LEONARD CARPENTER
CONAN WIELKI
TYTUŁ ORYGINAŁU CONAN THE GREAT
PRZEŁOŻYŁ ADAM RYĆ
Tedowi Williamsowi
z podziękowaniami
1. ZWYCIĘSTWO
W świetle porannego słońca pokryta rosą trawa na rozległej równinie Tybor lśniła szmaragdowym blaskiem. Nizinę tę, położoną między hyboryjskimi królestwami Aquilonii, Nemedii i Ophiru, porastały kwitnące krzewy i samotne drzewa.
Na tle soczystej murawy potężne armie spiesznie rozwijały szyki. Równe szeregi tworzyły na nizinie barwne wzory niczym warcaby rozstawione na płaszczu z zielonego tartanu.
Zbrojni wielu narodów wchodzili w skład wojsk, które miały się zetrzeć w tym miejscu. Południową część pola zajmowały legiony imperialnego Ophiru: maszerująca piechota, toczące się rydwany oraz konni rycerze. Groty ich włóczni i ostro zakończone hełmy błyszczały w porannym świetle jak ruchomy gwiazdozbiór iskier. Zajmowali pozycje przy dźwiękach trzcinowych piszczałek, maszerowali ramię w ramię z odzianymi w szarości i brązy sojusznikami.
Te oddziały szczękając orężem, przy warkocie bębnów ustawiały się w sztywniejsze szyki. Ciemniejsza armia, skupiona pod czarnymi sztandarami Nemedii, zajmowała w szyku pozycję bardziej wysuniętą na północ. Wojownicy kierowali na zachód zwarte rzędy pik i halabard podobne stalowej palisadzie, a poranne słońce grzało im plecy. W centrum szyku, pośrodku falangi rycerzy zbrojnych w kopie ozdobione czarnymi proporcami, widać było siwowłosą i siwobrodą postać starego, zawziętego króla Balta.
Krępy, odziany w prosty kaftan ze skóry nabijanej żelaznymi płytkami, Balt dosiadał gniadego rumaka. Niegdyś prosty oficer w Żelaznych Legionach Nemedii, dziś był królem, a jego szary hełm i pancerz pokrywało złoto najczystszej próby. Konny giermek trzymał potężną tarczę, której skołatane ciosami żelazo także pokryto białym i czerwonym złotem. Te dwa kolory składały się na mistrzowską inkrustację wyobrażającą królewskie godło Nemedii: gryfa zbrojnego w ostry dziób i pazury.
Świta króla Balta, pędząc na południe wśród wysokich traw, wysunęła się znacznie poza pierwszą linię nemediańskich oszczepników. Zmierzała w stronę drugiej zdobnej pióropuszami i sztandarami grupy, której czoło stanowili rycerze w błyszczących zbrojach, a skrzydła osłaniały rydwany. Była to elitarna gwardia przyboczna młodego lorda Malvina, najzdolniejszego generała Ophiru i samolubnego despoty.
Malvin nie raczył jeszcze koronować się na króla, gdyż nie był pewien, czy królestwo nie byłoby krokiem wstecz wobec jego dotychczasowych ambicji. Zgłaszał on bardzo śmiałe roszczenia wobec krajów ościennych oraz do części tych pól, na których teraz stała armia sprzymierzonych. Terytorialne ambicje Malvina cieszyły się bądź gorliwym poparciem, bądź niechętnym przyzwoleniem książąt, baronów, margrabiów i innej szlachty ophirskiej, której rodowe herby zdobiły tarcze i proporce jego świty.
Malvin dosiadał siwego ogiera okrytego posrebrzanym kolczym pancerzem, a jego wodze i rząd ozdobiono trzepoczącymi niebieskimi proporczykami. Elegancki młody władca nosił kosztowną zbroję płytową. Pozwalała mu ona na znaczną swobodę ruchu, o czym świadczyły teatralne gesty, jakimi wydawał polecenia swym oddziałom. Jego pancerz sporządzony był z gładkiego metalu. Żaden ornament nie zdobił zbroi, która tak dobrze pasowała do dowódcy oddziałów zdobywających właśnie opinię najsprawniejszej armii świata.
Młody lord znalazł w osobie Balta potężnego i gorliwego wspólnika. Obaj władcy radzi byli odkroić nieco z porośniętych łąkami zachodnich krain, które stanowiły bogaty przedsionek ich potężnych państw. Malvin, uchyliwszy przyłbicy, obserwował zbliżanie się starego monarchy. Kiedy oba orszaki połączyły się, spiął ostrogami wierzchowca i ruszył przez tłum rycerzy i giermków, by pozdrowić sojusznika okrzykiem i braterskim uściskiem dłoni.
Ich spotkanie przedstawiało wspaniały widok. Heraldyczne symbole obu wielkich królestw skupiły się i zmieszały. Rozbrzmiewały dziarskie okrzyki, lśnił oręż, a piskliwe dźwięki fujarek i trąbek uniosły się piskliwym hałasem pod błękitną kopułę nieba. Uniesienie rozeszło się jak fala aż po najdalsze krańce szyku, prowokując do krzyku szeregi shemickich łuczników, konnych najemników zamorańskich i pstry tłum zbrojnych we włócznie kmieci, którego krańce rozpływały się w porannej mgiełce.
Piękny był ich szyk, wspaniały cel, a na drodze pozostała tylko jedna przeszkoda. Były nią czerwone, czarne i zielone linie wojsk, które stały naprzeciw.
Siły te rozwinęły się w zachodniej części równiny, za plecami mając rzekę Tybor. Połączone siły dumnej Aquilonii składały się z zahartowanych w bojach legionów z królewskich garnizonów w Shamar i Tarancji: wysokich, świetnie wyćwiczonych Gunderlandczyków z mroźnych, północnych marchii i odzianych w zielone kubraki Bossończyków, ściągniętych na wschód z piktyjskiego pogranicza. Wojsko to liczyło około dwóch tysięcy jezdnych i dwanaście tysięcy piechurów, i zdawać się mogło, iż niemal ginęło w lesie włóczni i halabard, który w ciągu nocy wyrósł na równinie Tybor.
Konni oficerowie aquilońscy czekali przed frontami oddziałów. Jeźdźcy krążyli wokół samotnego złotego sztandaru, pod którym trwał w zamyśleniu ich legendarny dowódca, król Conan. Jego sylwetka krzepkiego, ciemnogrzywego barbarzyńcy z Północy pysznie przedstawiała się na grzbiecie Sheola — czarnego jak węgiel zambulońskiego rumaka. Jeździec i koń odziani byli w ciemne, zdobione złotem pancerze Czarnych Smoków — elitarnej gwardii pałacowej.
Ludzie trzeźwo myślący powiadali, że Conan nie był z tych, co pozwoliliby sobie wyrwać choć kawałek aquilońskiej ziemi. Gotów był przeciwstawić się wszelkim roszczeniom terytorialnym, nawet w obliczu zdradzieckiego sojuszu obu wschodnich sąsiadów. Jego wojska, choć mniej liczne od sił przeciwników, stały gotowe do walki. Wszelkie wątpliwości zniknęły, kiedy w chwili spotkania obu wrogich królów Conan wzniósł miecz i wydał komendę: — Do ataku!
Wściekłe beczenie trąbek rozbrzmiało jak echo po jego okrzyku i obwieściło pierwszy cios tej wojny: chmura strzał oderwała się od linii aquilońskich. Pociski szumiąc złowrogo wzniosły się stromym łukiem, po czym spadły jak grad na pierwszą linię ophirskich i nemedejskich pikinierów.
Część strzał nie dosięgła przeciwnika, część odbiła się od tarcz, jednak poszarpane luki, jakie otwarły się nagle w szyku przeciwnika, potwierdziły legendarną, śmiercionośną celność bossońskich łuczników. Ci z wrogów, którzy ocaleli, skulili się ze strachu, a przez ich szyki przeszedł szmer lęku i zaskoczenia wobec nagłego deszczu pierzastej śmierci.
W niebo wzniosła się druga salwa, potem trzecia. Ruszyła pierwsza fala aquilońskich rycerzy, łucznicy przestali strzelać, nie chcieli, aby ich długie na trzy stopy strzały trafiały w opancerzone grzbiety własnych rycerzy. Zahartowani jeźdźcy z Poitanii galopowali strzemię w strzemię z chwacką, dosiadającą pysznych rumaków szlachtą tarantyjską. Przedostali się przez wąskie luki w szyku własnych łuczników i runęli na wroga. Odziani w ciężkie zbroje płytowe i kolczugi jeźdźcy rozpędzali się, a tętent kopyt ich rumaków wprawiał w drżenie ziemię pod stopami patrzących.
Teraz shemiccy łucznicy stojący na skrzydłach wojsk Nemedii i Ophiru mieli szansę porazić szarżującą aquilońską jazdę. Ich krótkie, grube łuki i strzały pracowały sprawnie i szybko, ale nie mogły uczynić wiele szkody szybko poruszającej się sile pancernej. Tu i ówdzie rumak się potknął albo upadł jeździec, ale większość rycerzy w czarnych zbrojach wyszła bez szwanku z deszczu grotów. Otrząsnęli się ze strzał jak z dokuczliwych komarów, pochylili się w siodłach i opuścili kopie zdobne czerwonymi proporcami.
Dopadli przeciwnika. Odgłos zderzenia rozszedł się jak odgłos oceanicznej fali bijącej o skalisty brzeg. Błyszcząca palisada włóczni, częściowo już złamana i przetrzebiona przez łuczników, zdołała wysadzić z siodeł jedynie kilku jeźdźców. Szarżujący rycerze, porzuciwszy kopie wbite w piersi wrogów, dobyli mieczy, maczug i toporów bojowych. Z tym orężem wzięli się do oczyszczania drogi dla piechoty. Składała się ona głównie z odzianych w czerwone kubraki Gunderlandczyków, którzy wrzeszcząc mrowili się tuż za rycerstwem.
I znowu przyszła kolej na shemickich łuczników. Tym razem ich pociski zadały większe straty. Ostrzał ten został jednak nagle przerwany. Na przeszkodzie stanęła mu nemedyjska i ophirska jazda, które wiedzione żądzą krwawego odwetu, ruszyły do kontrataku.
Sojusznicy pod naporem konnych i pieszych wojowników Aquilonii zmuszeni byli zacieśnić swe szyki i dlatego luki pozostawione uprzednio dla manewru jazdy zostały zamknięte. Najdzielniejsi jeźdźcy, rozpaczliwie łaknąc walki, uciekli się do jedynego możliwego manewru: ruszyli przez luki utworzone w szyku na flankach. W swych planach nie wzięli jednak pod uwagę najbardziej morderczej broni przeciwnika: długiego łuku bossońskiego. Żylaści łucznicy, osłaniani przez szeregi oszczepników, mieli teraz wysokie i masywne cele, poruszające się w zasięgu ich wzroku, w niewielkiej odległości. Okrutni ludzie z północnego pogranicza, dziękując za to swym północnym bogom o lodowatym wzroku, raz po raz napinali cięciwy i strzelali. Mieli dosyć czasu, aby wykorzystać swe długo praktykowane umiejętności. Ich celne strzały odnajdowały każdą lukę w ophirskim pancerzu, każdą nie dopiętą klamerkę, każdą zardzewiałą łuskę w zbroi nemediańskiego giermka. Kiedy indziej, jeśli kąt strzału był prosty, strzała wyważona, a grot ostry, pocisk przebijał stalową płytę, przenikał żebra i pogrążał się w bijącym sercu.
Łucznicy zaczęli żartować, komentowali głośno każde trafienie. W czasie walki robili między sobą zakłady, wygrywali w nich i przegrywali, wszystko przy brzęku cięciw. Czasem łączyli swe umiejętności i strzelali zespołowo. Niejeden wschodni rycerz, poczuwszy uderzenie w tył hełmu, odwracał się nieostrożnie po to tylko, by ujrzeć drugą, starannie wymierzoną strzałę, która godziła go w oko przez szczelinę przyłbicy. Niektórzy jeźdźcy, chociaż już martwi, galopowali pokryci wbitymi w ciało strzałami. Niejeden z żywych nie był zdolny do walki, gdyż strzała przybiła mu rękę do piersi, udo do boku rżącego z bólu konia lub język do strzaskanego podniebienia.
Wydawało się, że nikt z rycerzy Nemedii i Ophiru, którzy zdecydowali się na wypad, nie wyjdzie cało z pola rażenia Bossończyków. Jednak kolejny zwrot wydarzeń na polu walki uwolnił ich od pierzastej plagi. Los pozostawił przy życiu kilkudziesięciu, rzucając ich na pastwę szarży elitarnej aquilońskiej gwardii prowadzonej przez samego Conana.
Posępny zachodni monarcha śledząc początek bitwy dostrzegł, że bezładna szarża nieprzyjacielskiej jazdy daje mu szansę na zwycięstwo. Teraz jego dosiadające wspaniałych wierzchowców Czarne Smoki minęły galopem łuczników i oszczepników, by runąć naprzód na niedobitki wrogiego rycerstwa. Ostatni jeźdźcy przeciwnika legli bezsilni od kopii rycerzy Conana. Aby zbadać lukę, która za sprawą nieprzyjacielskiej szarży powstała na prawym skrzydle wojsk Ophiru, król wraz ze swą jazdą skręcił dalej przed liniami Gunderlandczyków, którzy pozdrawiali go krzykiem i wymachiwaniem toporami. Celem Conana i jego Smoków było teraz przedarcie się do serca nieprzyjacielskiej formacji i zmierzenie się z jej dowódcami.
Najpierw jednak musieli stawić czoło shemickim łucznikom. Smagli najemnicy, odziani w baranie i skórzane czapki, wyrzucili chmurę strzał w stronę zbliżającej się masy jezdnych. Jednak ich krótkie dębowe łuki i strzały nie miały siły rażenia takiej jak broń wykonana z giętkiego cisu północnych puszcz. Kiedy Shemici zobaczyli, jak mało szkód wyrządziły Smokom ich pierwsze strzały, następną salwę oddali już bez przekonania, a dystans wciąż się zmniejszał. Trzecia salwa była tylko desperacką konwulsją wyrzuconą w chwili, gdy lawina rycerstwa zwaliła się na ich linie.
Stalowe podkowy wgniatały w ziemię ludzi i broń, niejeden aquiloński miecz pozbawił życia dwóch albo trzech najemników od jednego, straszliwego zamachu. Krótkie miecze łuczników były bezsilne wobec odzianej w stal aquilońskiej furii. Shemici, którzy nie padli od pierwszych, gromowych uderzeń, zaczęli uciekać. Szybko zarazili paniką i zamieszaniem tylne szeregi.
Widok z góry był wspaniały: szeroko rozpostarte linie czerwieni i czerni wyrzuciły z siebie ciemny, połyskujący półksiężyc, który wbił się jak pazur w serce błękitnego szyku. Ten zaś jakby zwinął się z bólu. Nie tylko błękitna część szyku, ale także szaro — brązowa odczuła skutki morderczego uderzenia. Przez poszerzającą się wyrwę masy błękitnych i brązowych sylwetek przebijały się naprzód, by wziąć udział w walce, inni wycofywali się pośpiesznie, a ruch jednych i drugich spowodował powstanie wiru, który zmieszał składny z początku szyk.
Wkrótce nawet centrum — skupisko wielobarwnych sztandarów towarzyszących wschodnim dowódcom — zaczęło się chwiać. Barwny poczet poruszał się chaotycznie i bez celu, roztapiał stopniowo w strumieniach uciekinierów. Kiedy uderzające miarowo topory i maczugi aquilońskiej jazdy były już blisko, elitarna formacja zaczęła ustępować. Nie była już nawet barwnym balonem, który mógłby pęknąć za ukłuciem stalowej szpilki. Zostały z niej tylko porozrzucane jaskrawe strzępy — orszaki uciekających szlachciców i oficerów.
Potem nastąpił ogólny, bezładny odwrót. Całe fragmenty szyku ułamywały się i uciekały wystawiając inne jednostki na niebezpieczne ciosy. Te były kolejno okrążane i niszczone przez szeregi czerwone i czarne, nacierające teraz na całej linii frontu.
2. POBOJOWISKO
W końcu noc okryła ciemnością równinę Tybor. Skradając się po równinie ta ciemna piastunka śmierci okrywała swym nieprzeniknionym welonem przerażające pozostałości bitwy. Na wschodzie podniósł się obrzmiały księżyc, którego wścibskie oko zabłysło trupim blaskiem. Widok zasłoniły mu jednak chmury i dymy płonących na horyzoncie zagród.
Jakaś powłócząca nogami postać nadeszła od wschodu, wyszukując sobie drogę pomiędzy zmasakrowanymi szczątkami ludzi i koni. Człowiek ów szedł zataczając się zrazu, z powodu zmęczenia i ran. Potem energicznie ruszył na zachód, jakby odnajdując w sobie nowe siły.
Ciało nocnego wędrowca pokrywały plamy krwi — jedne zakrzepły w skorupę, z innych sączyła się ciemna, wilgotna posoka. Nieznajomy odziany był w straszliwie poszarpane resztki zbroi, niemal każdy jej fragment nosił ślady ciosów, w niektórych miejscach prześwitywało nagie, muskularne ciało. Nie miał hełmu, a w ręce trzymał długi miecz godny króla, teraz wyszczerbiony i pokryty krwią. Rycerz niedbale wlókł klingę po zakrwawionej murawie, omijając w mdłym blasku księżyca co większe stosy ciał.
Nagle zatrzymał się na dźwięk ludzkiego głosu dochodzącego z jednej ze stert. Głos ozwał się znowu, a był to niski, gardłowy jęk i wydawało się, że dobiega spod ciała martwego konia. Nieznajomy z trudem podszedł i spróbował przeniknąć ciemność posępnym spojrzeniem. Udało mu się odróżnić sylwetkę okrytego ciemnym płaszczem piechura, który, sądząc po ubiorze, był żołnierzem Ophiru.
Odłamek rycerskiej kopii przyszpilił tego człowieka do ziemi. Grot przeszył wnętrzności i wbił się mocno w ziemię. Strzaskane drzewce sterczało z pleców piechura. Spiczasty hełm leżał z boku, włosy rycerza były zmierzwione, a trawa wokół ciała nosiła ślady całodziennej agonii. Kiedy z trudem podniósł głowę, aby wezwać pomocy, blask księżyca oświetlił jasną brodę i wąsy zlepione krwią, która obficie sączyła się z ust i nozdrzy.
— Na litość boską, błagam! Na Mitrę, balsam… och! — ochrypła skarga urwała się nagle, gdy miecz nieznanego wojownika pogrążył się w szyi rannego. Nie był to finezyjny cios, ale spełnił dzieło miłosierdzia. Kiedy ciało dobitego opadło, miecznik oswobodził broń i z wysiłkiem podjął marsz.
Nie zdążył odejść daleko, kiedy znowu dostrzegł ruch wśród ciał poległych. Ciężkim, powolnym krokiem ruszył w stronę, skąd dobiegał głos. Leżał tam olbrzymi Gunderlandczyk. Miał pospolitą twarz, błędny promień księżycowego światła nadawał żółtawy blask jego oczom i zębom. Nie wydawał żadnego dźwięku poza ciężkim, miarowym sapaniem. Śmiertelnie ranny w brzuch, był w agonii. A jednak krwawy ślad na trawie wskazywał, że człowiek ów zdążył przeczołgać się ruchem ślimaka na sporą odległość, znacząc przebytą drogę własnymi wnętrznościami.
Miecz zatoczył szeroki łuk i przebiwszy brązową obręcz hełmu rannego, pogrążył się w jego czaszce. Wyszczerbiony sztych ugrzązł w kości i trudno go było wyciągnąć. Samotny wojownik szarpnął, klnąc przy tym siarczyście, wreszcie przerwał trud, by zaczerpnąć oddechu. Jakiś chorobliwy kaprys kazał mu ogarnąć wzrokiem otaczające go żniwo śmierci i wzdrygnął się powodowany zabobonnym lękiem. Zastanowił się, ilu jego poddanych, a ilu wrogów może jeszcze żyć, ilu ranionych dyszy ciężko w ciemności, ilu zostało pogrzebanych żywcem pod stosami ciał i czy nie powstaną tej nocy i otoczą go niebawem zarówno przyjaciele i wrogowie sięgając po omacku, by zewrzeć się z nim w drapieżnym uścisku…
Oswobodziwszy wreszcie miecz, ruszył chwiejnym krokiem, przestępując przez porozrzucane ciała, następując niekiedy, ku swemu przerażeniu, na któreś z nich. Nagle, kiedy próbował przedostać się przez korpus przewróconego rydwanu, do jego uszu dobiegł jakiś piskliwy głos.
— Nie, zabójco bezbronnych, nie morduj mnie! Oszczędź mnie przez wzgląd na Croma, Manannana, Mitrę czy innego krwawego boga, dla którego zgotowano tę ucztę!
Okryty krwią wędrowiec zatrzymał się zdumiony i próbował przeniknąć wzrokiem ciemność. W chwilę później dostrzegł twarz i sylwetkę mówiącego. Był to krępy mężczyzna o topornych rysach, leżący na wznak w trawie nie dalej niż o pół kroku. Obcy nie był groźny, dolną część ciała przygniatał mu przewrócony rydwan, przygnieciony na dodatek ciałami dwóch dereszowatych wałachów zaplątanych w uprzęży.
— Czemu miałbym cię oszczędzić? — zabrzmiała odpowiedź samotnego wojownika. — Aby uczynić cię jeńcem? Jestem wojownikiem, a nie łowcą niewolników! — Rycerz uniósł miecz i uspokoił oddech. — Moim obowiązkiem, obowiązkiem uczciwego żołnierza jest dobijać rannych, w zamian za skromny łup, jaki mogą mi dać. Mam nadzieję, że jakaś szlachetna dusza wyświadczy mi podobną przysługę, kiedy przyjdzie moja kolej. — Wojownik pochylił się, aby spojrzeć w twarz przygniecionego. — Czyż nie powinienem zachować się uprzejmie wobec ciebie?
— Uczciwy żołnierz? — krzyknął przygnieciony. — Nie, kłamco! Wiem, że jesteś królem! — Słowo to rozbrzmiało głośnym echem i niczym oskarżenie dotarło do uszu setek poległych. — Tyś jest król Conan Krwaworęki… Conan Zbroczony Topór, parweniusz na tronie Aquilonii! — wypowiadający te słowa, chociaż ranny, wykazywał zdumiewającą żywotność. Łypał żabim okiem i słał rozmówcy grymasy spod swego zbyt dużego hełmu. — Jako król nie musisz już zawracać sobie głowy obyczajami zwykłych żołnierzy! Czy nikt ci tego jeszcze nie powiedział? Dla ciebie, królu, wszystko jest możliwe!
Potężny wojownik zastanowił się przez chwilę, nim udzielił odpowiedzi.
— Jesteś więc obcym, a jak się zdaje, znasz obyczaje królów. Nie miałem zamiaru wypierać się swej tożsamości. — O dziwo, upiorna sprzeczka z umierającym człowiekiem uwolniła jego duszę od lęku. — A jednak mogę cię zabić, aby skrócić twoje męczarnie albo z innego powodu.
— Moje męczarnie? Nie, Królu Rzeźniku, nie jestem ranny! Walczyłem zbyt zajadle, aby odnieść rany nawet z rąk twoich strzelających w plecy łuczników. — Rozmówca Conana przewrócił białkami oczu i zaczął drapać ziemię obiema rękami, które w świetle księżyca robiły wrażenie dziwnie skróconych. — Walczyłbym nadal, gdyby ten rydwan nie przygniótł skraju mego pancerza.
Wskazał miejsce, w którym mosiężna burta przecięła metalowe łuski i przyciskała zbroję do ziemi. — To tani, źle dopasowany pancerz, wykonany w pośpiechu w przeddzień naszego wymarszu z Ianthe. Mój zapał do rzezi był tak wielki, że nawet król Balt nie mógł mi tego odmówić! Lord Malvin zaopatrzył mnie w rydwan, lecz o hańbo! zabrakło mu zręcznego woźnicy.
— Na Croma, rozumiem… jesteś karłem! — król Conan wbił sztych swego miecza między napierśnik a fartuch zbroi, przeciął łączące je rzemienie, a ostrze nie napotkało przy tym kości biodrowej ani brzucha. Górna część zbroi została oswobodzona, a spod kolczugi wysunęła się para niezgrabnych nóg.
— No, jesteś wolny.
— Tak, nareszcie! — Karzeł wstał. Jego krępa sylwetka sięgała Conanowi do połowy uda. — A oto mój szlachetny miecz, Przebijacz Serc. Leżał poza zasięgiem mojego ramienia i kusił mnie od rana. — Karzeł wziął do ręki coś w rodzaju długiego sztyletu, uniósł go nad głową i obrócił, aby zobaczyć na klindze odbicie księżycowego światła. Gwałtownie zwrócił wzrok na Conana i popatrzył zuchwale spod przekrzywionego szyszaka. — Gdzie toczy się walka?
— Walka skończyła się, mały człowieczku. Przegraliście.
— Co? Tego się obawiałem, gorzkiej hańby! — Karzeł przechylił głowę i zmarszczył brwi, wyraźnie strapiony. — A jednak może za wcześnie ogłaszać koniec wojny i obwieszczać imię zwycięzcy! — dodał filozoficznie. Wzruszył ramionami, co spowodowało, że hełm zachwiał mu się na głowie. — Powiedz, królu, czy nie byłoby zbyt wielką ujmą dla twego królewskiego majestatu, gdybyś pomógł mi zdjąć ten napierśnik? Obija mi golenie przy chodzeniu.
— Oczywiście, chłopie, ale przysięgnij, że nie będziesz próbował żadnych sztuczek! — Conan schylił się, chwycił drobną rączkę karła, wyrwał mu sztylet, potem uklęknął, aby wsunąć ostrze pod rzemienie mocujące zbroję. Dobrze naostrzona klinga rychło uporała się ze starą skórą, a płyty pancerza zostały obluzowane. — Jak masz na imię, mały człowieczku?
— Och, ostrożnie, Królu Gaduło, nie jestem langustą, żebyś wydłubywał ze mnie mięso! — Karzeł wydostał się spomiędzy napierśnika i naplecznika i wyrwał z uścisku Conana. Ze zbroi pozostawił jedynie hełm, który opierał się bardziej na jego ramionach niż głowie. — Nazywam się Delvyn. Jestem lub byłem błaznem na dworze króla Balta w Belverus, zależnie od tego, czy ten stary gaduła jeszcze żyje czy już nie.
Pod pancerzem karzeł miał kubrak i spodnie, dobrze skrojone, ale błazeńsko przyozdobione. W świetle księżyca można było dostrzec połysk jedwabiu, co potwierdzało przechwałki karła dotyczące jego wysokiej pozycji.
— Balt? — zabrzmiał ponuro głos Conana. — Tak, żyje, choć bardzo starałem się go dopaść. Podobnie jest z Malvinem. Wydałem wojsku rozkaz, by ich nie zabijać, chciałem zachować tę przyjemność wyłącznie dla siebie.
— A zatem ci dwaj tchórzliwie uciekali z pola walki! Mogłem się tego spodziewać — na zwróconej w stronę księżyca groteskowej twarzy Delvyna pojawił się grymas szyderstwa. — Balt to już tylko cień wojownika, jakim był niegdyś, a Malvin zawsze był lalusiem. Boli mnie, że służę takim mięczakom! — zniechęcony potrząsnął głową. — Rzadko można dziś spotkać króla, który szuka śmierci na czele swych wojsk, zaleca się do niej jak do dziewczyny, wreszcie bierze za żonę i płodzi z nią tak wiele potomstwa — wskazał na pobojowisko. — Słyszałem jednak, że ty, Conanie Rzeźniku, jesteś właśnie taki. — Karzeł wyprostował się, stanął w cieniu Conana i wyciągnął do niego krótką rękę. — Zwróć mi mój szlachetny miecz Przebijacz Serc, błagam cię, o królu!
— Nie, mały, nie tak szybko! — Conan wsunął sztylet za pas i odwrócił się, by chwycić rękojeść swego wbitego w ziemię miecza. — Boję się zwrócić ci broń, bo mógłbyś mnie ukłuć w kolano. Ale chodź ze mną, dzielny Delvynie, jesteś moim jeńcem! — Conan ruszył przed siebie, omijał ciała poległych, za drogowskaz służył mu własny cień. — Może uda mi się wymienić cię na złoto równoważne twej trzykrotnej wadze.
— To byłby kiepski interes. Ośmielę się twierdzić, że wart jestem więcej złota niż twoja trzykrotna waga, o królu! — Delvyn wzruszył ramionami na znak rezygnacji, z trudem nadążając za nowym panem. — Nie sądzę, żeby ten stary zrzęda Balt docenił mą wartość i zapłacił za mnie! Zapewne uzna, że rzuciłem na niego urok i obciąży mnie winą za klęskę. Tylko dlatego, że radziłem mu dochodzić roszczeń terytorialnych w najbardziej honorowy sposób!
— Król Balt jest rzeczywiście stary i stetryczały, skoro idzie za radą błazna. — Conan obszedł dąb, którego dolne gałęzie zostały połamane ciosami oręża, a pień od strony zachodniej najeżony strzałami. — Ale cóż to, jacyś jeźdźcy! — mruknął. — Jeśli to moi wrogowie, możesz odzyskać wolność. — Conan uniósł miecz i oparł się plecami o drzewo. Po chwili jednak opuścił oręż, gdyż widać już było, że pancerze trzech jeźdźców są czarne jak zbroje Czarnych Smoków.
— Chwała Mitrze! — wykrzyknął na powitanie znajomy głos. — To król, on żyje! — Pierwszy rycerz osadził wierzchowca i płynnym ruchem zeskoczył z siodła, po czym uklęknął na jedno kolano u stóp Conana. Następnie ze czcią pochylił głowę i uniósł opancerzoną rękę, aby uścisnąć dłoń władcy. Tymczasem dwaj pozostali jeźdźcy zsiedli z koni ze szczękiem pancerzy i uklękli w tej samej pozycji po obu stronach pierwszego.
— Wstawaj, Trocero! Na Croma, wiesz, że nie znoszę tych hołdów! — Conan schylił się, chwycił rycerza za barki i podniósł go z klęczek.
— Ach, wasza wysokość! — Hrabia Trocero rozpiął rzemienie hełmu, zdjął go z głowy i przycisnął do tułowia. Twarz miał szeroką i przystojną, nos i kości policzkowe wyraźnie rysowały się nad szpakowatymi wąsami. — Czy jesteś zdrów? Panie, nie uwierzysz, jakie męki przeżywaliśmy martwiąc się o ciebie! Przeszukaliśmy całą drogę odwrotu pokonanych, nie wiedzieliśmy, czy nie zostałeś zabity lub wzięty do niewoli, czy Aquilonia ma jeszcze króla, czy też połowę państwa trzeba będzie oddać jako okup za ciebie… Wybacz, panie, cieszę się, widząc cię tutaj! — Szlachcic skłonił się lekko, chwycił rękę Conana i pocałował zakrwawioną dłoń.
— Dosyć! Trocero, ostrzegam cię! — Wolną ręką Conan wymierzył przyjacielowi niecierpliwy szturchaniec tak, że rycerz zatoczył się.
— Król tak kochany przez swe wojska zajdzie daleko — zauważył stojący za plecami Conana Delvyn.
— Bzdury! Dosyć tego zuchwalstwa, karle. Ja już daleko zaszedłem! — mruknął Conan przez ramię.
— Trocero mówi prawdę, królu — potwierdził jeden z rycerzy nie zwracając uwagi na karła. — Bardzo nam ciebie brakowało. Najbardziej baliśmy się od chwili, gdy o milę stąd znaleziono zwłoki lorda Elgina i trzech przybocznych gwardzistów. Żaden z nich nie żył i nie mógł powiedzieć, czy ocalałeś.
— Zatem Elgin też, niestety! — westchnął ciężko Conan. — Te zuchy zginęły towarzysząc mi w zasadzce przygotowanej przez rycerzy Ophiru. Byliśmy wtedy najbliżej uciekających królów, a jednak te psy nie podjęły walki! Na piekło Baaloka! — zaklął. — Dzielny Shed wyniósł mnie stamtąd, a pół mili dalej zabił go zaczajony oszczepnik. Chwała jego pęcinom, nigdy jeszcze nie było równego mu wierzchowca! — Monarcha pochylił głowę w geście niekłamanego żalu. — Ostatni zakończyłem pogoń ścigając ich na zdobycznych szkapach! Musiałem wracać pieszo, po drodze starałem się zabić tylu najeźdźców, ilu się dało. Wiem, że wielu dzielnych mężów padło, a wielu jest ciężko rannych… — tu zamilkł.
— Co z twoją zbroją, panie? Z twoją koroną? — zapytał Trocero z troską.
— Och! Pancerz zawadza jeźdźcowi bez konia! Przeszkadzał mi w machaniu mieczem, a korona jest tylko przeklętym utrapieniem! — Król rzucił gniewne spojrzenie. — Na widok korony wrogowie pierzchają albo próbują wziąć cię do niewoli, zamiast bić się z honorem. Trudno w koronie na głowie znaleźć uczciwą walkę. Rzuciłem to świństwo na stertę ciał, niedaleko od szlachetnej padliny Sheda — zirytowany Conan potrząsał zmierzwioną grzywą.
— Wasza wysokość, jeśli wolno mi powiedzieć jak przyjacielowi … — słowa Trocera pełne były szacunku, a mina uroczysta. — Czy nie byłoby rozważniej, Conanie, gdybyś nie napierał tak w ataku i nie wystawiał się na niebezpieczeństwo wyprzedzając armię? Walczyliśmy razem przez wiele lat i znam twoje zwyczaje, ale teraz wiele się zmieniło i byłoby rozsądniej oszczędzać się.
— Co mówisz, Trocero? Radzisz, żeby uchylać się od walki jak te tchórzliwe kury Malvin i Balt? Puszczam w niepamięć twoje słowa! — oburzenie sprawiło, że Conan wyprostował się odzyskując wiele utraconej w walce energii. — Cóż to usiłujesz mi wmówić, człowieku? Że jestem za stary i słaby, aby walczyć u boku mych wojsk? Pamiętaj, Trocero, że wciąż jestem dobrym wojownikiem, dopóki ktoś lepszy ode mnie nie postanowi dowieść, że jest inaczej!
— Nie, nie, panie, nie zamierzałem cię obrazić! Nie chodziło mi o to, że jesteś słaby! — Hrabia stał wyprostowany, kręcąc głową. — Jesteś zbyt ważny, zbyt umiłowany i cenny dla ludu Aquilonii, by ryzykować swe życie w bitwie! Gdybyś zadowolił się kierowaniem wojskami i udzielał oficerom dobrodziejstwa twego rozważnego sądu, a nie galopował naprzód, aby osobiście zwyciężać w każdym pojedynku…
— Nie, Trocero, prosisz o zbyt wiele — twarz Conana rozchmurzyła się nieco. — Po tym jak usychałem z nudy na dworze, zaprzątając sobie głowę nie kończącym się ciągiem głupstw, potrzebuję walki i ryzyka! To czyni mnie młodszym. — Król Conan wciąż spoglądał spode łba. — Jestem zmęczony i ranny, a jednak od wielu miesięcy nie czułem się tak ożywiony jak teraz! Kiedy siwizna pokrywa skronie człowieka lub gdy spocznie na nich zdobione klejnotami złoto, to jeszcze nie znaczy, że minął wiek męski. Jestem więcej niż królem, mówię ci. Ciągle jestem wojownikiem! Kiedy przestanę nim być, skończy się moje królowanie!
— Tak, panie. Proszę o wybaczenie — hrabia skłonił się głęboko i odwrócił, aby chwycić wodze wierzchowca. — Weź mego konia, panie. W ten sposób szybciej powrócisz, aby rozchmurzyć myśli swych sług.
— Nie, Trocero. Pragnę, abyś jechał u mego boku — król skinął przyjacielowi na znak zgody. — Stavro da mi swego konia, jeśli nie ma nic przeciwko temu. — Rycerz, którego imię wymienił, uklęknąwszy na jedno kolano wręczył królowi wodze swego rumaka. — Jestem wprawdzie cięższy od ciebie, rycerzu, ale nie mam zbroi, a zatem twoje zwierzę nie powinno być przeciążone. — Conan wskoczył lekko na siodło.
— A co ze mną, królu?! — wołał z dołu Delvyn, wymachując rękami, by zwrócić na siebie uwagę. — Moje nogi ledwie nadążają za śmiało kroczącym rycerzem, a cóż dopiero za konnym oddziałem. Zostawiasz mnie tutaj bezbronnego! Czy samemu mam szukać drogi do Belverus?
— Nie, głupcze, jasne, że nie! — zagrzmiał Conan. Na widok rozpaczliwej miny błazna twarz króla rozjaśnił uśmiech. — Jesteś jedynym łupem po całym dniu wspaniałej walki! Zbieraj się i jedź z nami. Trocero, czy nie zechciałbyś zarzucić go na łęk swego siodła niczym worek rzepy?
Ponure, zmęczone postacie ludzkie poruszały się wśród obozowych ognisk. Blada poświata księżyca, płomienie ognisk odbijające się na płytach zbroi, blade, przygnębione twarze — panował tu dziwny smutek jak na obóz zwycięskiej armii. Gdy rozbrzmiał dźwięk kopyt, twarze uniosły się i rozjaśniły od uniesienia, jakie wywołało pozdrowienie wartownika.
— To hrabia Trocero… i król!
— Dzięki niech będą Mitrze, król wraca! — szmer głosów podniósł się wśród ognisk.
— Hurra! Conan żyje!
Pierwszym spośród siedzących wokół ogniska, który ożywił się na dźwięk tych słów, był wysoki, smukły mężczyzna w kaftanie i spodniach, nie miał na sobie zbroi, tylko napierśnik. Podbiegł do nadjeżdżającego monarchy, ale kiedy dostrzegł w blasku ognia wilgotną krew na piersi zsiadającego wojownika, zatrzymał się nie dotykając władcy.
— Panie, jesteś ranny!
— Bzdury, mój wierny Prospero, to tylko draśnięcie. — Conan odwrócił się, aby uścisnąć swego sługę i poklepać go przyjaźnie po plecach. — Wygraliśmy zatem, choć wiele nas to kosztowało! Jeszcze raz szlachetni najeźdźcy rozlali swą krew, by użyźnić bogatą ziemię Aquilonii! — Zwrócił się teraz do rosnącej grupy ożywionych ludzi.
Kiedy Conan mówił do zgromadzonych, usłyszał pytanie Prospera:
— A co tam masz, Trocero, czy to dziecko? A może troll z rzeki Tybor? — wzrok młodzieńca zatrzymał się na drobnej postaci, której hrabia pomagał zsiąść z wysokiego bojowego siodła.
— To karłowaty błazen z dworu króla Balta — wyjaśnił Conan. — Złapałem go na pobojowisku, bezradnego niczym mysz z ogonem w pułapce. Jeśli go zatrzymamy, dostarczy nam trochę rozrywki.
— Owszem, mogę to zrobić — zgodził się Delvyn, pyszniąc się w tłumie rycerzy jak równy między równymi. — Mój były pan nie będzie miał ze mnie pożytku w najbliższym czasie, bowiem teraz zapewne odpoczywa i odmładza się w towarzystwie lubieżnych dziewek w haremie lorda Malvina w pałacu w Ianthe — karzeł popatrzył wokół z wyrazem niewinności na twarzy. — Tam właśnie planowali wycofać się na wypadek, gdyby zostali pokonani przez zachodniego króla o potężnych pięściach, co zresztą uważali za mało prawdopodobne.
Żart nie wywołał wśród słuchaczy śmiechu, lecz złowrogi pomruk.
— Milcz, łajdaku — warknął jeden z rycerzy.
— Zdaje się, że te zdradzieckie psy uniknęły zasłużonej kary — mruknął inny.
Niespodziewanie Trocero poruszył istotną sprawę.
— Królu Conanie, musimy odzyskać twoją koronę.
— Tak — przyznał Conan. — Poślemy jezdnych po tę błyskotkę. Powiedz, że znalazca otrzyma talent złota, to uprości sprawę. Ale niech się nie pozabijają, bo nagroda przepadnie!
Wydano rozkaz, co spowodowało poruszenie w obozowisku. Z kolei Prospero podniósł istotną kwestię o znaczeniu praktycznym.
— Dzięki łasce bogów i twemu dowództwu, Conanie, potrafiliśmy pokonać obu wrogów. Myślę, że są na tyle osłabieni, że nie będą w stanie dalej realizować swych planów. — Poitańczyk uśmiechnął się i machnął z lekceważeniem ręką. — Ale jak wiesz, mój panie, mamy jeszcze piesze kompanie, które nadciągają tu znad północnej granicy, a także świeży zaciąg z mojej prownicji. Mogę posłać im wiadomość, żeby wracali…
— Nie, Prospero, nie odsyłaj jeszcze posiłków. — Conan zapatrzył się zamyślony w ognisko. — Kraj za nami jest bezpieczny, a nasze forty graniczne są dobrze obsadzone. Jednak Aquilonia doznała obrazy ze strony Nemedii i Ophiru. Zastanawiam się, jak najlepiej zakończyć tę sprawę i zabezpieczyć nasz kraj przed najazdami w przyszłości.
Rada przeciągnęła się długo w noc, jej uczestnicy posilali się kwaśnym winem i gulaszem. Tymczasem jeźdźcy błądzili po równinie Tybor, szukając skarbu wśród porąbanych ciał.
3. POWRÓT DO DOMU
Pałac królewski w Tarancji roił się od drżących cieni rzucanych przez światła pochodni. Sklepienie sali jadalnej niczym bęben odbijało echo dzikich rytmów. Na środku wielkiej sali, przed stołem króla Conana, zwinne czarne tancerki z Kush wyginały się w dzikich pląsach. Tańcząc obserwowały, równie uważnie jak królewscy goście, mężczyzn z własnej trupy, którzy wewnątrz ich kręgu wykonywali szaleńczy taniec z włóczniami i pochodniami.
Ciemnoskórzy południowcy wyginali się i miotali niczym demony, przeskakując nad i pod grotami włóczni, cudem umykając płomieniom. Wymachiwali włóczniami, kręcili młynki, wymieniali się bronią, by w końcu skrzyżować długie groty w stalowy ruszt. Na szczyt tej grzędy wskoczył najzręczniejszy z tancerzy. Był boso, rozłożył ramiona, a jego ciemna skóra błyszczała od potu. Kiedy w końcu umilkły drewniane bębny, ciszę, jaka zapadła na sali, przerwały okrzyki i wiwaty publiczności. Goście wstając wznosili wysoko puchary i pili zdrowie tancerzy.
Pierwszy tancerz wykonał, ku zachwytowi publiczności, efektowne salto. Teraz sam król Conan wstał zza stołu.
— Wspaniałe przedstawienie, ludzie z Kush! — rzekł. — Lepszego nie widziałem nawet w czasach, kiedy sam panowałem jako król nad częścią waszej odległej ojczyzny. Zapamiętałem jednak pewną sztuczkę, której nie widziałem dzisiejszego wieczoru.
Oparł się ręką o blat stołu i lekko go przeskoczył. Jego stopy odziane w miękkie buty z łatwością ominęły puchary i dzbany z winem. Poprawił złotą obręcz na pokrytym bliznami czole i ruszył naprzód. Wśród smukłych tancerzy jego barczysta figura wyglądała imponująco.
— Zapomnieliście tego? — wziął z rąk Kushytów dwie włócznie o długich grotach i zaczął obracać je w dłoniach, cofając się powoli, aby żaden z widzów nie znalazł się w zasięgu ostrzy. W pewnym momencie groty wirujących włóczni stworzyły przecinające się kręgi podobne do płomieni. Widząc to, tancerze i goście zareagowali śmiechem i oklaskami.
— A teraz żebyście nie myśleli, że ryzyko, na jakie ważą się ci wojownicy, to tylko zabawa! — król zręcznie zatrzymał świszczące włócznie i trzymając po jednej w każdej dłoni skierował groty w dół. Potem naprężył potężne ramiona, wygiął całe ciało naprzód i cisnął jednocześnie oba pociski, wydawało się prosto w twarze przerażonych widzów. Włócznie przeleciały nad salą i wbiły się z trzaskiem w obite skórą oparcie tronu, na którym król dotąd siedział.
Widzowie wynagrodzili popis oklaskami, rozległy się westchnienia zdumienia i ulgi. Śmiano się z dworzan, którzy siedzieli najbliżej tronu, a zwłaszcza z siwobrodego kanclerza Publiusza, który wystraszony przewrócił się razem z krzesłem. Teraz powstał on z ponurą miną i otrzepywał się z kurzu, w czym pomagało mu dwoje równie wystraszonych służących, którzy ze strachu upuścili tace.
Tylko jedna z osób siedzących za stołem Conana udała, że nic się nie stało. Była nią Zenobia, dostojna królowa, siedząca obok tronu na krześle z kości słoniowej. Poprawiła swe długie czarne włosy i wyprostowała się z godnością. Inna niewzruszona twarz należała do karła Delvyna usadowionego tuż za Publiuszem po lewicy króla. Jednak całkiem inaczej było, kiedy włócznia zmi...
MOON_o_LIT