Jelen[1].doc

(77 KB) Pobierz

Inwestycje – jest to efekt inwestowania, gromadzenie np. kapitału, nakładów gospodarczych, papierów wartościowych, nieruchomości itd., itp. Można inwestować lub można robić inwestycję.

Proces inwestycyjny jest to zbiór czynników i działań zmierzających do osiągnięcia planowanych efektów użytkowych poprzez tworzenie nowych środków trwałych lub pomnażanie środków już istniejących.

Inwestor – inicjator procesu inwestycyjnego

.Efekt użytkowy (rzeczowy) – w postaci zakończonych inwestycji, to cel działalności inwestycyjnej, czy inaczej współcześnie funkcjonującego

pojęcia efekt projektu inwestycyjnego, który to projekt obejmuje cały cykl przedsięwzięcia inwestycyjnego, począwszy od wizji – projektu, a kończąc na etapie zarządzania już zrealizowanym przedsięwzięciem. inwestycje są jednym z podstawowych czynników rozwoju – zarówno w skali kraju, jak i poszczególnych

organizacji.

Organizacja (rzeczownik) - (gr. - uporządkowanie) to celowa grupa społeczna, która funkcjonuje według pewnych reguł i zasad, współpracująca ze sobą - by osiągnąć określony cel. Istotą organizacji jest świadomość zasad, reguł, misji, celów oraz synergia (dopasowanie, wspomaganie działań innych).

Organizacja (jako czasownik –ORGANIZOWAĆ) – podstawowa funkcja zarządzania Wielkość i wielorakość inwestycji jakie chce się zrealizować zależna jest praktycznie od dwóch wzajemnie powiązanych ze sobą elementów. 1. Zdolności akumulacji środków 2. Sprawności i efektywności

procesu inwestycyjnego Wysoka akumulacja środków, które mogą być przeznaczone na kolejne inwestycje zazwyczaj jest czynnikiem efektywności wcześniej zrealizowanych inwestycji, a efekty te uzależnione są z kolei od

nowoczesności rozwiązań projektowych szybkiego tempa realizacji inwestycji, jak i najszybszego uzyskiwania projektowanych zdolności produkcyjnych lub usługowych. Nowoczesność i efektywność rozwiązań projektowych wymaga wcześniejszego opracowania właściwych programów inwestycyjnych, przy czym jak najczęściej właściwych wyborów powinno się dokonywać na podstawie analizy optymalizacyjnej, a także programując inwestycje opierać się na

tzw. zasadach racjonalnego gospodarowania, które propaguje

Oskar Lange (jedna z czołowych postaci ekonomii i zarządzania).

1. Mając określone środki dążyć do maksymalizacji efektu

2. Mając określony cel dążyć do minimalizacji środków Należy pamiętać, że programowanie budownictwa inwestycyjnego jest syntetyzowaniem wiedzy i umiejętności jej wykorzystania w zakresie techniki (technologii), organizacji i ekonomiki.

W Polsce możemy wyróżnić w ramach budowlanej działalności inwestycyjnej 3 grupy inwestycji:·

Inwestycje centralne decydowane na szczeblach rządowych i finansowane z reguły ze środków budżetowych oraz inwestycje władz terenowych i jednostek budżetowych,·

Inwestycje przedsiębiorstw i instytucji uspołecznionych samofinansujących swoją działalność(z ewentualnym wsparciem kredytem bankowym),·

Inwestycje prywatne oraz zagraniczne z udziałem kapitału zagranicznego

Możemy stwierdzić, że inwestycje 3 grupy zaliczyć można do rynkowych, najlepiej „trafiających w popyt”. Z reguły są one właściwie zaprogramowane, sprawnie realizowane i najszybciej osiągają zakładane efekty z punktu widzenia interesów inwestorów. Są one jak gdyby najbliżej inwestora w związku z czym poprzedzają je zazwyczaj staranne analizy przed inwestycyjne (przed realizacyjne) -> dom jednorodzinny.

Podstawową sprawą odnośnie sterowania inwestycjami dwóch pierwszych wspomnianych grup jest doprowadzenie do efektywności rozwiązań:· Przestrzennych,· Technicznych,· Organizacyjnych,

a także do sprawnej realizacji i szybkiego osiągania projektowych efektów. Zawsze należy przy tym dążyć do sięgania po rozwiązania optymalne, czyli wskazane jest jak najczęstsze posługiwanie się metodami optymalizacji.

Rodzaje gospodarki.W naszym kraju w ostatnich latach zaszły głębokie zmiany

odnośnie rodzajów gospodarki. Przeszliśmy od gospodarki centralnie planowanej do gospodarki rynkowej.

Definicja gospodarki rynkowej. Gospodarka rynkowa jest to taki system gospodarczy, w którym plany działalności sporządzane są przez podmioty gospodarcze w warunkach decentralizacji i autonomii, a koordynacja tych planów następuje poprzez zdarzenia zachodzące na rynku. Wyroby przemysłowe i

usługi są zatem produkowane i oferowane odbiorcom na skutek decentralizacji decyzji i ich własnej odpowiedzialności finansowej.

Gospodarka planowa - gospodarka, opierająca się na założeniach planów

kilkuletnich, określających najważniejsze cele rozwoju państwa. Ten typ organizacji gospodarki jest stosowany w okresie wojny, stosowany był też w większości państwa o ustrojach socjalistycznych, a ich tworzenie i realizowanie jest jednym z najważniejszych zadań kierownictwa partii. Uchwalane są

często na określony czas podczas zjazdów partyjnych lub plenum. W historii PRL powszechnie znany jest Plan Trzyletni i Plan Sześcioletni.

W gospodarce centralnie planowanej to władze ustalają, co, jak i dla kogo ma być produkowane. Ustalane są także ceny poszczególnych produktów. System planowania gospodarczego we wszystkich krajach okazuje się nieefektywny i prowadzi do obniżenia stopy życiowej obywateli.

Ideą, na której opierają się zasady gospodarki wolnorynkowej jest wyodrębnienie się wielkiej liczby samodzielnych podmiotów gospodarczych, które poprzez działalność marketingową, badania rynku, samodzielnie planują rozwój techniczny wyrobów, rozwój zdolności produkcji, a także podaż wyrobów i usług na rynku. Powstaje zatem tyle autonomicznych planów, ile funkcjonuje podmiotów gospodarczych. Także popyt kształtowany jest poprzez samodzielnie podejmowane decyzje o zakupach (przez indywidualnych bądź zbiorowych konsumentów, przez gospodarstwa domowe czy innych użytkowników dóbr inwestycyjnych), gdzie zasadniczą rolę odgrywa logika kapitałowa, czyli

zarówno po stronie popytu jak i podaży zarówno producenci jak i klienci, a więc przedsiębiorstwa, instytucje, inwestycje stają pod koniecznością podejmowania działalności produkcyjnej i konsumpcyjnej w warunkach własnego ryzyka finansowego równocześnie możliwością osiągnięcia wymiernego sukcesu (w pieniądzu).

Budownictwo jest jednym z działów gospodarki materiałowej, obok przemysłu,

rolnictwa i leśnictwa, transportu i łączności itp. W sensie technicznym jest to działalność, której celem jest wznoszenie, przebudowa, rekonstrukcja, rewaloryzacja lub remont obiektów budowlanych. Dział ten charakteryzuje pewna specyfika wyrażająca się w pewnych jego cechach.

Cechy budownictwa:· koszt,· uzależnienie innych gałęzi od budownictwa,· wymaga dużych nakładów,· czeka się długo, aby je odzyskać,

· uzależnienie od warunków atmosferycznych,· długotrwałość realizacji i wysoka kapitałochłonność obiektów budowlanych, · konserwatyzm techniczno – technologiczny, organizacyjny, ekonomiczny,· różnorodność realizowanych

obiektów oraz ich rozproszenie, przy czym różne warunki lokalne realizacji,· okresowość pracy załóg na poszczególnych placach budów, środki produkcji ->> materiały budowlane, maszyny, pracownicy, pieniądze, energia,· długie cykle produkcji, a przy tym specjalne długie rozliczenia z inwestorem,· różnorodność kwalifikacji robotników, maszyn, używanych urządzeń, stosowanych materiałów i częste trudności z dostępnością w odpowiednim czasie wszystkich niezbędnych.· nieruchomość realizowanych obiektów, przy tym zmienność

frontów w pracy oraz zmienność zasobów produkcji. Wszystkie powyższe cechy powodują, że organizacja i zarządzanie w budownictwie są obiektywne trudniejsze niż w innych gałęziach gospodarki, a przy tym są ogromnie istotne.

Sprawność zarządzania ma wpływ na efektywność działania przedsiębiorstw także budowlanych. Od jakości zarządzania zależy w ogromnym stopniu przebieg robót każdego przedsięwzięcia budowlanego.

Mówiąc o zarządzaniu należy mieć świadomość i jego 4 podstawowych funkcjach. Są to:

· planowanie, · organizowanie,· motywowanie,· kontrolowanie Możemy spotkać kilka terminów stosowanych zamiennie:

zarządzanie = sterowanie = administrowanie = kierowanie

Def. zarządzania: Zarządzanie jest to proces ustalania celów i zadań oraz powodzenia ich realizacji  Pojęciu temu możemy nadać także sens

rozkazodawczy wobec tych, którzy należą do sfery wykonawczej i w tym rozumieniu można traktować zarządzanie jako proces sterowania. Zarządzanie to także proces podejmowania decyzji rozumiany jako dokonywanie, spośród możliwych wariantów, nie losowego wyboru rozwiązania określonego problemu.

Henryk Fayol, autor m.in. „ Administracji przemysłowej i ogólnej”, jednego z fundamentalnych dzieł tej nauki, użył terminu „administrowanie”. Administrować, to znaczy przewidywać, organizować, rozkazywać, kontynuować, koordynować i kontrolować. Korzenie współczesnej nauki o zarządzaniu możemy dopatrywać

się w okresie rewolucji przemysłowej (przełom XVII i XIX w.), a więc na ponad 100 letni dorobek, który ma zasięg ponadnarodowy. Początków współczesnej nauki o zarządzaniu należy szukać w Anglii, gdzie jej prekursorami byli Adam

Smith, Robert Ozien i Charles Baggage. We Francji natomiast twórcą tzw. klasycznej teorii zarządzania był Henri Fayol. Natomiast twórcą naukowego zarządzania w Ameryce jest bez wątpienia Fryderyk Taylor. W Polsce prekursorem klasycznej szkoły zarządzania był Kazimierz ……, twórca m.in. prawa i harmonii, prawa wzrastającej produkcji, a także harmonogramów. Na przestrzeni ponad 100 lat zmieniały się poglądy i podejścia praktyczne do zarządzania. Jednak …….wniósł swój wkład, który dzisiaj zachowuje

określoną aktualność. Należy pamiętać o pewnych zmianach (wprowadzanych), których powodem są następujące czynniki:

1. poziom rozwoju organizacji wytwarzania

2. stan rozwoju techniki produkcji

3. ….. technika wysyłania i

przetwarzania informacji

4. uwarunkowania kulturowe, społeczne i polityczne otoczenia

5. poziom kwalifikacji, kultura osobista i etyka zarządzających \

Zarządzanie w przedsiębiorstwie. domena – obszar działania Możemy wyodrębnić następujące z funkcje zarządzania: planowanie, organizowanie, motywowanie, kontrolowanie.

Funkcja planowania powinna dawać odpowiedź na następujące pytania: · jakie powinny być cele przedsiębiorstwa, · co należy zrobić, aby te cele osiągnąć,· kto jest lub będzie odpowiedzialny za ich zrealizowanie, · kto ma podjąć niezbędne działania realizując te cele,· jakie są normy czasowe realizacji zadań stanowiących o osiągnięciu zamierzonych celów.

Zatem planowanie jest procesem podejmowania decyzji określających stan docelowy projektowanego przedsięwzięcia, a także określający sposoby wykorzystania posiadanych zasobów.

Funkcja organizowania w ramach tej funkcji można wyodrębnić następujące posunięcia:· ustalenie jakie działania trzeba podjąć dla realizacji zadań

koniecznych dla osiągnięcia wyznaczonych celów,· grupowanie tych działań, przyjęte w danym przedsiębiorstwie jednostki organizacyjne (działy,wydziały, piony sekcje).

Organizowanie obejmuje więc określenie działań, czynności i

środków niezbędnych do wykonania ustalonych zadań, a także odpowiednie ich grupowanie, w tym sposób, aby powstała spójna całość zapewniająca najlepszą realizację zaplanowanych celów.

Funkcja motywowania – na funkcję

motywowania składają się:1. określanie i przestrzeganie zdefiniowanych wartości kreujące planowane zachowania pracownicze,2. trafny dobór pracowników do realizacji przewidzianych zadań,3. polityka motywująca realizowania w

przedsiębiorstwie ( pieniądze, nagrody, kary, awanse) 4. jakość pracy menadżerskiej w zespole pracowniczym i przedsiębiorstwie

Motywowanie (pobudzanie) to proces tworzenia przez kierownictwo sytuacji skłaniających podwładnych do jak najlepszego ...

Zgłoś jeśli naruszono regulamin