rehabilitacja_artykul_2006_03_8600.pdf
(
148 KB
)
Pobierz
str_56_57.indd
ZE ŚWIATA NAUKI
Doniesienia
Leczenie za pomocą zmiennej fali ultradźwiękowej
przyspiesza regenerację po zerwaniu ścięgna Achillesa
u szczurów
Badania wykonywano w 1., 2., 4., 6., 8. i 10. dobie po zabiegu.
Termografię powtórzono w 14. i 30. dobie pooperacyjnej oraz
po 6 miesiącach. W ósmej dobie wykonano również badanie
ultrasonograficzne operowanej pachwiny.
U pacjentów, u których proces gojenia był zaburzony stanem
zapalnym, krwiakiem i dużą ilością płynu surowiczego, w kolej-
nych dobach stwierdzono znamiennie wyższe wartości ciepłoty
pachwiny operowanej w stosunku do chorych bez powikłań.
Podczas półrocznej oceny klinicznej w grupie pacjentów, u któ-
rych notowano regularny spadek ciepłoty, nie zaobserwowano
powikłań pooperacyjnych. Wyniki badań termowizyjnych
potwierdzono również za pomocą ultrasonografii.
Termografia komputerowa jest bezbolesną, nieinwazyjną,
łatwą w użyciu metodą pozwalającą monitorować i zapisywać
zmiany ciepłoty w czasie. Zmiany te są charakterystyczne
dla przebiegu miejscowej reakcji zapalnej i pozwalają ocenić
proces gojenia się ran. Zdaniem autorów metoda umożliwia
wykrycie zaburzeń w gojeniu nawet bez obecności klinicznych
objawów. Wczesna diagnostyka termowizyjna zapobiega
ewentualnemu zakażeniu zbiorników płynowych w ranie,
a w konsekwencji późnym powikłaniom takim jak głębokie
zakażenie wszczepu, aż po konieczność wycięcia wszczepu
i nawrót przepukliny.
Pulsed ultrasound treatment accelerates the repair of
Achilles tendon rupture in rats
Yeung C.K., Guo X., Ng Y.F.
„J. Orthop. Res.”
2006, 24, 2: 193-201.
Celem pracy było zbadanie skuteczności leczenia za pomocą
zmiennej fali ultradźwiękowej stanu po zerwaniu ścięgna
Achillesa u szczurów.
W doświadczeniu wykorzystano 48 szczurów, u których do-
konano chirurgicznego przecięcia ścięgna Achillesa. Następnie
zwierzęta zostały przydzielone do dwóch grup porównaw-
czych. W grupie badawczej wykonywano zabiegi z użyciem
zmiennej fali ultradźwiękowej (1 MHz, 0,5 W/cm
2
) na okolicę
uszkodzenia. Zabiegi prowadzono przez 5 minut, raz dziennie,
3 razy w tygodniu przez 4 tygodnie. W grupie kontrolnej nie
wykonywano tych zabiegów.
Po zakończeniu leczenia zaobserwowano o 29% większą
elastyczność nadźwiękawianych ścięgien Achillesa w sto-
sunku do grupy kontrolnej. W grupie badawczej odnotowano
również znacznie większą wytrzymałość (92,48%) ścięgien
w porównaniu do grupy kontrolnej (65,02%). Wyniki te
potwierdzono w ocenie histologicznej, ponieważ struktura
ścięgien poddanych zabiegom ultradźwiękowym była bogat-
sza w kolagen i elastynę, a ułożenie włókien kolagenowych
bardziej zagęszczone i regularne.
Badacze zalecają stosowanie zmiennej fali ultradźwiękowej
w uszkodzeniach tkanek miękkich.
Elektrostymulacja w gojeniu ran – przegląd dowo-
dów z badań in vitro, eksperymentów zwierzęcych
i klinicznych
Electrical stimulation for wound healing – a review of
evidence from in vitro studies, animal experiments, and
clinical trials
Termografia komputerowa – zastosowanie w dia-
gnostyce gojenia się ran po alloplastyce przepuklin
pachwinowych
Kloth L.C.
„Int. J. Low Extrem. Wounds”
2005, 4,1: 23-44.
W artykule przedstawiono najważniejsze doniesienia z ostat-
nich lat na temat zastosowania prądu elektrycznego (zwłaszcza
elektrostymulacji wysokonapięciowej oraz TENS) w leczeniu
ran o różnej etiologii. Z przeglądu prac
in vitro
i ekspery-
mentów zwierzęcych wynika, że elektrostymulacja wpływa
na przepuszczalność błon komórkowych, powoduje wzrost
syntezy ATP i protein, pobudza proces angiogenezy i dopro-
wadza do poprawy perfuzji. Natomiast klinicznie obserwuje
się przyspieszenie procesu oczyszczania się ran z wydzieliny
ropnej (dekontaminacji), ziarninowania (granulacji) i naskór-
kowania (epitelizacji).
Autor zwraca szczególną uwagę na zjawisko tzw. baterii
skórnej. Bateria ta zlokalizowana jest w obrębie naskórka. Jej
działanie opiera się o mechanizm pompy sodowej. Powierzch-
nia nieuszkodzonej skóry jest ujemna w stosunku do warstw
głębokich. Różnica potencjałów, występująca między dodatnio
naładowaną powierzchnią rany i ujemnie naładowaną nieusz-
kodzoną skórą wokół ubytku, jest źródłem prądu elektrycznego,
który przepływa przez tkanki tworzące wilgotne środowisko
ubytku. Zjawisko to jest warunkiem prawidłowej rekonstrukcji
tkanki. Brak lub zmniejszenie różnicy potencjałów może opóź-
Application of thermography in the diagnosis of
wound healing after open tension free inguinal her-
nioplasty
Kondras M., Peszyński-Drews C., Modzelewski B.
„Acta Bio-Opt. Infor. Med.”
2005, 11, 1-2: 12-14.
Celem pracy było określenie, czy istnieje regularność zmian
miejscowej ciepłoty ciała podczas gojenia się ran oraz jaka
jest przydatność termografii do diagnostyki wczesnych po-
wikłań pooperacyjnych u chorych po alloplastyce przepuklin
pachwinowych.
Do badań zakwalifikowano 60 mężczyzn w wieku od 24 do
78 lat (średnia 54,6 lat), u których wykonano zabieg chirur-
giczny beznapięciowej pierwotnej przepukliny pachwinowej
metodą Lichtensteina. W okresie pooperacyjnym prowadzono
badania termografii komputerowej za pomocą kamery termowi-
zyjnej AE-4128. Okolice pachwinowe oceniano symetrycznie.
56
REHABILITACJA W PRAKTYCE 3/2006
ZE ŚWIATA NAUKI
nić proces naprawczy. Dzięki elektrostymulacji rany (elektrodą
dodatnią) różnica potencjałów może zostać zwiększona lub
przywrócona i proces gojenia zostaje pobudzony na nowo.
Przytoczono również dowody naukowe na proces tzw.
galwanotaksji – podczas zabiegu elektrostymulacji makrofagi
migrują do katody, a granulocyty obojętnochłonne do obu
elektrod. Wynika stąd, że działanie bakteriostatyczne w okolicy
katody to efekt przyciągania fagocytujących komórek żernych
do zakażonej tkanki.
Zdaniem autora pomimo wielu dowodów na pozytywny
wpływ elektrostymulacji w leczeniu ran, należy prowadzić
dalsze badania. Zaleca on zwłaszcza ostrożnie i krytycznie
oceniać wszelkie nie w pełni zweryfikowane naukowo prze-
biegi prądu elektrycznego.
Wieloczynnikowe leczenie fizykalne zespołu bolesnego
barku – opis 4 przypadków
A multi-modal treatment approach for the shoulder:
a 4 patient case series
Pribicevic M., Pollard H.
„Chiropr. Osteopat.”
2005, 16: 13-20
Celem pracy było przedstawienie wieloczynnikowego leczenia
fizykalnego zespołu bolesnego barku. Autorzy na przykładzie
kilku przypadków klinicznych dokonują analizy skuteczności
wybranych metod fizjoterapeutycznych (terapii manualnej, ma-
sażu leczniczego i fonoforezy) w leczeniu chorych z zespołem
bolesnego barku.
U czterech pacjentów z zespołem bolesnego barku zastosowa-
no masaż klasyczny w obrębie stawu ramienno-barkowego oraz
mięśnia naramiennego, terapię manualną, obejmującą techniki
mobilizacji i manipulacji barku, oraz fonoforezę (7 minut, NLPZ
w postaci żelu). Postępy leczenia oceniano w oparciu o skalę
punktową VAS (z ang.
Visual Analogue Scale
), pomiar zakresu
ruchu w stawie ramienno-barkowym przy użyciu goniometru
i analizę czynności dnia codziennego. Po miesiącu terapii
u wszystkich chorych zaobserwowano pełną rekonwalescencję
i powrót do zdrowia we wszystkich mierzonych funkcjach.
Badacze uważają, że kompleksowa i wieloczynnikowa
terapia fizykalna pozwala na skuteczne leczenie chorych
z zaostrzonymi objawami zespołu bolesnego barku. Ich zda-
niem jedynie połączenie kilku metod z różnych specjalności
fizjoterapii (kinezyterapii, masażu leczniczego i fizykoterapii)
prowadzi do szybkiej remisji choroby.
Biostymulacja laserowa w gojeniu ran
– mechanizm i skuteczność
Low-level laser therapy for wound healing – mechanism
and efficacy
Posten W., Wrone D.A., Dover J.S., Arndt K.A.,
Silapunt S., Alam M.
„Dermatol. Surg.”
2005, 31, 3: 334-40.
Niniejsze opracowanie stanowi metaanalizę doniesień nauko-
wych dotyczących zastosowania laserów małej i średniej mocy
w leczeniu ubytków tkanek miękkich. Autorzy dokonali prze-
glądu dostępnego piśmiennictwa (Medline, Embase, PubMed)
z lat 1965-2003 i podjęli próbę obiektywnej oceny przydatności
promieniowania laserowego dla procesu gojeniu ran. O ile
stosowanie laserów dużej mocy w medycynie (10-100 W) nie
budzi żadnych wątpliwości i jest dobrze udokumentowane na
podstawie szeregu wieloośrodkowych eksperymentów kontro-
lowanych, o tyle wykorzystanie laserów biostymulacyjnych
jest wciąż kontrowersyjne.
Szereg prac
in vitro
oraz doświadczeń na zwierzętach donosi
o poprawie wymiany elektrolitowej pomiędzy komórką a jej
otoczeniem, wzroście aktywności mitotycznej i antymuta-
gennej komórki, zmianach struktury ciekłokrystalicznej błon
komórkowych oraz pobudzeniu aktywności enzymatycznej.
W tkankach notuje się poprawę mikrokrążenia krwi, wzrost
amplitudy potencjałów czynnościowych włókien nerwowych,
działanie immunomodulacyjne, wzrost stężenia hormonów,
kinin i autakoidów oraz pobudzenie angiogenezy. Jednak
z zestawienia autorów niniejszej metaanalizy wiele badań
naukowych świadczy również o braku jakiegokolwiek efektu
fotobiostymulacyjnego na poziomie komórkowym i tkanko-
wym.
Przegląd piśmiennictwa nie daje także jednoznacznej opinii
na temat wartości leczniczej biostymulacji laserowej w lecze-
niu ran, ponieważ w próbach klinicznych równie często donosi
się zarówno o pozytywnych, jak i negatywnych rezultatach
terapii. Autorom wydaje się, że bez naukowej weryfikacji kli-
nicznego doświadczenia stosowania biostymulacji laserowej
w kierunku doboru grup chorych poddawanych tej terapii,
obiektywizacji sposobu doboru technik, dawek leczniczych
i innych parametrów aplikacyjnych trudno będzie w sposób
wiarygodny i niepodważalny uznać biostymulację laserową za
skuteczną metodę terapeutyczną. Wnioskują oni za przepro-
wadzeniem szeregu badań naukowych zgodnie z wymogami
EBM (z ang.
Evidenced Based Medicine
– medycyny opartej na
faktach), co pozwoli jednoznacznie ocenić wartość leczniczą
biostymulacji laserowej w gojeniu ran.
Wpływ elektrostymulacji mikroprądowej na końskie
komórki ścięgniste w warunkach in vitro
Effect of microcurrent electrical tissue stimulation on
equine tenocytes in culture
Lin Y.L., Moolenaar H., van Weeren P.R., van de Lest C.H.
„Am. J. Vet. Res.”
2006, 67, 2, 271-6.
Celem pracy była ocena wpływu elektrostymulacji mikro-
prądowej na końskie komórki włókien ścięgnistych (
in vitro
),
które zostały wypreparowane ze ścięgna mięśnia zginacza
powierzchownego palców.
Preparaty histologiczne zostały podzielone na cztery grupy
badawcze i jedną kontrolną. Na preparatach raz dziennie przez
8 minut wykonywano zabiegi elektrostymulacji o różnym
natężeniu prądu, kolejno w grupach badawczych – 0,05 mA,
0,1 mA, 1 mA oraz 1,5 mA. Na preparatach z grupy kontrolnej
nie prowadzono elektrostymulacji. Czas obserwacji wynosił
3 dni. W 1. i 2. dniu badań odnotowano wzrost produkcji ATP
i protein we wszystkich stymulowanych preparatach (niezależ-
nie od zastosowanej wartości natężenia prądu) w stosunku do
grupy kontrolnej. Jednak w 3. dniu nie stwierdzono istotnych
różnic pomiędzy grupami porównawczymi – co oznacza, że
proces syntezy ATP i protein uległ gwałtownemu zahamowa-
niu. Autorzy wnioskują, że osiągnięte rezultaty nie pozwalają
jednoznacznie ocenić wpływu mikroprądów na regenerację
komórek włókien ścięgnistych. Postulują za dalszym pro-
wadzeniem badań na poziomie podstawowym i ostrożnym
podejściem do wszelkich klinicznych prób zastosowania
elektrostymulacji mikroprądowej.
O
PRAC
. D
R
MED
. J
AKUB
T
ARADAJ
REHABILITACJA W PRAKTYCE 3/2006
57
Plik z chomika:
michalak.daria
Inne pliki z tego folderu:
rehabilitacja_artykul_2006_03_8607.pdf
(57 KB)
okladka_rehabilitacja_3_2006.jpg
(60 KB)
rehabilitacja_artykul_2006_03_8579.pdf
(307 KB)
rehabilitacja_artykul_2006_03_8580.pdf
(120 KB)
rehabilitacja_artykul_2006_03_8581.pdf
(94 KB)
Inne foldery tego chomika:
biomechanika
Bobath
Ćwiczenia
Czerwiec 2010
Danielle Steel Książki
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin