Serge Kahili King - Wiedza z Hawajów.pdf

(658 KB) Pobierz
Microsoft Word - m214
Spis treści
Przedmowa niemieckiego wydawcy.............................................................5
Droga szamanaposzukiwacza przygód.......................................................7
Dwie drogi szamanizmu..................................................................................7
Hawajski szamanizm.......................................................................................9
Boska moc.....................................................................................................11
Sieć Ŝycia.......................................................................................................13
Kulturowy wzór.............................................................................................13
Jak stać się szamanem...................................................................................14
Szamański światopogląd................................................................................16
Szaman jako uzdrawiacz................................................................................18
Szaman jako prorok.......................................................................................21
Szaman jako człowiek pracujący ze snami....................................................23
Współczesny szaman.....................................................................................27
Widzieć to wierzyć.......................................................................................29
Szamańskie doświadczanie............................................................................31
Poruszanie się między światami....................................................................43
Wygrywać z miłością...................................................................................45
Praktyczne zastosowanie siedmiu zasad........................................................58
Komunikacja z przyrodą............................................................................62
śywotność natury...........................................................................................63
Szamańskie umiejętności...............................................................................64
Jak komunikujemy się z naturą......................................................................66
Zmienianie formy za pomocą duchowego stapiania się...........................................................................68
Zmienianie formy za pomocą projekcji astralnej ..........................................71
Potrzeba tylko trochę wysiłku........................................................................72
Na zakończenie coś szczególnego: technika AKUAKOKUA.......................73
Mistrzowska formuła sukcesu....................................................................74
Skuteczność...................................................................................................76
Motywacja.....................................................................................................78
Świadomość...................................................................................................84
Wolność.........................................................................................................85
Sens................................................................................................................86
Odczucia........................................................................................................87
Stosunki.........................................................................................................88
Władza............................................................................................................90
Wydajność.....................................................................................................92
Zaufanie.........................................................................................................93
Koncentracja..................................................................................................94
Opór...............................................................................................................96
Niezadowolenie.............................................................................................97
Zwątpienie.....................................................................................................98
Obawy..........................................................................................................101
Stres.............................................................................................................102
Czynnik sprzęŜenia zwrotnego (feedbacku)................................................102
Huna i religia..............................................................................................103
Wprowadzenie.............................................................................................103
Co to jest religia?.........................................................................................105
Huna i inne religie.......................................................................................110
Czy istnieje najlepsza religia?.....................................................................112
Reinkarnacja..............................................................................................114
Wprowadzenie.............................................................................................114
Rozsądne załoŜenia.....................................................................................115
Reinkarnacja w Biblii..................................................................................118
Karma..........................................................................................................119
Reinkarnacja w hunie...................................................................................121
Dostrojenie do innych istnień......................................................................123
Duchy i opętanie........................................................................................125
Wprowadzenie.............................................................................................125
Duchy w naszej kulturze..............................................................................126
Duchy i kod huny.........................................................................................128
Czy naprawdę nie istnieją „prawdziwe duchy”?..........................................134
Wykaz słów kodu.........................................................................................136
Tajemna wiedza o seksie............................................................................138
Wprowadzenie.............................................................................................138
Energia seksualna........................................................................................139
Poglądy huny...............................................................................................142
Seksualna sublimacja...................................................................................145
Z drugiej jednak strony................................................................................147
Seks jest miłością.........................................................................................149
O autorze....................................................................................................151
Literatura...................................................................................................153
Przedmowa niemieckiego wydawcy
Wielkim zaszczytem jest dla mnie pisanie przedmowy do ksiąŜki mojego autora i przyjaciela Serge'a
Kahili Kinga.
Pierwszych pięć rozdziałów niniejszej ksiąŜki ukazało się w postaci małych zeszytów. JednakŜe teksty te
wydają mi się tak wartościowe, iŜ postanowiłem przedstawić je w wersji ksiąŜkowej. Do opublikowanych
juŜ tekstów dołączone zostały cztery kolejne, w rezultacie czego powstała ta piękna ksiąŜka, której kaŜdy
rozdział tworzy zamkniętą całość.
Serge Kahili King jest najbardziej poczytnym autorem na świecie, jeśli chodzi o literaturę huny. Jest
wykształcony zarówno w dziedzinie zachodniej nauki (doktor psychologii), jak i w hawajskim
szamanizmie. Serge „jest” kahuną, mistrzem w swoim fachu w praktycznoduchowej dziedzinie. Dawno
temu istnieli kahuni wyspecjalizowani w budowie łodzi, łowieniu ryb, medycynie lub hula. Byłem
nadzwyczaj szczęśliwy, gdy po długich poszukiwaniach, zarówno na polu systemów uzdrawiania, jak i
tradycyjnej medycyny, znalazłem w hunie system wiedzy słuŜący zrozumieniu ciała, duszy i ducha, który
odpowiadał mojemu pragnieniu zjednoczenia elementów ludzkiej istoty.
Serge przekazał mi lekkość hawajskiego stylu Ŝycia, który odbija się w duchu aloha, czyli praktykowaniu
miłości. Dzięki niemu zakochałem się w Wyspach Hawajskich, stylu Ŝycia Hawajczyków, hula i kolebce
kultur. Zawsze wszystko to łagodnie wiodło mnie ku radości Ŝycia.
Szukałem uzdrowienia i wziąłem udział w jego seminariach, po czym zaprosiłem go do Niemiec. Jako
wydawca poprosiłem Serge'a o pozwolenie na wydanie jego ksiąŜki Szaman miejski. Byliśmy
przyjaciółmi, mieszkaliśmy pod jednym dachem nauczyciel i uczeń, autor i wydawca. To było jak
dorastanie w rodzinie. Rodzina była dla Hawajczyków zawsze najwaŜniejsza. JeŜeli struktura ta staje się
chwiejna, wtedy ludzie wzajemnie sobie pomagają. Radość Ŝycia i łączność z przyrodą to dla
Hawajczyków świętość. Nigdzie na świecie nie doświadczyłem tego tak bardzo jak na Hawajach:
ruszająca się ziemia aktywnego wulkanu na Big Island; ocean, który czasami wznosi się w wysokich na
dwadzieścia metrów falach i staje się miejscem medytacji znanych surferów; łagodny wiatr o
temperaturze od 25 do 28 stopni; soczysta zieleń tropikalnej roślinności. Wszystko to bezpośrednio
pozwala mi doświadczać faktu, iŜ zawsze jestem częścią natury.
Wiedza huny moŜe ponownie przywrócić nam kontakt z nami samymi i pozostałymi stworzeniami na
Ziemi. Coraz bardziej pozbywamy się uczucia izolacji, z powodu którego cierpi tak wielu ludzi. Drogi
Czytelniku, Ŝyczę Ci, aby koncepcje przedstawione w tej ksiąŜce zapoczątkowały u Ciebie „przełom na
drodze do uzdrowienia”.
AlfLiichow
Droga szamanaposzukiwacza przygód
Dwie drogi szamanizmu
Kiedy mówi się o szamanizmie, dobrze jest pamiętać, iŜ termin ten wywodzi się z tunguskiego słowa
„szaman”. Ogólnie określa ono ludzi ze szczególnym nastawieniem do Ŝycia. Ludzie ci odgrywali i
odgrywają w prawie wszystkich kulturach jedyną w swoim rodzaju rolę. W większości języków znajdują
się określenia dla tego rodzaju ludzi, aby wyraźnie odróŜnić ich od innych. Inni ludzie w obrębie tej samej
społeczności mogliby pełnić tę samą funkcję lub wykonywać te same czynności, lecz nie posiadają tego
samego punktu widzenia, ani teŜ tych samych umiejętności. PoniewaŜ ani w języku angielskim, ani teŜ w
polskim nie ma określenia dla tego typu ludzi, uŜywamy słowa „szaman”. Trzeba pamiętać, Ŝe to nie to
samo co mag, czarnoksięŜnik, wróŜbita, kapłan, uzdrawiacz lub jasnowidz.
Mówiąc w duŜym uproszczeniu: szaman uŜywa odmiennych stanów świadomości w celu komunikowania
się z siłami przyrody i kosmosu oraz w celu wpływania na nie dla dobra społeczeństwa. Aby móc
wykonywać powyŜsze czynności zawsze i wszędzie pracuje nad wzmocnieniem swojej wewnętrznej
mocy. Trzy główne cechy, które odróŜniają szamana od reszty społeczeństwa to: uŜywanie odmiennych
stanów świadomości, wpływanie na zdarzenia dla dobra ogółu oraz wzmacnianie wewnętrznej siły.
Pośród wielu szamańskich tradycji istniej ą dwie najwaŜniejsze drogi do osiągnięcia wewnętrznej mocy.
Najbardziej znaną i najczęściej praktykowaną jest droga szamanawojownika. Kto nią kroczy, wyczuwa
niebezpieczeństwa, rozwija czujność i ćwiczy surową samodyscyplinę, niszczy nieprzyjaciół, zdobywa
sprzymierzeńców i sojuszników, praktykuje techniki przeŜycia i walki. Kieruje się zasadą: podbijaj albo
zostaniesz podbity. Tą ścieŜką podąŜa większość indiańskich szamanów. Jest to dobra droga, poniewaŜ
zamiar jest dobry. Szaman zawsze jest uzdrawiaczem
Na wyspach Pacyfiku w kulturze polinezyjskiej istnieje inna droga: ścieŜka szamanaposzukiwacza
przygód. Chodzi tutaj o poszukiwanie przygody, rozwijanie czujnej świadomości, celowo ukierunkowanej
samodyscypliny, tworzenie przyjaźni i jedności, praktykę przeŜycia, badanie umiejętności.
Szamanposzukiwacz przygód kieruje się zasadą: kochaj i bądź kochany. Nie jest to lepsza droga, obie
prowadzą do celu, jakim jest uzdrawianie. Obie w tym samym stopniu rozwijają osobowość. Jedynie
sposób działania jest róŜny. RóŜnice te mogą jednak wywoływać głębokie socjalne i osobiste skutki.
Dla szamanawojownika najwaŜniejsze jest bezbłędne działanie oraz przywiązywanie duŜej wagi do
rozwoju i utrzymania siły, by chronić siebie i innych przed nieprzyjaciółmi. Natomiast
szamanposzukiwacz przygód dąŜy do tego, by odpowiednio działać, tzn. by osiągać najlepsze moŜliwe w
danej sytuacji rezultaty. Chodzi tu zwłaszcza o radość i stwarzanie pokoju. Doprowadzenie do takich
właśnie efektów było celem działania ariori grupy wędrujących śpiewaków i tancerzy ze
stowarzyszonych wysp, jak równieŜ pierwotnych szamańskich zespołów hula z Hawajów.
Hawajski szamanizm
WaŜne jest, aby odróŜnić kahunę od szamana. Dzisiaj na Hawajach uŜywa się słowa kahuna na określenie
kapłana, duchownego, czarnoksięŜnika, jasnowidza, uzdrawiacza lub szamana. Jednak kahuna oznacza w
zasadzie mistrza w określonej dziedzinie, np. w zdobywaniu duchowej siły, w nawigacji lub surfingu.
Dlatego waŜne jest uświadomienie sobie, iŜ kahuna sam w sobie nie jest szamanem. Jednak szaman moŜe
dąŜyć do tego, aby być kahuna.
WaŜne jest równieŜ, aby wiedzieć, Ŝe hawajska religia i hawajski szamanizm nie są tym samym.
Hawajska religia była surowym systemem, pełnym zakazów, ofiar i ceremonii, z kapłańską hierarchią na
czele, którą nazywano kahu akua (ci, którzy słuŜą bogom). Kapłaństwo było w hawajskim społeczeństwie
wszechobecne i ściśle związane z polityką.
W przeciwieństwie do kapłaństwa, w szamanizmie istniało bardzo mało struktur. Zakazy nazywają się po
hawajsku kapu lub tabu i były stosowane tylko wtedy, gdy słuŜyło to procesowi uzdrawiania. Szamani nie
składali Ŝadnych godnych wzmianki ofiar i ograniczali rytuały oraz ceremonie do minimum. Poza tym
prawie niczym nie wyróŜniali się w społeczeństwie. Trzeba było długo szukać, zanim znalazło się jednego
z nich. Mieli równieŜ niewiele wspólnego z polityką. Chyba Ŝe dana sytuacja wymagała ich
przewodnictwa. W takim przypadku stawali się raczej przywódcami aniŜeli kapłanami.
NajwaŜniejszą róŜnicą między kapłanem a szamanem jest sposób porozumiewania się z bogami i
duchami: kapłan sprzyja bogom i duchom na odległość, natomiast szaman po prostu nawiązuje z nimi
osobisty kontakt.
Szaman nie zajmuje się czarnoksięstwem, tzw. czarną magią. Ci, którzy to robili, nazywali się ana ana.
Wszyscy Hawajczycy bali się ich i pogardzali nimi. Niestety, wyraŜenie ana ana nie jest juŜ znane i
zostało zastąpione przez słowo kahuna. Dlatego teŜ dzisiaj nawet wielu Hawajczyków, gdy mówi się o
kahunie, automatycznie myśli o czarnoksięŜniku.
Prawdziwi hawajscy szamani nazywani byli kupua, czasami takŜe kalakupua. Słowa te odnoszą się do
posiadania many wewnętrznej, boskiej siły, oraz umiejętności swobodnego korzystania z niej, uŜywania
jej i wykorzystywania w jakimś celu. Szamani zwykle kształceni byli w zakonie albo gildii, która
utrzymywana była przez konkretne rodziny. Najczęściej zaczynali jako uczniowie, następnie awansowali
do stopnia odpowiadającego wędrownemu czeladnikowi, natomiast gdy udowodnili posiadanie
dostatecznej wiedzy szamańskiej, wtedy zostawali kalana kalakupa, jako mistrzowie szamani.
Hawajscy szamani posiadaj ą dwie cechy odróŜniające ich od szamanów wywodzących się z innych
kultur. Po pierwsze, nie stosują bębnów, Ŝadnych instrumentów słuŜących do wybijania rytmu, ani teŜ
śpiewu, by wprowadzić się w trans umoŜliwiający im podróŜ do wnętrza. W tym celu uŜywają wyłącznie
swojego ducha albo koncentrują swoją uwagę na dźwięku rozbijających się fal morskich, deszczu lub teŜ
obserwują chmury itp. Jednak przede wszystkim proces ten zachodzi na poziomie czysto duchowym.
Instrumentów słuŜących do wybijania rytmu oraz śpiewu uŜywają jedynie po to, by wytworzyć w sobie
lub innych ludziach odmienny stan świadomości, nie zaś po to, aby doprowadzić przy tym do stanu transu.
Drugą róŜnicą jest nieuŜywanie przez nich masek. Dotyczy to zresztą całej Polinezji.
W większości kultur, w których występowali szamani, włączając w to ludy europejskie, uŜywano masek i
kostiumów przedstawiających bogów lub zwierzęta, w celu wspierania połączenia z jakąś duchową istotą.
Nie dotyczy to jednak Polinezji. Moje próby uzyskania na to uzasadnienia od hawajskich szamanów
okazały się bezowocne. Gdy zapytałem ich, dlaczego nie uŜywają masek i kostiumów, odpowiedzieli: „A
dlaczego mielibyśmy to robić?” Z pewnością wyznają pogląd, iŜ wewnętrzne umiejętności wystarczają,
aby stworzyć to połączenie, i dlatego teŜ nie potrzebuj ą Ŝadnego szczególnego okrycia lub ubrania. Z
tego względu, dla osiągnięcia poŜądanego celu cały polinezyjski obszar kulturowy całkowicie wyłączył
maski.
Jedyny znany mi wyjątek to makini, pewien rodzaj nakrycia głowy w formie dyni, który jest raczej
rytualnym hełmem, aniŜeli prawdziwą maską. Cel uŜywania makini nie jest zupełnie jasny. Niektóre
źródła mówią, Ŝe makini noszone było przez kapłanów zakonu Ku w czasie poświęconym bogu Łono,
natomiast inne przekazy podają, iŜ miało ono skrywać toŜsamość członków tajemnej wojennej
społeczności. W Ŝadnym razie jednak makini nie było przeznaczone do duchowych przedstawień lub
połączeń.
Boska moc
Centralną ideą w światopoglądzie hawajskich szamanów jest koncept many. Słowo to moŜna
przetłumaczyć jako wewnętrzną lub boską moc, albo teŜ, czasami, jako energię. Dokładnie chodzi tutaj o
energię kierowaną, a więc taką, która będzie wykorzystana, a nie tylko energię samą w sobie. Najbardziej
znanym symbolem many na Hawajach jest błyskawica. Ze znakiem tym ma równieŜ związek znany
symbol osoby uprawiającej surfing.
Pomimo wielorakich wskazówek we współczesnej literaturze, gdzie mana porównywana jest z chińską
chi, japońską ki, hinduistyczną pra ną i o rgonem Reicha, nie jest do nich podobna. Nie jest bowiem
wyłącznie energią w sensie fizycznym lub bioenergetycznym. Na te rodzaje energii Hawajczycy posiadają
inne określenia. Mana jest czymś więcej. Słowo moc jest o wiele lepszym określeniem, oznacza bowiem
efektywną energię. Dla hawajskich szamanów wszystko posiada manę. JednakŜe niektóre rzeczy mają jej
więcej aniŜeli inne. Wynika to z ich natury albo z faktu, iŜ zostały nią naładowane.
Jeśli szaman wchodzi w kontakt z przyrodą, duchami lub innymi ludźmi, wtedy uwzględnia ich mana i
pracuje z nią, uŜywając własnej. Szaman nie próbuje jej kontrolować, poniewaŜ doprowadziłoby to do
konfliktu i byłoby stratą jego własnej many. Zamiast stosować przemoc, stara się przekonać, i im więcej
many posiada, tym bardziej jest przekonujący. Codziennym celem hawajskich szamanów jest
wzmacnianie swojej many, aby być bardziej efektywnym we wszystkim, co się robi. Mówiąc w
uproszczeniu: istnieją cztery rodzaje many, które szamani starają się wzmocnić w sobie samych albo u
innych ludzi:
1. Fizyczna, materialna mana, odpowiadająca temu, co mogłoby być interpretowane jako mana
bioenergetyczna.
2. Emocjonalna mana, która mogłaby być określana jako stan wewnętrznego napięcia.
3. Mentalna mana, którą moŜna byłoby opisać jako rodzaj wielkiego zaufania do siebie oraz wielkiej
wiary w swoje siły.
4. Duchowa mana, oznaczająca poczucie własnej godności i szacunek dla samego siebie oraz łączność i
respekt przed tym, na czym koncentrujemy swój ą uwagę.
Sieć Ŝycia
Dla hawajskich szamanów prawie tak samo waŜny jak mana jest koncept aka. Aka oznacza mniej więcej
eteryczną materię. Tak jak wielu innych szamanów, kupua zakłada, Ŝe wszystko jest ze sobą powiązane.
Połączenia te moŜna postrzegać i wpływać na nie, jeśli zna się na to sposób. Oznacza to, Ŝe połączenia te
są realne, a nie abstrakcyjne, oraz Ŝe moŜna nadać im kształt za pomocą swojej świadomości. Dwa
najczęściej uŜywane przez hawajskich szamanów wyobraŜenia to eteryczna sieć i eteryczna pajęczyna.
W przypadku wyobraŜenia pajęczyny szaman umiejscawia się jak pająk w centrum trójwymiarowej
pajęczej sieci, która rozprzestrzenia się na cały wszechświat we wszystkich kierunkach. Podobnie jak
pająk, równieŜ on moŜe odbierać wszystkie wibracje występujące w pajęczynie. MoŜe je ignorować lub
poświęcić im uwagę, w zaleŜności od swojej woli. Tak samo jak pająk, moŜe biegać po pajęczynie bez
zaplątania i uwikłania się w nią. Jako szaman moŜe jednak zrobić coś, czego nie potrafi pająk: przesłać
wibracje wzdłuŜ pajęczyny oraz dowolnie, odpowiednio do siły swojej many, świadomie wpływać na
rzeczy we wszechświecie. W przypadku sieci szaman jest tkaczem i rybakiem, który moŜe tkać sieci i
zarzucać je, by łapać myśli i zdarzenia, symbolizowane przez ryby.
Kulturowy wzór
Wzorem dla hawajskich szamanów jest wielki bohater tej kultury: Maui. Znano go i kochano w całej
Polinezji. Wyspa Maui, nazwana została imieniem tego wielkiego bohatera. Fakt, iŜ Maui był szamanem,
potwierdzają przydomki, które mu nadano: na Hawajach nazywano go Maui Kupua, natomiast w
zachodniej Polinezji Maui Tiki Tiki. Obydwa imiona przetłumaczyć moŜna jako Maui, człowiek
dokonujący cudów, lub teŜ: Maui magik. Do jego szamańskich praktyk, jak podaj ą legendy, naleŜało np.
zamienianie się w róŜne zwierzęta. Maui otrzymywał teŜ pomoc z ich strony, odwiedzał niebiosa i
wtajemniczony został w tajniki ognia i budowy aka, aby przekazać je dalej ludzkości. Poza tym badał
świat podziemny. Prawie wszystkie historie o Maui kończą się tym, Ŝe szukał nowych przygód. Po prostu
tak, dla zabawy. Maui czasami, jeśli było to konieczne, stawał do walki, we wszystkich legendach
podkreślana jest jego nadzwyczajna siła, rozum, magiczne umiejętności, niezaleŜność od zewnętrznych
autorytetów, doprowadzająca do porozumienia wiedza oraz umiłowanie przygód.
Jak stać się szamanem
Na Hawajach do szamanizmu moŜna dojść dwiema drogami. Kandydat na szamana dzięki naturalnemu
dostępowi do wiedzy wchodzi w temat i uczy się poprzez doświadczenie albo teŜ uczą go przyjaciele czy
krewni. Druga droga to wybór dokonany przez członka gildii szamańskiej, który wtajemnicza w jej
misteria na tyle, na ile jest się na to gotowym. Zwykle wyboru tego dokonuje starszy członek rodziny, co
w pojęciu Hawajczyków oznacza, iŜ jest to ktoś z pokolenia rodziców lub dziadków. Wybierana jest
osoba w wieku od siedmiu do czternastu lat. Podstawę wyboru stanowią zainteresowania, umiejętności i

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika:

Zgłoś jeśli naruszono regulamin