu:
19- Działania chemiczno-ekologiczne.pdf
(162 KB)
18- Ewakuacja.pdf
(84 KB)
17- Gaszenie pozarow oraz srodki gasnicze.pdf
(1422 KB)
16- Nowe BHP.pdf
(134 KB)
15- Pierwsza pomoc medyczna.pdf
(251 KB)
Inne foldery tego chomika:
- II w.św. - Pacyfik, Azja
- II w.św. - Rosja - ZSRR
- II w.św. Afryka, Atlantyk
- ★ Oszukać Umysł
ENCYKLOPEDIA KOŚCIELNA
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin