James Samantha - Pierwszy raz.pdf - J - Neorator

SAMANTHA JAMES

PIERWSZY RAZ

PROLOG

Boston, 1830

Z ciężkim sercem wdychała intensywny zapach

morza. Wiedziała, że już nie może się dłużej

oszukiwać.

Umierała.

W pokoju byli jej dwaj ukochani synowie.

Przeszył ją ostry ból, nie tak jednak ogromny jak

rozpacz, która gościła w jej sercu. Wstrząsnął nią

kolejny paroksyzm strachu - jakże mogła im

powiedzieć, że już wkrótce utracą ją na zawsze?

Wszakże ich ojciec nie dbał ani o ich brudne ręce,

ani o poszarpane ubrania.

Cierpiała w milczeniu. Patrick O'Connor nie

troszczył się o rodzinę, czas spędzał w barze na dole

pijąc do upadłego w towarzystwo swych klientów.

Na samą myśl o takiej niesprawiedliwości zbierało

się jej na płacz. Co stanie się z chłopcami, gdy ona

odejdzie już z tego świata? Ojciec ledwo ich

zauważał.

Ogarnęło ją drżenie. Co za okrutny los sprawił,

że ona pożegna się z życiem, a jej dzieci - z matką?

Krzyk rozpaczy i gniewu uwiązł w jej krtani,

wydobyła z siebie tylko charczący szept. Poczuła, jak

czyjeś maleńkie paluszki obejmują jej wychudzoną

dłoń. Loretta O'Connor uścisnęła słabo dziecięcą

rączkę i już jej nie puściła. Nie mogła znieść myśli o

nieuchronnym rozstaniu.

Patrick O'Connor wkroczył nagle do pokoju i

stanął obok łóżka, ale w jego spojrzeniu nie było

śladu ciepła. Prychnął tylko pogardliwie, obrócił się

napięcie i zdjął koszulę z wieszaka. Nie zaszczycił

umierającej małżonki ani słowem, na dzieci nie

spojrzał. Tak, jak zwykle - pomyślała Loretta z

rozpaczą. I nic się już nie zmieni.

Jej serce rozdzierał płacz. Nie zwracała uwagi

na podniesione głosy i rubaszny śmiech mężczyzn,

jaki dobiegał z dołu. Patrzyła tkliwie tylko na swoich

synów - Morgana i Nathaniela. Na jej spierzchnięte

wargi wypłynął cień uśmiechu. Nikt by się nie

domyślił, że ci chłopcy są braćmi. A jednak nimi

byli.

Nathaniel, malec o włosach jak len i buzi

aniołka, przyszedł na świat zaledwie przed czterema

laty. Morgan, jego starszy brat, brunet o smagłej

cerze - zawsze poważny i zamyślony - już w

dziesiątej wiośnie swego życia odznaczał się

spostrzegawczością i sprytem. Loretta nie mogła się

nadziwić, że jej dzieci tak bardzo się od siebie

różnią.

Poczuła bolesny ucisk w sercu.

Dobry Boże - myślała w niemej udręce - kto

poprowadzi ich przez życie, kto im wskaże właściwą

drogę? Dziękowała w duchu Stwórcy, że jej trzecie

maleństwo umarło, bo jakże okrutny los czeka tych

dwoje, gdy jej już nie będzie. Chwała Panu za to, że

obdarzył Morgana rozumem i siłą. Obawiała się

jednak poważnie o Nathaniela. Żywy i pogodny,

wykazywał czasem upór i nieodpowiedzialność

swego ojca (niech diabli wezmą łajdaka!), co mogło

przysporzyć mu kiedyś ogromnych kłopotów.

Usłyszawszy szelest w nogach łóżka, Loretta

przycisnęła chusteczkę do piersi i zobaczyła, że

Nathaniel zerka na nią niepewnie. Ucichł - ach,

jakże to do niego nie pasowało - a jego spokój

zdawał się sięgać niebios. Choć był jeszcze taki

maleńki, wyczuwał nieomylnie, że dzieje się coś

złego. Spróbowała się uśmiechnąć, lecz nie mogła.

Zbliżał się koniec.

Ledwo oddychała. Zapragnęła nagle tyle

powiedzieć, ale nie było już czasu.

Przeniosła wzrok na Morgana. Gdyby starczyło

jej sił, wykrzyczałaby cały ból, jaki ściskał jej serce.

Chłopiec miał czerwone obwódki wokół pięknych

szarych oczu, w których kręciły się łzy, jednak nie

płakał. Nigdy zresztą nie płakał, choćby spotkała go

największa krzywda.

Drżąc na całym ciele Loretta uścisnęła dłoń

syna, a ten wysiłek wyssał z niej resztki życia.

Rozchyliła usta i przywołała go wzrokiem.

Morgan pochylił się nad łóżkiem.

Popatrzyła z miłością na jego wychudzoną bladą

twarz.

- Mój dzielny chłopcze - szepnęła - jakże ja będę

za tobą tęsknić... Jakże bardzo bym chciała zostać

przy tobie.

Łzy napłynęły mu do oczu, lecz nie zapłakał.

- Kochanie, musisz teraz opiekować się

młodszym braciszkiem. - Wiem, że wiele od ciebie

wymagam, ale na pewno podołasz.

Chłopiec, oszalały z przerażenia, potrząsnął

przecząco głową.

- Nie, mamo, ja...

- Podołasz... - zapłakała cicho Loretta. - Jesteś

starszy. Nathaniel to jeszcze mały chłopiec. Brak mu

twej siły i odwagi.

Morgan znowu zaprzeczył.

- Ależ tak, kochanie. Jestem z ciebie bardzo

dumna. - Chcąc podtrzymać syna na duchu, Loretta

przycisnęła jego rękę do swej wychudzonej piersi. -

James Samantha - Pierwszy raz.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: