Rebecca Winters ùlepy na miêoÿå.pdf

Vance, energiczny mężczyzna

prowadzący z sukcesem interesy w Kenii,

traci wzrok w katastrofie.

Nie chce stać się ciężarem dla młodej,

świeżo poślubionej żony.

Żąda rozwodu wbrew oczekiwaniom

kochającej go kobiety.

Jak potoczą się ich losy?

Czy Libby pokona trudności na drodze do szczęścia?

ROZDZIAŁ PIERWSZY

- Panie doktorze, czy to znaczy, że ślepota mojego

męża jest nieodwracalna? - Libby Anson usiłowała

zapanować nad sobą. W czasie długiego nocnego lotu

z Londynu do Nairobi podtrzymywała ją na duchu

myśl, że jeszcze nie wszystko stracone i operacja

przywróci mu wzrok.

- Obawiam się, że tak - doktor Stillman od

powiedział cicho, ostatecznie pozbawiając ją resztek

nadziei, której czepiała się kurczowo do tej chwili.

Pochylił się w jej stronę i zaczął wyjaśniać.

- Kiedy osunął się strop w kopalni, siła wstrząsu

sprawiła, że mikroskopijny odłamek rudy przebił

czaszkę pani męża. Jestem przekonany, że zniszczył

nerwy wzrokowe, ponieważ chory nie reaguje w ogóle

na światło. Bardzo mi przykro.

- Nie mogę w to uwierzyć - potrząsnęła głową. Jej

czarne błyszczące włosy ułożyły się miękko wokół

ramion. - Czy Vance wie, że jego ślepota jest trwała?

- Tak. Zażądał, by powiedzieć mu prawdę w mo

mencie, gdy odzyskał przytomność.

- Ale przecież minęły ponad dwa tygodnie od

wypadku. Nie rozumiem, dlaczego nikt mnie nie

zawiadomił. Przyleciałabym pierwszym samolotem.

Kiedy pomyślę, że cały ten czas leżał w szpitalu, a ja

nic nie wiedziałam... - głos stopniowo zamierał jej

w gardle.

- Byłem przekonany, że kontaktował się z rodziną.

Dopiero przedwczoraj wieczorem dowiedziałem się,

że nikt go nie odwiedzał ani nie dzwonił, prócz kilku

pracowników firmy Anson Mining. Pozwoliłem sobie

więc zadzwonić do jego biura z prośbą o numer

telefonu najbliższego krewnego. Jakiś pan Dean

powiedział mi, że w Londynie mieszka ojciec pana

Ansona i natychmiast się z nim porozumiałem.

- Czy Vance w ogóle o mnie nie wspomniał?

Zupełnie tego nie rozumiem. - Libby westchnęła.

Doktor Stillman przyjrzał się jej owalnej twarzy

o regularnych rysach. W oczach Libby czaił się

niepokój.

- Dopóki nie zjawiła się pani na oddziale, w ogóle

nie wiedziałem, że pan Anson jest żonaty. Na dodatek

z tak piękną kobietą... Państwa ślub był trzymany

w całkowitej tajemnicy. Nikt z jego przedsiębiorstwa

nie został poinformowany o tym fakcie. Od jak

dawna są państwo małżeństwem?

- Od trzech tygodni. - Libby westchnęła głęboko

i ciągnęła dalej drżącym, przerywanym głosem. - Vance

musiał polecieć do Kenii natychmiast po uroczystości

w związku z kłopotami w jednej z kopalń. Miał

wrócić za kilka dni. Postanowiliśmy, że poczekam

w Londynie, a potem wyjedziemy. Od tego czasu nie

dał żadnego znaku życia. Powiedział, że wybiera się

w niedostępne, górskie okolice i zadzwoni do mnie,

jak tylko to będzie możliwe. Dopiero dzięki temu, że

pan skontaktował się z jego ojcem, wiemy, co się

z nim dzieje.

Znów ogarnęła ją fala bólu. Vance zranił ją do

głębi, nie przyznając się do tego, że jest żonaty.

- Nawet pani nie wie, jaką ulgą jest dla mnie pani

przyjazd - lekarz uśmiechnął się. - Odnalazłem

brakujący element łamigłówki.

- Jakiej łamigłówki, panie doktorze? - Libby

pochyliła się do przodu z zaciekawieniem.

- Chociaż wiedziałem, że pani mąż jest twardym

człowiekiem, martwił mnie jego niezłomny upór, by

pozostać całkowicie samodzielnym mimo utraty

wzroku. Teraz, kiedy panią zobaczyłem, zaczynam

rozumieć.

- Co pan ma na myśli? - Libby wbiła w niego

wzrok, mocno zaniepokojona.

- Szczerze pani powiem, że gdyby to na mnie

czekała piękna młoda żona, a ja niespodziewanie

straciłbym wzrok, prawdopodobnie w pierwszej chwili

pomyślałbym o samobójstwie - mówiąc to założył

ramiona za głowę.

- Czy to znaczy, że Vance nie chce żyć? - wy

krzyknęła. - Czy dlatego nie skontaktował się ze mną

zaraz po wypadku?

- Nie, nie o to mi chodzi. - Zapewnił ją. - Po

prostu zamknął się w sobie, bo nie może znieść myśli,

że jest zależny od innych, a w szczególności od pani.

Jest inteligentnym człowiekiem sukcesu, przyzwycza

jonym do panowania nad sytuacją. Tu, w Kenii,

zrobił karierę, której wielu mu zazdrości. Jego decyzjom

podporządkowany jest cały, liczny personel firmy.

Co więcej, ożenił się i chciał być wszystkim dla żony.

Dla pani. Ślepota była straszliwym ciosem dla niego,

dla jego męskości. Stracił wiarę w to, że może być

pani obrońcą, żywicielem rodziny, kochankiem...

- Jest dla mnie tym wszystkim, obojętnie czy widzi,

czy nie -jej głos załamał się. - Myślałam, że zadzwonił

pan do jego ojca tylko dlatego, że nie mógł pan

skontaktować się ze mną. Nie wiedziałam, że on...

Czy większość ludzi reaguje podobnie w takiej sytuacji?

Czy odwracają się od tych, którzy ich najbardziej

kochają?

Spuścił wzrok i wygładzał kciukiem brzeg folderu

leżącego przed nim na biurku.

- Utrata wzroku zawsze wywołuje depresję. Każdy

przypadek jest jednak inny. Jak większość mężczyzn,

chciał być idealnym mężem. Raptem ślepota postawiła

go w zupełnie nowej sytuacji, nad którą nie potrafił

zapanować. Ogarnął go lęk.

- Nie mogę sobie wyobrazić, by Vance się czegoś

bał - jej oczy napełniły się łzami.

- On też sobie tego nie może wyobrazić...

Libby zmrużyła oczy, gdy w pełni dotarło do niej

znaczenie słów lekarza. Teraz dla Vance'a zapanowała

wieczna noc. Nie miała pojęcia, jakie to uczucie.

Tęsknota za nim pogłębiała jeszcze jej smutek.

- Czy cierpi? - spytała i powoli uniosła głowę.

- Jest w świetnej formie fizycznej. Jedynie od czasu

do czasu miewa bóle głowy. Martwi mnie, że obarcza

się winą za ten wypadek. Zginęły w nim dwie osoby.

Libby westchnęła cicho. Nic o tym nie wiedziała.

Nie pomyślała nawet o innych, skupiając całą uwagę

na nieszczęściu męża.

- Nie chciałem go wypisać ze szpitala, póki się nie

dowiem, czy ma bliskiego przyjaciela lub rodzinę,

która mogłaby się nim zaopiekować. Do tej pory

odrzucił wszystkie propozycje pomocy. Zgodził się

jedynie na odwiedziny kilku pracowników swojej

firmy. Jak już mówiłem, zadzwoniłem do jego ojca,

żeby się dowiedzieć, czy rodzina jest w ogóle przygo

towana do tego, by się nim zająć. - Spojrzał na nią

z niepokojem. - Muszę przyznać, że z ulgą przyjąłem

wiadomość o pani przyjeździe. Mąż upierał się, by

dzisiaj opuścić szpital. Z pewnością będzie się pani we

wszystkim sprzeciwiał, ale rozpaczliwie pani potrzebuje.

Czy sprosta pani tej sytuacji?

- Potrzebuję Vance'a bardziej niż on mnie. Jestem

jego żoną i mam zamiar dzielić z nim życie, niezależnie

od sytuacji.

- Brawo! Szczęściarz z niego, że ma taką żonę.

Mam nadzieję, że niedługo w pełni to sobie uświadomi.

- Doktor uśmiechnął się, całkowicie uspokojony.

Słuchając lekarza, Libby czuła, jak ogarnia ją

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: