Anioł Stróż - Całość.pdf - szalony-kapelusznik

ANIOŁ

STRÓŻ

by: Szalony Kapelusznik

Aniele Boży, stróżu mój,

Ty zawsze przy mnie stój.

Rano, wieczór, we dnie, w nocy

Bądź mi zawsze ku pomocy,

Strzeż duszy i ciała mego,

Zaprowadź mnie do żywota wiecznego.

Amen

CZĘŚĆ PIERWSZA

1. Witamy w Polson!

Pada. Cały czas pada. A ja myślałam, że jak opuścimy Anglię, to deszcz też tam

zostanie. No cóż, przynajmniej tu, w samochodzie, jest sucho. Wycieraczki pracują już na

maksymalnych obrotach, a efektu ich pracy i tak nie widać. Uriel nigdy nie był najlepszym

kierowcą, a warunki pogodowe wcale mu nie pomagają. Jedziemy tak wolno, że mam

wątpliwości, czy w ogóle posuwamy się do przodu. Raphael asekuracyjnie skrzyżował ręce na

piersi, ale i tak w szybie odbija się jego wściekły grymas twarzy, miotającego pod nosem stek

przekleństw. Ma rację, on rzeczywiście był lepszym kierowcą. Ale prowadzić koniecznie

chciał Uriel. Jak tak dalej pójdzie to do wieczora nie dojedziemy. Mnie też już zaczyna cała ta

sytuacja irytować. Za to Michael z trudem powstrzymuje szeroki uśmiech, próbując cokolwiek

dojrzeć przez ścianę deszczu za szybą.

- Masz zamiar dowieść nas tam do końca tygodnia? – burknął Raphael dając w końcu

upust swojej frustracji.

Uriel.

- To może ja poprowadzę.

- To i tak nic nie da.

- Co ci szkodzi. Gorzej od ciebie i tak się już nie da prowadzić – prychnął.

Uriel posłał mu mordercze spojrzenie.

Bóg musiał być naprawdę w świetnym humorze robiąc z nich bliźniaków. Jeszcze

nigdy nie słyszałam żeby kiedykolwiek w czymś się ze sobą zgadzali, a sarkazm stał się

jedynym opanowanym przez nich językiem.

Spojrzałam na zegarek. Siedemnasta dwadzieścia pięć. Żałuję, że nie mam ze sobą

jakiejś książki. W tym czasie wymiana uwag przez bliźniaków przerodziła się w zajadłą

kłótnię.

- Mógłbyś choć raz uwierzyć w moje możliwości! – wyrzucał z siebie Uriel.

- Może bym i uwierzył, gdyby nie były tak bardzo ograniczone! Nawet Amitiel

prowadzi lepiej od ciebie! – syknął wściekle Raphael.

Rzeczywiście moje umiejętności w zakresie prowadzenia pojazdów nie są zbyt

wysokie. Ale żeby od razu porównywać mnie do Uriela? Moja duma została poważnie

naruszona. Michael już całkowicie przestał udawać, że go to nie bawi. Z szerokim uśmiechem

obserwował sprzeczkę bliźniaków, a gdy zobaczył mój oburzony wyraz twarzy, wynikający z

nadszarpniętej dumy, bezczelnie zaczął się śmiać, wprawiając wszystkich wokół w jeszcze

gorszy nastrój.

Cudem dojechaliśmy na miejsce. Miasteczko Polson w stanie Montana. Już z daleka

widać rozlewające się we wszystkie strony Jezioro Flathead. Krajobraz naprawdę zwala z nóg.

Domki niedbale rozrzucone, w tle góry, a wszystko to wśród ogromnych połaci lasu. Niektóre

miejsca na Ziemi są jak z bajki. Polson zdecydowanie do nich należy.

Zjechaliśmy krętą drogą do centrum. Objechaliśmy wszystko wzdłuż i wszerz, bez

skutku. W końcu Michael zaproponował, żeby zapytać kogoś o drogę. Pomysł od razu został

zaaprobowany, a Michael jako pomysłodawca został wyznaczony do realizacji tego zadania.

Wyskoczył szybko z auta i podszedł do najbliższych dziewcząt, wprawiając je tym w nerwowe

chichotanie. Nic dziwnego. Michael jest naprawdę przystojny. Ze swoimi włosami w kolorze

pszenicy i wielkimi oczami w kolorze ciemnego błękitu, które przenikały przez człowieka

niczym dwa sztylety, miał każdą dziewczynę na skinienie palca. Do tego codziennie biegał i

ćwiczył, co również zostawiło piętno na jego muskulaturze. Jednym słowem wymarzony

kandydat na chłopaka. Zachowanie zapytanych dziewcząt jedynie to potwierdzało. Całkiem

długą chwilę zajęło mu wyciągnięcie z nich informacji. Wreszcie podziękował im grzecznie i

wrócił do naszego auta.

- Więc jak kochasiu? Dowiedziałeś się czegoś oprócz numeru telefonu tej czarnej? –

- Przecież widzisz, że w tych warunkach nie da się normalnie prowadzić – mruknął

Raphael z ironicznym uśmiechem na ustach spojrzał na kartę zapisaną różowym atramentem

ściskaną przez Michaela. Ten posłał mu piorunujące spojrzenie.

- Na końcu drogi skręć w lewo, a potem już cały czas prosto – rzucił i odwrócił się w

stronę okna, cały czas się czerwieniąc.

Znalezienie tu czegokolwiek wymaga niezwykłej orientacji, ale dojechaliśmy. Uriel

zaparkował na podjeździe małego domku. Wysiedliśmy z auta. Domek był piętrowy i skromny.

Nic szczególnego. Mały ganek z przodu, mały ogródek z tyłu. I wielki, rozłożysty klon pod

oknem. Właśnie ten klon dodawał mu niepowtarzalnego uroku.

- No więc jesteśmy – mruknął Raphael.

Wszyscy wpatrywaliśmy się w dom. Wiedzieliśmy co będzie teraz. Milczenie jest

najlepszą metodą odwlekania nieuniknionego. Nie chciałam o tym myśleć. Tyle lat, zawsze

razem. Nigdy się nie rozstawaliśmy. Nigdy. A teraz mamy to zrobić. To takie niesprawiedliwe.

Nie wiem, czy jestem w stanie żyć sama. Bez nikogo. Tylko ja. Chyba tak nie potrafię. Ale

wiem, że muszę. Dostałam polecenia, przydzielono mnie tutaj. Michael będzie niedaleko w

Sioux Falls w Dakocie Południowej. Chociaż tyle. Uriel będzie w Teksasie, w Houston, a

Raphael w Miami na Florydzie – na drugim krańcu kraju. Zawsze na nich narzekałam, nie raz

powtarzałam, że wolałabym być sama, ale to nie była prawda. Nigdy nie chciałam ich

zostawić.

- Amitiel? I jak? Podoba ci się? – spytał łamiącym głosem Uriel.

W tej chwili niczego nienawidziłam tak bardzo, jak tego domku.

- Jasne. Jest w porządku – skłamałam płynnie.

Zdecydowanie nie było to moje wymarzone miejsce do zamieszkania. Nawet krajobraz tego

nie nadrobi. Nic nie nadrobi mi braku moich najlepszych przyjaciół, mojej jedynej rodziny.

- Chodźmy do środka, bo coś nie wierzę, że ta firma transportowa, którą nająłeś, dała

radę tu dojechać – rzucił Raphael i nie patrząc na ciskające gromy spojrzenie Uriela, skierował

się w stronę dębowych drzwi.

Wyjął z kieszeni klucz i włożył do zamka. Klucz przekręcił się ze chrzęstem i drzwi

stanęły otworem. Powoli zaczęli wchodzić do środka. Nagle poczułam, że Michael mnie

ciągnie i zdałam sobie sprawę, że wciąż się nie poruszam.

- Spokojnie, wszystko będzie dobrze – szepnął i przytulił mnie mocno. Zawsze tak

robił, kiedy się martwiłam.

Wsparta na ramieniu Michaela ruszyłam ku drzwiom. Niepewnie postawiłam stopę na

pierwszym stopniu schodów, ale uspokojona spojrzeniem przyjaciela weszłam do środka.

Raphael zapalił już światło. Przedpokój był mały, ale przytulny. Jasnozielone ściany

przyjemnie napawały optymizmem. Firma wynajęta przez Uriela wywiązała się z zadania. W

salonie stały wszystkie pudła, które zapakowałam. Meble także zostały już ustawione. Chociaż

o to nie muszę się martwić.

- No proszę, jednak dojechali – Raphael z niedowierzaniem rozejrzał się po

pomieszczeniu. Usiadł na wyblakłej ze starości kanapie. Zaraz wszyscy poszliśmy w jego

ślady.

Znów milczeliśmy. Nieme pytania bez odpowiedzi wisiały w powietrzu. Cisza robiła

się coraz cięższa. Nie wytrzymałam.

- Ja nie dam rady – wyszeptałam. Chciałam krzyczeć, płakać, ale nie musiałam. Szept

rozdarł ciszę niczym sztylet.

Michael mocniej mnie przytulił. Wyczułam, że drży.

- Musisz dać radę. Nie mamy wyjścia – Uriel zamknął oczy.

Raphael wpatrywał się tępo w blat stołu. Jego twarz nie wyrażała emocji. Jedynie ręce

zdradzały jego zdenerwowanie.

- Dasz radę, wszystkim nam będzie cholernie ciężko. Ale takie jest nasze

przeznaczenie. Nie możemy się kierować tym co dla nas najlepsze, tylko tym co jest najlepsze

Anioł Stróż - Całość.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: