rozdział 3.pdf

TRZECI

Marco odetchną pełna piersią, próbując wyrównać bicie serca, trzepoczące w jego klatce

piersiowej niczym skrzydła ptaka. Nerwowo wyłamywał knykcie u rąk. Skóra wewnątrz nich

była zimna oraz wilgotna.

W Kościele nie było zbyt wiele osób. Po jego prawej stronie grupka mniszek z pobliskiego

zakonu odmawiała wieczorną litanię. Ich cichy szept unosił się echem po sali. Nieco dalej,

bliżej marmurowego ołtarza siedzieli inni wierni pokrążeni w modlitwie. Mocniej otulił się

atłasowym płaszczem. Skrajne emocje jakie odczuwał – strach i podniecenie - buzowały w

jego żyłach, wywołując dreszcze.

Do nozdrzy wdzierał się ostry zapach kadzidła, który przyprawiał o zawrót głowy. To

wszystko w połączeniu z przeżyciami ostatnich dni, sprawiały, że czuł się nieswojo.

Nerwowym spojrzeniem przeczesywał wnętrze Kościoła w poszukiwaniu znajomego kapłana,

lecz nigdzie nie było go widać. Pewnie przygotowywał się do odprawienia wieczornej mszy,

pocieszał się Marco.

Przez całą noc zastanawiał się nad słowami, które usłyszał wczoraj od spowiednika. Gnębiło

go pytanie skąd znał jego ojca. I te aluzje do postaci diabła. W racjonalnym świecie w którym

żył, nie było zbyt wiele miejsca na magię i zjawiska nadprzyrodzone. Wprawdzie został

wychowany w religii katolickiej, a przez całe życie nasiąkał niczym roślinka prawami

głoszonymi przez Kościół, lecz nie przywiązywał do nich prawdziwej wagi. Był jak niewierny

Tomasz - nie uznawał bytu czegoś, czego nie może wyczuć zmysłami. A teraz raptem wszyscy

insynuują mu, że diabeł istnieje i co gorsza jego słudzy podnieśli dłoń na życie jego siostry.

Totalna bzdura. Niedorzeczność, która sprawiła, iż miał jeszcze większy mętlik w głowie.

Marco był tak pogrążony we własnych myślach, że nie usłyszał dzwonów wzywających na

wieczorną modlitwę. Nieprzytomnie rozejrzał się wokół siebie, badając nowo przybyłych.

RZECI

Kościół był prawie pusty. Pojawiło się zaledwie kilku wiernych, którzy zajęli miejsca po

przeciwległych nawach. Uwagę chłopaka przykuła tajemnicza aura otaczająca nieznajomych.

Ich twarze spowijał mrok kapturów. Chwilę potem głęboki głos odprawiającego mszę odbił

się echem od kamiennych ścian świątyni, skupiając na sobie uwagę zebranych.

Z każdą mijaną minutą Marco czuł narastającą frustrację. Nie mógł skupić się ani na

modlitwie ani na własnych myślach. Drażniło go spojrzenie, jakim obdarzał go ów nieznajomy

kapłan. Czuł się tak, jakby tamten wiedział o nim wszystko, samym wzrokiem sięgając głębi

duszy, wzbudzając w niej jeszcze większą pożogę. A Marco nie wiedział o nim nic, prócz tego,

że ów nieznajomy posiada wiedzę, która może mu się przydać. Niepewność strasznie go

frustrowała. Jeszcze z większą siłą zacisnął wilgotne palce na fałdach płaszcza.

Po wygłoszeniu ostatniego błogosławieństwa, Kościół zaczął powoli wyludniać się.

Młodzieniec nie wiedział co uczynić. Pójść poszukać księdza, czy czekać aż sam do niego

podejdzie? Już miał opuścić ławkę, gdy usłyszał za plecami szept.

- Zaraz przyjdzie. Niecierpliwi idą prosto do piekła.

Marco z wrażenia przysiadł. Gdy odwrócił się, żeby zobaczyć kto do niego mówił okazało się,

że miejsce zanim było puste.

- Co do …?

Oblał się zimnym potem. Tego było dla niego za wiele. Gdy przemierzał boczną nawę,

kierując się ku wyjściu, poczuł na swoim ramieniu mocny uścisk.

- Taki duży, a taki tchórzliwy. Jeśli w dalszym ciągu chcesz się spotkać z ojcem Novellim, a

przy tym nie narobisz ze strachu w portki, to chodź za mną.

- Pan mnie obraża! – oburzył się Marco. Ze złością patrzył w oczy przemądrzałemu

nieznajomemu. Mógł mieć mniej więcej tyle samo lat co on. Miał jasne, prawie białe włosy

oraz bladą cerę. Jego uroda była powalająca. Szczególnie tutaj, na południu europy, gdzie

przeważnie wszyscy mają ciemną karnację.

- Chcesz czy nie? – dopytywał się chłopak. Na jego ustach pojawił się delikatny uśmiech

zwycięstwa.

Marco przełknął głośno ślinę. Nie może dopuścić do tego, aby jego poczucie godności

przeszkodziło mu w poznaniu prawdy. Taka szansa może się już nigdy nie powtórzyć. Spiął się

w sobie i odpowiedział, jak tylko mógł spokojnie.

- Prowadź – I nie patrząc na towarzysza ruszył przed siebie.

Chłopak roześmiał się tylko głośno, co jeszcze bardziej wzburzyło Marco. Raz jeszcze

odetchnął głęboko, postanawiając, że nie da się już więcej sprowokować. A przynajmniej

postara się o to.

W prezbiterium znajdowały się kamienne, kręte schody do podziemi kościoła. Chłopak

chwycił kaganek wiszący na ścianie i ruszył w dół ku ciemności, nie oglądając się na Marco.

Płomień drgał silnie pod wpływem podmuchów powietrza.

- Nie ociągaj się! – krzyknął jasnowłosy w kierunku gościa, który ostrożnie stawiał kroki na

stromych schodach.

- A ty uważaj żebyś przypadkiem nie spadł – powiedział pod nosem Marco. Co za

nieokrzesany człowiek – myślał zbulwersowany.

Szli kilka dobrych minut, krążąc po spowitych w mroku korytarzach. Wilgoć panująca w

podziemiach wzmagała tylko zapach stęchlizny, a stopy raz po raz nieznośnie ślizgały się po

mokrej posadce. Nagle, na końcu korytarza pojawiło światełko, które z każdym krokiem

robiło się jaśniejsze. Ciarki podniecenia przebiegły po plecach Marco. Przyspieszył więc,

prawie doganiając swojego przewodnika.

Gdy wstąpił w krąg światła, okazało się, że w pomieszczeniu jest ów ksiądz, który go wczoraj

wyspowiadał.

- Długo kazałeś na siebie czekać młody człowieku – powiedział uśmiechając się ciepło.

- Ja naprawdę… - z zawstydzeniem wyjąkał.

- Dobrze, już dobrze. Rozumiem. Usiądź proszę – mówiąc to wskazał na stojące naprzeciwko

niego obłożone purpurowym aksamitem krzesło.

Marco posłusznie wykonał prośbę Kaplana.

- Poznałeś już Joachima – machnął dłonią na chłopaka z kagankiem przy drzwiach, a ten w

odpowiedzi ukłonił się żartobliwie niczym dworzanin.

- Tak, miałem tą przyjemność – kpiąco odpowiedział Marco. Czuł, że chyba nie polubił go, a

najprawdopodobniej jego odczucia są odwzajemnione. Joachim odwdzięczył się mu

uśmiechem od ucha do ucha, pokazując rząd śnieżnobiałych zębów.

Ksiądz uważnie przyglądał się chłopakowi. Współczuł mu całym sercem. Jest zbyt młody na

poznanie prawdy, zbyt młody na wzięcie na swoje barki takiej odpowiedzialności. Wiedział

jednakże, że po stracie kilkorga swych uczniów potrzebna jest mu nowa krew. I do tego

jaka…

Sam nie wierzył we własne szczęście. Gdyby nie przypadek, syn tego podłego człowieka nie

siedziałby teraz przed nim. Już dawno temu nauczył się zagłuszać głosy wyrzutów sumienia.

Nawet teraz, gdy w perfidny sposób wykorzystuje furię Marco do własnych celów, siedzi

opanowany z chłodnym, racjonalnym umysłem. Zakon wart jest każdego poświęcenia.

- Ojciec wie, że pojechałeś na mszę? – spytał niespodziewanie Novelli, sprowadzając

chłopaka na ziemię.

- Myślę, że nie. Powiedziałem matce, że jadę spotkać się z moimi towarzyszami. Często

znikam na cała noc, więc nie będą nic podejrzewać. Na wszelki wypadek poprosiłem

przyjaciółkę, żeby zapewniła mi odpowiednie alibi.

- Dobrze. W takim razie muszę ponowić wczorajsze pytanie. Czy jesteś gotów poświęcić

wiele, żeby poznać prawdę o śmierci Lidii?

- Tak – bez wahania odpowiedział Marco.

- Przemyśl to raz jeszcze, bo nie będzie odwrotu.

Marco pochylił się na krześle, patrząc księdzu prosto w oczy.

- Tak, jestem gotów.

- Żal mi ciebie drogi synu, ale wiem, że nie masz wyjścia. To co dziś usłyszysz i zobaczysz

sprawi, że świat jaki dotychczas znałeś przestanie istnieć. Obawiam się, że nie będzie ci łatwo

się z tym pogodzić.

Marco nie wiedział co powiedzieć. Brzmiało to wszystko niezwykle tajemniczo i …

makabrycznie. Tak jakby miał się zaraz pożegnać z życiem. Nie wiedział co powiedzieć, ale w

sercu czuł, że czyni dobrze. Chyba…

- Musisz przyrzec mi coś jeszcze – odezwał się Novelli – Wiedza, którą zaraz posiądziesz może

kosztować cię życie. Jeśli zdradzisz się przed nieodpowiednimi ludźmi kim naprawdę jesteś i

co wiesz, poniesiesz odpowiednią karę. Nie mogę dopuścić by ktokolwiek nas zdradził. –

stanowczość jaka pobrzmiewała w jego głosie sprawiła, iż Marco wiedział, że mówi prawdę.

Cóż to za tajemnica na śmierć i życie?

Zmarszczył brwi.

- Dlaczego w takim razie mi zaufałeś? Nie boisz się, że i tak wiem za dużo, aby ci zaszkodzić?

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: