Pierwszy.pdf

Pierwszy

autorstwa Suhaka

Ku przerażeniu jego mamy, Charlie Swan nie miał za grosz smykałki do kwiatów. W

przeciwieństwie do Helen Swan, malec po prostu nie potrafił – choćby nie wiadomo jak chciał –

zapewnić roślinkom odpowiednich warunków, co niezwykle martwiło ciemnowłosą kwiaciarkę. Helen

była właścicielką miejscowej „kwiatkowi”, jak to zwykł mawiać malec – a właściwie jedynej w małym,

prowincjonalnym Forks. Miała trzy pasje: kwiaty, gotowanie i obserwowanie, jak sześcioletni synek

dorasta. Zawsze rozczulała ją mina zbitego psa, gdy coś przeskrobał, ciemne, kędzierzawe kosmyki

ubabrane w białej pianie szamponu do włosów, gdy pomagała mu się myć, lub wilczy apetyt podczas

śniadania. Żałowała jedynie, że nie należał do tych rozgadanych, wiecznie jazgoczących dzieciaków.

Łaknęła każdego szczegółu z jego przedszkolnego życia, a sześciolatek wciąż milczał i milczał, czasami

bąknąwszy coś o nowej zabawce Billy’ego Blacka lub o tym, jak pani przedszkolanka potknęła się o

nogę Willy’ego Newtona podczas leżakowania.

***

– Dzieci, dzisiaj wybierzemy się na wycieczkę nad morze – przywitała się z uśmiechem pani

Christine. – Zaraz po drugim śniadaniu ubierzecie się, a równo o dziesiątej ustawcie w parach na

korytarzu koło wejścia.

Malcy obecni na sali wydali z siebie pomruk zadowolenia, a jedna z dziewczynek aż pisnęła.

Jedynie Charlie Swan spuścił głowę i westchnął głęboko z niezadowoleniem. Nienawidził, gdy trzeba

było ustawiać się w pary i w takim ustawieniu iść na spacery – zazwyczaj zostawał sam, ponieważ nie

miał nikogo, kto chciałby bezinteresownie spędzić czas z takim nudziarzem jak Charles. Niewiele

mówił, wlepiał tylko wzrok pod nogi i od czasu do czasu kopał leżący na ziemi kamień lub szyszkę.

Dzieciaki nie przepadały za nim, przez co czuł się wyobcowany i samotny.

Tak jak się spodziewał, o punkt dziesiąta stał wraz z innymi na korytarzu bez pary,

przysłuchując się rozmowom swoich koleżanek i kolegów. Pani Christine przydzieliła mu dziewczynkę,

Sue, która chodziła do jego grupy od niedawna.

– Kochanie, wróciliśmy – zawołał śpiewnie Geoffrey Swan, zdejmując szalik i wieszając płaszcz

na wieszaku. Pomógł rozebrać się małemu Charliemu i wkroczył do kuchni. Pocałował żonę w policzek.

– Jak minął dzień? – zagadnęła pogodnie Helen, krojąc marchewkę.

– Znośny. Dużo roboty i straszne korki. Ale przynajmniej przyjemnie na dworze.

Kobieta kiwnęła głową i kontynuowała siekanie. Przysłuchiwała się piosence, która leciała w

radiu, czekając na powitanie synka. Ten jednak nawet nie wszedł do kuchni.

– Gdzie Charlie? – zapytała, marszcząc brwi. Mąż opuścił gazetę i rozejrzał się.

– Hmm, wydawało mi się, że szedł ze mną do kuchni – wymamrotał, powracając do lektury.

Helen westchnęła głęboko i ze złością odłożyła nóż. Wytarłszy ręce, wyszła na korytarz.

– Charlie? Charles, nie przywitasz się?

Ale odpowiedziała jej jedynie cisza. Zmartwiwszy się jeszcze bardziej, zajrzała do salonu.

Nikogo tam nie było. Weszła po schodach na pierwsze piętro i zapukała do pokoju syna, ale nikt nie

odpowiadał. Weszła do środka – malca tam nie zastała. Przestraszyła się i zbiegła na parter.

– Zgubiłeś Charliego! – zawołała ze złością do męża. – Tak go pilnujesz! Bardziej interesują cię

twoje gazety niż…

– Nie ma go? – zdziwił się mężczyzna, po czym odłożył pismo i zaczęli poszukiwania. Zaglądali

za kanapę, pod stoły, do szaf, wyjrzeli na taras i podjazd. Zeszli do piwnicy, z minuty na minutę

denerwując się coraz bardziej, ale syna nigdzie nie było! Helen ze łzami w oczach pobiegła do sąsiadów,

nikt jednak nie widział małego, sześcioletniego chłopca spacerującego samotnie po ulicy czy czyimś

trawniku. Tymczasem mały Charles siedział w komórce ogrodowej, szperając w szafce z nasionami.

Pani Swan mało nie popłakała się ze wzruszenia i ulgi, gdy ujrzała ukochanego malucha w

ogrodzie z łopatką, grabkami i torebką nasion róży w ręku. Co prawda za nic nie mogła wyciągnąć z

niego, co go tknęło, by wziąć się za ogrodnictwo, ale nie dbała o to. Najważniejsze, że mały Charlie był

cały i zdrowy.

***

Tak naprawdę chodziło o miłość. Helen, naturalnie, nie miała o tym pojęcia, ponieważ

sześciolatek milczał jak grób i skrzętnie ukrywał wszelakie dowody tej zbrodni. Jedyne, co zmieniło się

w jego zachowaniu, to doglądanie, podlewanie i pielęgnowanie zasadzonej różyczki. No i – co

dziwniejsze! – wykonywał te prace całkiem sprawnie, sprawiając, że roślina rosła w zastraszającym

tempie.

Sue Harrison także żyła w słodkiej nieświadomości przez wiele miesięcy. Czasami zastanawiało

ją dziwne spojrzenie tego chłopca od Swanów, jednak nie przejmowała się nim za bardzo – czuła się

zbyt przytłoczona samotnością i wyobcowaniem, jakie spotkało ją w grupie w przedszkolu. Siedziała

zazwyczaj sama, wlepiając wzrok w kolorowanki, które podsuwała jej pani Christine, i powstrzymując

się przed wybuchem płaczu. Ale Charlie miał w sobie wiele samozaparcia. Mimo wrodzonej

nieśmiałości znalazł w sobie mnóstwo odwagi i któregoś dnia podszedł do Harrisonówny ze swoimi

kredkami. Początkowo tylko milczeli, z czasem jednak zamienili parę słów. Jak się okazało, odnaleźli

wspólne tematy do rozmów, a w sobie – bratnie dusze.

Helen nie mogła się nadziwić. Nie tylko dlatego, że róża osiągała niezwykłe rozmiary oraz

kwitła wyjątkowo pięknie bez jej ingerencji. Ważniejsze i dziwniejsze okazały się zmiany zachodzące w

jej synku. W zaledwie kilkanaście tygodni jakby dojrzał, zmądrzał i – ku jej niezadowoleniu – stał się

jeszcze większym milczkiem.

Tymczasem okazało się, że róża nie była jedyną kwitnącą rzeczą w życiu chłopca. Rozkwitało

także uczucie, którym darzył Sue, a w zamian otrzymywał coś równie pięknego – zaufanie.

Dziewczynka zaczęła dzielić się z nim swoimi zmartwieniami, odczuciami oraz marzeniami, a on robił

wszystko, by dostała w zamian to samo. Jedyne, co przed nią ukrywał, to cudowny kwiat, który

powolutku, dzielnie dorastał w ogródku pomimo przeciwności losu oraz niewdzięcznej pogody stanu

Waszyngton.

***

Któregoś razu rodzice Sue zgodzili się, aby ich dziewczynka została na parę godzin u Swanów.

Charlie nie posiadał się ze szczęścia – od rana chodził po całym mieszkaniu i sprzątał każdy kąt. Helen

z uśmiechem na ustach obserwowała krzątaninę chłopca, nie mogąc powstrzymać radości na widok

jego szczęścia.

Jak tylko przybyła Sue, dzieci postanowiły pójść na dwór. Chłopiec ze zdenerwowaniem

zaprowadził koleżankę do ogrodu, powtarzając w myślach kwestię, którą postanowił wypowiedzieć.

Dziewczynka zdawała się nie zauważać jego nerwowości, być może dlatego, że była równie

zestresowana. Oboje przeczuwali, że to najważniejszy dzień w ich dotychczasowym życiu.

– Mam coś dla ciebie – wybąkał po godzinie huśtania się w ogrodzie. Podniosła nieśmiało

wzrok i podążyła za nim. Tam, przy schodach z tyłu domu, rósł piękny, wypielęgnowany krzak róży.

Charlie podszedł do niego, westchnął głęboko i urwał jeden z kwiatów. – Proszę – wymamrotał,

wyciągając go w stronę dziewczynki. Zmieszała się, zerkając to na roślinkę, to na sześciolatka. W końcu

delikatnie wzięła do ręki zieloną łodygę i wbiła wzrok w czerwone płatki.

– Dziękuję – odpowiedziała, przypominając sobie nauki mamy o magicznych słowach. Stali

przez długie chwile w milczeniu, nie wiedząc co powiedzieć. Helen obserwowała wszystko zza

kuchennych zasłon. A potem mały Charles podbiegł do dziewczynki, ukradł jej buziaka i zwiał – tak jak

na prawdziwego mężczyznę przystało.

Helen nie wiedziała, dlaczego dzieci tak po prostu urwały kontakt. Nie było to spowodowane

żadną kłótnią czy konkretnym wydarzeniem – maluchy po prostu przestały się widywać. Charlie także

nie wyrażał chęci, by zaprosić koleżankę lub ją odwiedzić, a kobieta nic na to nie mogła poradzić.

Krzak róży usechł.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: