Voodoo Detektyw.pdf

Autor gry: Jarosław Kopeć

Grafika stworzona przy użyciu darmowej dla własnego użytku czcionki

„Voodoo Spirits”.

Na początek garść wyjaśnień

 Ta gra prawdopodobnie nie jest grywalna. A to dlatego, że

powstała na trwający tydzień Nibykonkurs na system

autorski. Odnosi się do dwóch spośród trzech wylosowanych

haseł: Hellblazer i voodoo.

 Informacje na temat voodoo i kultury Karaibów, zawarte w

tym podręczniku, nie są fachowe i nie można ich traktować

jako fachowego źródła. Nie ma też sensu nad nimi

dyskutować: to wszystko fikcja inspirowana duchem

karaibskich wierzeń, która ma stanowić interesujące

środowisko dla rozgrywanych wydarzeń.

 Ewentualny wydźwięk antychrześcijański nie jest opinią

autora a jedynie kostiumem, który ma pomóc graczom

poczuć atmosferę gry. Nie jest też stwierdzeniem na temat

faktycznego postrzegania tej religii przez karaibskich

tubylców.

O co chodzi

Gracze będą wspólnie kierować poczynaniami detektywa-egzorcysty-

czarownika, cieszącego się szacunkiem wszystkich grup na wyspie.

Jego pozycja jest na tyle silna, że nawet Hiszpanie starają się go nie

urażać. To pozwala mu załatwiać sprawy lokalnej społeczności.

Gra nie zakłada pojedynczego Mistrza Gry, ani przygotowywanych

wcześniej scenariuszy. Zadaniem wszystkich Graczy jest stworzenie

interesującej historii o Bohaterze i jego społeczności, uciskanej coraz

bardziej uwierającym jarzmem kolonializmu.

Esclavitud

Akcja gry toczy się na wyspie Esclavitud. Mamy nieokreślony rok na

przestrzeni XVI wieku. Wyspą zarządzają hiszpańscy administratorzy

z arystokratycznej rodziny Corazon del Mar. Oprócz nich (wraz z

białą normalnie opłacaną służbą przywiezioną z Europy) na wyspie

znajduje się garnizon wojskowy, zakon misyjny Santa Maria,

działający jako przedłużenie wpływów Corazonów, przywiezieni z

Afryki niewolnicy, pracujący na uprawach i hodowlach, oraz

niewielkie skupisko autochtonicznych Indian zamieszkujących

dżunglę na zachodzie wyspy.

Sytuacja na wyspie jest napięta z kilku powodów.

Po pierwsze, uciskana ludność czarnych zaczyna zdawać sobie

sprawę, że zbrojne powstanie przegoniłoby Hiszpanów z wyspy. Z

kolei wodzowie i szamani wiedzą, że zaraz po przegnaniu kolonistów

pojawiliby się kolejni – liczniejsi i bardziej okrutni, którzy bez

wahania wymordują wszystkich mieszkańców i przywiozą kolejnych.

To wywołuje konflikt międzypokoleniowy, w którego środku miota

się Bohater.

Po drugie, ukrywający się w dżungli Indianie podzielili się na żądną

walki i wyzwolenia młodzież, oraz pragmatyczną „geruzję”, pragnącą

pokojowego ułożenia Indianom życia obok Hiszpanów. Obie te

frakcje dążą jednak do niemożliwego – kolonistów nie da się ani

wygnać, ani uzyskać od nich jakichkolwiek gwarancji wzajemnego

bezpieczeństwa. Żołnierze nie zapuszczają się w głąb dżungli w

obawie przed pewną śmiercią, a Indianie wychodzą z lasu tylko nocą,

a i to sporadycznie. I tak trwa status quo .

Po trzecie, Indianie pozostają w niestabilnych relacjach z murzynami.

Młodzi nie szanują ich za poddańczą pracę dla Hiszpanów, ale widzą

w nich jedynego sprzymierzeńca w ewentualnym powstaniu, z kolei

geruzja wskazuje murzynów jako wzór do naśladowania – zdających

sobie sprawę z konsekwencji walki i służących w zamian za prawo do

życia, skąpe wyżywienie i prawo do chociaż ograniczonego

przemieszczania się po wyspie.

Detektyw

Bohater, nazwijcie go jak chcecie, to przedstawiciel czarnoskórych

niewolników. Tak jak wspomniano we wstępie, cieszy się szacunkiem

wszystkich mieszkańców wyspy. Liczą się z nim zarówno jego

ziomkowie, jak również Hiszpanie i Indianie. Jego wpływy czynią go

też naturalnym kozłem ofiarnym, na którego spadnie

odpowiedzialność za porażki w kontaktach między frakcjami.

Nominalnie Bohater gdzieś pracuje, jest czyimś niewolnikiem, ale

może dowolnie przemieszczać się po wyspie i rozmawiać z

niewolnikami. Hiszpanie widzą go jako wentyl bezpieczeństwa dla

wewnątrzmurzyńskich konfliktów. Mają też świadomość, że w razie

czego bez problemu mogą odstrzelić mu głowę i wyznaczyć kogoś na

jego miejsce.

Bohater ma ponadprzeciętną wiedzę na każdy temat, nie może jednak

równać się ze specjalistami poszczególnych dziedzin. Musicie mieć to

w pamięci.

Bohatera opisują też jego punkty determinacji, których ma na

początku pięć. Kiedy ich liczba spadnie do zera, detektyw popada w

niełaskę swoich, Indian lub Hiszpanów i jest zmuszony do takiego czy

innego odejścia z funkcji. Może zostać zabity, zginąć w walce, zostać

wygnany albo wyklęty przez społeczność. Więcej w kolejnej sekcji.

Voodoo

Istotnym elementem gry jest walka ze złymi duchami, które

opanowują ludność wyspy i dążą jej rękami do przelewu krwi.

Bohater jest adeptem zniedołężałego szamana, który nauczył go

walczyć z loa.

Duchy działają opętując konkretne osoby. Każdy duch może

opanować tylko jedną naraz. Zabicie nosiciela powoduje przejście

ducha na zabójcę. Jedyną metodą przerwania cyklu jest odesłanie

ducha. Jak to się robi?

Duchy są jak ludzie – mają swoje wady. Są chciwe i pożądliwe.

Wystarczy odkryć czego pragną (można to często wnioskować z

wyczynów opętanych albo z natury skorup, które loa dla siebie

wybierają) i zaproponować im tego pod dostatkiem w zamian za

wypowiedzenie imienia. Kiedy egzorcysta zna już imię ducha, może

go odesłać, poświęcając jeden punkt determinacji.

Kara rozgrywki

Kartą rozgrywki nazywamy diagram, który ma pomóc nam

organizować rozgrywkę.

W centrum diagramu powinien znaleźć się Bohater. Od niego

promieniście należy poprowadzić linie do napotkanych przez niego

Bohaterów. Przy tych liniach należy napisać, jaka relacja łączy

Bohatera z daną postacią i dane postaci między sobą. Te informacje

wpisuje zawsze Gracz, który wprowadził daną postać do gry,

konsultując relacje pomiędzy bohaterami niezależnymi z tymi, którzy

wprowadzili te postaci. Przykładowe typy relacji to: miłość, przyjaźń,

podejrzliwość, niechęć, wrogość, chęć zabicia.

Na karcie zapisujemy też zaszłości, wykorzystane i niewykorzystane

motywy, wydarzenia czy dowolne elementy otoczenia, które mogą

przydać się w późniejszym toku rozgrywki do ubarwienia gry.

Wprowadzenie elementu już znajdującego się na karcie rozgrywki

do danej sceny nie kosztuje gracza żetonu.

Opowieść

Fabuła gry rządzi się swoimi własnymi prawami, które mają pozwolić

na zrównoważony jej rozwój i aktywizować wszystkich graczy do

wspólnego opowiadania.

Na początek gracze otrzymują po pięć żetonów. Każdy z nich pozwoli

na wprowadzenie do konkretnej sceny konkretnego elementy, który

kontrolował będzie Gracz płacący za niego żetonem. Może to być

bohater niezależny, element krajobrazu, lub poszlaka, która może

skierować fabułę gry w określonym kierunku. W każdej scenie

pojawić się mogą maksymalnie dwa elementy danego typu (krajobraz,

bohater niezależny, poszlaka).

Kiedy wszyscy gracze wykorzystają swoje żetony, wtedy każdy z nich

na nowo dobiera po pięć.

Takich dobrań może być maksymalnie od jednego do trzech – w

zależności od tego, na jak długo planujemy rozciągnąć rozgrywkę.

Grę rozpoczyna się ustalając sytuację wyjściową. Decydujemy, co

zmusiło Bohatera do działania: zaostrzenie konfliktu pomiędzy

stronnictwami, morderstwo, polityczny przewrót, prośba

współplemieńca o pomoc, opętanie.

Później sceny następują po sobie płynnie. Wyjątkiem jest scena

upadku Bohatera, który następuje gdy ten straci wszystkie swoje

punkty determinacji. Wówczas o konsekwencjach upadku bohatera

decyduje arbiter, który zdecydował się forsować konflikt i utracił

ostatni żeton.

W każdej scenie jeden z graczy, zgodnie z ruchem wskazówek zegara,

pełni rolę arbitra. Oto specjalne uprawnienia arbitra:

 Wyznacza miejsce i czas akcji danej sceny. Może to być

scena następująca zaraz po poprzedniej, retrospekcja,

futurospekcja lub scena opisująca wątek poboczny. Musi

jednak znajdować się w niej Bohater.

 W swojej scenie arbiter opisuje działania Bohatera, ale musi

mieć na uwadze jego charakter nakreślony w poprzednich

scenach. Poważniejsze wolty fabularne powinny być

konsultowane z pozostałymi graczami.

 Podejmuje dotyczące Bohatera decyzje w konfliktach.

Jeśli Gracz nie ma w danym momencie pomysłu na scenę może

przekazać arbitraż kolejnemu graczowi zgodnie z ruchem wskazówek

zegara, jednak powinno się korzystać z tej możliwości jak najrzadziej.

Gracze nie będący arbitrami w danej scenie umieszczają w niej swoje

elementy za pomocą żetonów. Mogą również odgrywać i opisywać co

dzieje się z wprowadzonymi przez nich elementami. Jeśli arbiter

wprowadzi do sceny bohatera niezależnego, jego odgrywanie bierze

na siebie zawsze gracz po przeciwnej stronie stołu, a jeśli gracie w

nieparzystej liczbie wyznaczcie do tej roli osobę która czekała i będzie

jeszcze czekać najdłużej na swoją kolejną turę.

Gdy podczas sceny dojdzie do konfliktu pomiędzy Bohaterem a

otoczeniem, reprezentowanym przez pozostałych Graczy, arbiter

decyduje co się dalej stanie. Może zadeklarować porażkę Bohatera w

osiągnięciu jego celu (przesłuchania, walki, czarów), lub zużyć jeden

z jego punktów uporu, żeby przeforsować powodzenie Bohatera.

Wprowadzenie konfliktu przez Gracza nie będącego arbitrem może

być w vetowane przez innego nie będącego arbitrem Gracza za

pomocą zużycia jednego żetonu. Musi to się stać zanim arbiter

zadecyduje o wydaniu lub nie punktu uporu detektywa.

Po zakończeniu sceny dokonuje się jej podsumowania – czego

Bohater się dowiedział, co się z nim stało, jak zmieniło się jego

nastawienie do bohaterów niezależnych. Następnie te informacje

nanosi się na kartę rozgrywki i arbitraż przejmuje kolejny gracz.

Jeśli Bohater dotrwał do końca opowieści z chociaż jednym punktem

determinacji, jego misja musi się powieść. Plemiona muszą się

pogodzić, a demon musi zostać odesłany. Jeśli Bohater straci

determinację przed końcem opowieści, oznacza to automatycznie

porażkę wyspy i eskalację problemów. Bohater jest niezbędny do

zażegnania kryzysu.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: