Wiedza tajemna w praktyce -Max Freedom Long.pdf

MAX FREEDOM LONG

WIEDZA TAJEMNA W PRAKTYCE

(The Secret Sciience at Work) [orig. 1953]

Przyjaciołom z Towarzystwa Badaczy

Huny z podziękowaniem i aloha

Wiedza tajemna w praktyce to kolejny tom z cyklu poświęconego starożytnej magii kahunów. Po

opublikowaniu pierwszych książek o tej tematyce M.F.Long otrzymał setki listów z prośbą o pomoc w

rozwiązywaniu problemów za pomocą metod, jakimi niegdyś posługiwali się kapłan hawajscy, w

cudowny sposób uzdrawiając siebie i innych. Niniejsza książka jest próbą odpowiedzi na postawione

Autorowi pytania. Ma ona na celu wskazać ludziom, jak pomóc sobie samym dzięki zastosowaniu

metod Huny. Nie chodzi jedynie o uzdrowienie ciała, umysłu sytuacji społecznej czy warunków

finansowych, ale o ponowne odkrycie zapomnianej wiedzy o życiu, której uczyli nie tylko kahuni, lecz

także Jezus i inni wielcy wtajemniczeni. Dzięki przełamaniu sekretnego kodu broniącego dostępu do

cennych tajemnic przekazywanych z pokolenia na pokolenie, wiedzę tę udostępniono światu,

umożliwiając jej poznanie i stosowanie wszystkim, którzy mają 'oczy aby widzieć, i uszy – aby

słyszeć'. Podstawowe teorie Huny stanowią część starożytnej mądrości, której ślady można odnaleźć

we wszystkich religiach świata. Tajemna wiedza kahunów umożliwia pełniejsze zrozumienie

zawartych w nich starych prawd

SPIS TREŚCI

Przedmowa

Rozdział 1: Ponowne odkrycie utraconej wiedzy

Rozdział 2: Zapoznanie się z niższym Ja

Rozdział 3: Rozwój ukrytych zdolności niższego Ja

Rozdział 4: kształty myślowe aka, aura i jej pomiary

Rozdział 5: Telepatyczny kontakt między ludźmi

Rozdział 6: Mana i jej silny ładunek

Rozdział 7: Wyższe Ja

Rozdział 8: Formułowanie modlitwy z gron kształtów

Rozdział 9: Kontakt z Wyższym Ja i ofiarowywanie modlitwy

Rozdział 10: Sposób modlitwy według Huny

Rozdział 11: Uzdrawianie przez nakładanie rąk

Rozdział 12: Grupa robocza wzajemnego uzdrawiania telepatycznego

Rozdział 13: Kontakt przez podpisy. Aura i jej mierzenie

Rozdział 14: Dalsze odkrycia

Rozdział 15: Nie wysłuchane modlitwy

Rozdział 16: Zablokowana ścieżka

Rozdział 17: Czy kompleksy przenoszą się z wcześniejszych istnień?

Czy istnieje taki stan opętania, którego się nie zauważa?

Rozdział 18: Stopnie nasilenia fiksacji i wpływów opętana. Test do

sprawdzenia samego siebie

Rozdział 19: Oczyszczanie częściowo zablokowanej ścieżki

Rozdział 20: Nauka Jezusa w nowym świetle

Rozdział 21: Tajemne znaczenie obrzędu chrztu

Rozdział 22: Tajemne znaczenie obrzędu mycia stóp

Rozdział 23: Tajemne znaczenie obrzędu Komunii

Rozdział 24: Tajemne znaczenie Ukrzyżowania

Epilog

PRZEDMOWA

Moja pierwsza książka Recovering The Ancient Science ukazała się w 1936 roku w Londynie.

Opowiedziałem w niej o psychologiczno-religijnych zapatrywaniach na temat wiary pradawnych

Polinezyjczyków oraz spróbowałem wyjaśnić magię stosowaną przez tubylczych hawajskich

kapłanów, zwanych kahunami. Książka ta została wydana w małym nakładzie, około tysiąca

egzemplarzy. Rozeszła się przed drugą wojną światową przeważnie w krajach Imperium Brytyjskiego.

W czasie wojny skład drukarski oraz reszta nie sprzedanego nakładu zostały zniszczone podczas

nalotów bombowych. Pomimo że sprzedano wówczas niewiele egzemplarzy, książka trafiła do wielu

bibliotek i otrzymałem listy od ponad tysiąca czytelników. Rozwinęła się między nami ożywiona i

owocna korespondencja. Zyskałem wiele wartościowego materiału.

Nowo opracowane i poszerzone wydanie tej książki ukazało się w 1948 roku w USA pod tytułem

Secret Science Behind Mirocles (Magia cudów). Miałem nadzieję, iż wskażę czytelnikom, w jaki

sposób mogą stanąć na własnych nogach dzięki samodzielnemu wypróbowaniu starych metod.

Jednak wkrótce napłynęły setki listów z prośbami o udzielenie wskazówek, jak można pomóc samemu

sobie, lub wręcz proszono o moją pomoc.

Stało się dla mnie jasne, że muszę w jakiś metodyczny sposób poradzić sobie z tak nieoczekiwanym

zainteresowaniem, i zrodziła się nadzieja uzyskania funduszy na dalsze badania i testy. Z pomocą

kilku korespondentów zorganizowałem nieformalną grupę roboczą, której członkowie rozsiani byli od

Australii aż po Anglię, w różnych częściach Ameryki Północnej, a nawet w niespokojnych wówczas

krajach Europy. Z grupą tą podjąłem dalsze studiowanie pradawnego systemu. Chcieliśmy przede

wszystkim stwierdzić, czy wystarczająco opanowaliśmy teorię i praktykę, aby samodzielnie dokonywać

cudów. Mimo że interesowaliśmy się głównie uzdrawianiem ciała, ciekawiło nas również “uzdrawianie"

czy też polepszanie warunków życiowych, związków międzyludzkich, rozwiązywanie trudności

finansowych i duchowych. Wszystko to w doskonałym stopniu potrafili kiedyś kahuni.

Starożytne pojęcie kahuna jest używane również dzisiaj i oznacza “Stróża Tajemnicy". Słowo dla

określenia tajemnej nauki nigdy nie zostało znalezione. Sekretny kod był tak skomplikowany i tak

ściśle strzeżony, że być może nigdy nie nadano jej żadnej nazwy. Jeśli nawet kiedyś Istniała – jak na

przykład imię boga w niektórych kulturach – była zbyt święta, aby ją wymawiać. My wybraliśmy dla niej

nazwę Huna, co oznacza Tajemnicę. Naszej organizacji, której celem było badanie Huny oraz

pokrewnych jej systemów, jak również badania w dziedzinie psychologii i parapsychologii, nadaliśmy

nazwę “Huna Research Associates" (HRA = Towarzystwo Badaczy Huny).

Pod tą nazwą zaczęliśmy pracę od korespondencji. Wkrótce potem usystematyzowałem zebrane

informacje tak, by mogły służyć wszystkim zainteresowanym. Wydawaliśmy, powielany co drugi

miesiąc, ośmiostronicowy “Biuletyn HRA". Do naszego towarzystwa zaliczali się najwięksi w tej

dziedzinie badacze. Byli też tacy, którzy nie bardzo rozumieli, nad czym pracujemy, pragnęli jednak

uzdrowienia ciała, ducha, sytuacji finansowej czy też pomocy w nie sprzyjających warunkach

życiowych; dlatego też brali udział w tej pracy najlepiej, jak tylko mogli. Niektórzy członkowie

obdarzeni byli zdolnościami parapsychicznymi albo wrodzoną mocą uzdrawiania. Inni, mniej aktywni,

przyłączyli się do nas tylko z ciekawości; sami robili niewiele, ale pilnie obserwowali naszą pracę i

odkrycia. Wiele osób samodzielnie robiło doświadczenia z entuzjazmem i energią. Czasami niektórzy

członkowie występowali z organizacji, ale ich miejsce zajmowali nowi. Co sześć miesięcy skreślani byli

z listy cl. którzy nie nadsyłali wymaganych sprawozdań będących miarą naszych postępów w

badaniach. W ten sposób liczba członków grupy wynosiła średnio trochę ponad trzysta.

W czasie, gdy pisałem tę książkę, około pięć lat od powstania HRA, badania nad Huną i próby jej

praktycznego zastosowania zaszły tak daleko, iż wymagane Jest dalsze sprawozdanie z tej pracy.

Osiągnęliśmy wiele i wiele się nauczyliśmy. W sprawozdaniu tym postaram się przedstawić

czytelnikom najnowsze odkrycia HRA i moje własne. Wyjaśnię również metody, które według naszych

doświadczeń szczególnie nadają się do praktycznego zastosowania Huny. Studiowanie książki Magia

cudów jest wspaniałym przygotowaniem do praktykowania Huny, ale również na podstawie

niniejszych wywodów możemy stworzyć sobie obraz systemu wierzeń i praktyk, na których opiera się

praca eksperymentalna.

Omówienie naszych badań i doświadczeń nie nastąpi w takiej kolejności, w jakiej wypracowaliśmy je

w czasie pięcioletniej pracy. Najpierw podamy Informacje konieczne do sformułowania i

przedstawienia modlitwy według Huny. Dalsze opisy dotyczyć będą sposobów leczenia, które można

praktykować z pomocą modlitwy lub bez niej.

Znajdą się tu również wyjaśnienia związane z symbolami, pojęciami i źródłosłowami

charakterystycznymi dla nauki Huny, ale występującymi także w innych religiach, przeważnie w

chrześcijaństwie. Chcemy przez to wykazać, że znaczenie przypisywane Hunie ma mocne podstawy.

Ważne jest, aby od samego początku podejść do tego dawnego systemu z zaufaniem i wiarą,

wówczas będzie możliwy do zaakceptowania. Tak długo, jak nie jest się przekonanym, że opisy tutaj

zawarte opierają się na prawdziwych danych, nie można wyciągnąć żadnych korzyści z naszych

doświadczeń i rezultatów pracy. To samo dotyczy wszelkich systemów psychologiczno-religijnych.

Podstawowe elementy wiedzy Huny są częścią dawnej mądrości występującej we wszystkich

religiach. Huna toleruje inne systemy, nie sprzeciwia się żadnemu, lecz umożliwia głębsze

zrozumienie starych prawd.

Celem tej pracy nie Jest ustanowienie nowego “kultu". Ma ona raczej pomóc ludziom, by umieli pomóc

samym sobie i bliźnim. Badanie jeszcze długo nie będzie zamknięte. Sformułowane już koncepcje

mogą być zrewidowane, jeśli pojawią się nowe informacje, które uzasadnią taką zmianę.

Niniejsza praca ma służyć nie tylko uzdrawianiu ciała czy ducha lub poprawie socjalnych i

ekonomicznych warunków otoczenia, lecz także powtórnemu odkryciu zapomnianej już wiedzy o

sposobie życia. Wiedzę tę przekazywali nie tylko kahuni, lecz również Jezus i inni wielcy

wtajemniczeni w pradawny tajemny kod. Dzięki odczytaniu tego kodu świat może znowu otrzymać

“Prawdziwe Światło" i poznają Je ci, co mają oczy otwarte, by widzieć, i uszy, by słyszeć.

ROZDZIAŁ 1: PONOWNE ODKRYCIE UTRACONEJ WIEDZY

Z geograficznego punktu widzenia obszar naszych badań leży na Hawajach, w najdalszej części

Polinezji. Jest to terytorium dziewicze, gdyż – mimo że kahuni (tubylczy kapłani i magowie starych

czasów) dali zdumiewające dowody swojej mocy i zdolności – Ich wiara i praca zostały przez

antropologów uznane za zabobon. Chrześcijańscy misjonarze, którzy przybyli na Hawaje w 1820 roku,

ganili cudowne czyny tubylców i robili wszystko, aby wyplenić ich wierzenia.

Przez stulecia Wyspy Hawajskie pozostawały odizolowane od reszty świata. W 1778 roku odkrył je

kapitan Cook. Tubylcy byli ludźmi prymitywnymi, posiadali jednak wysoką inteligencję. Badacz historii,

Toynbee, opisywał ich jako członków “zatrzymanej w rozwoju cywilizacji". Mieszkańcy wysp przybyli z

odległych krajów przez Pacyfik. Legenda opowiada, że żeglowali w swych łodziach, a znajomość

gwiazdozbiorów pozwoliła im znaleźć drogę. Nigdy nie dowiedziono, z jakiego kraju pochodzili.

Niektórzy historycy są przekonani, że zamieszkiwali kiedyś Bliski Wschód i przybyli na Hawaje przez

Indie.

Ja skłaniam się do tego poglądu. Bez względu na to, skąd przybyli, przywieźli ze sobą legendarne

opowieści w rodzaju tych o rajskim ogrodzie, potopie, Jonaszu i wielorybie oraz inne

starotestamentowe historie. Fakt. że w żadnej z nich nie ma mowy o Jezusie, świadczyłby o tym, iż ich

emigracja nastąpiła jeszcze przed narodzeniem Chrystusa.

Teza Toynbeego o cywilizacji będącej w zastoju wywodzi się z przemyślenia, że przybysze znaleźli na

Hawajach idealne warunki klimatyczne. Z łatwością mogli uprawiać zboże i zbierać plony. Nie było

więc potrzeby starać się o polepszenie sytuacji życiowej. Jestem przekonany, że kahuni specjalnie

wybrali to odizolowane od reszty świata miejsce, aby jak najdłużej chronić tajemną wiedzę przed

szkodliwymi wpływami z zewnątrz. Zanim opuścili swoją dawną ojczyznę, ujrzeli w wewnętrznej wizji,

iż ich wielka wiedza zostanie kiedyś przez despotyczne dogmaty zniekształcona, stłumiona i

zapomniana. Na Hawajach mogli zaś dalej ją stosować ku pożytkowi swego plemienia. I trwało to

rzeczywiście setki lat, aż w końcu nastąpiło przeczuwane zagrożenie.

Prawdę mówiąc, Polinezyjczycy nie dokonali żadnych techniczno-mechanicznych wynalazków, które

zazwyczaj uważa się za symbol rozwijających się cywilizacji. Nie potrafili ani prząść, ani tkać. Nie znali

garncarstwa i nie umieli wyplatać koszyków. Łącząc mokre paski skóry, wytwarzali pewien rodzaj

sukna. Naczynia wyrabiali z muszli i łupin kalabasy. Z poskręcanych razem włókien robili cienkie

powrozy, a z nich proste sieci do łowienia ryb i noszenia naczyń. Samych sznurów używali do łapania

ptaków i zwierząt lądowych. Noże i siekiery zrobione były z muszli i ostrych kamieni. Znali i używali

ogień. Jako domy służyły im drewniane chaty pokryte słomą.

Wszystko to jednak nie wskazuje na brak inteligencji i umiejętności. Talent ludu tej rasy nie objawiał

się w technicznych osiągnięciach, lecz w rzadko spotykanym, głębokim zrozumieniu natury i budowy

ludzkiej świadomości, jak również sił, których używają elementy świadomości do swojej pracy.

Wiedzę, z której korzystali kahuni przy swoich cudownych czynach, zachowywali w tajemnicy, strzegli

i chronili z troskliwością. A kiedy nastały nowe czasy, w ciągu jednego pokolenia Hawajczycy przeszli

ze stanu “zatrzymanej w rozwoju" cywilizacji w naród akceptujący wszystkie zdobycze nowoczesności

i wykorzystujący je w praktyce.

Kiedy uświadomiłem sobie, że pod osłoną codziennej mowy ukryty jest “święty język", stało się dla

mnie jasne, że powstał on wraz z mową ojczystą Hawajczyków w czasach zamierzchłych i zasnutych

mgłą tajemnicy, zanim jeszcze opuścili swoją ojczyznę. Pogląd ten znalazł później, po opublikowaniu

mojej pierwszej książki, niespodziewane potwierdzenie. Wtedy to otrzymałem list od pewnego Anglika

z Brighton, W. Reginalda Stewarta. Pisał on, iż w młodych latach, kiedy był korespondentem

zagranicznym w Afryce, słyszał o szczepie Berberów żyjących w górach Atlasu. Berberowie posiadali

dużą wiedzę o “magii", a ich tradycje wskazywały, iż ongiś przywędrowali z Egiptu.

Stewart odszukał ten szczep. Był on nieliczny i pozostała w nim tylko jedna kobieta, która znała stary,

tajemny system i opanowała jego zastosowanie. Nazywano ją quahini (kahunka): nie było to słowo

berberyjskie, lecz – jak się później dowiedziałem – odmiana hawajskiego zwrotu kahuna wahine,

oznaczającego .kobietę kahunkę". Po wielu staraniach, ceremoniach i różnorodnych rytuałach,

Stewart został zaadoptowany przez kahunkę jako jej syn. Tylko jako rodzonego syna mogła bowiem

wprowadzić go w arkana wiedzy tajemnej, która pozwoliła czynić cuda.

Kahunka zaczęła uczyć młodego człowieka i swoją córkę. Najpierw poznał ogólną teorię starożytnego

systemu psychologii i związaną z nim religię. Ważniejsze punkty ilustrowano przykładami. Nauk – jak

wyjaśnia nauczycielka – można udzielać tylko w “świętej mowie". Nie był to jednak dialekt używany

przez ten szczep Berberów. Stewartowi z trudem przychodziło zrozumienie sensu słów, które najpierw

tłumaczone były na język Berberów, a później na język francuski, znany jemu i kahunce. Czynił jednak

postępy i w końcu udało mu się zestawić listę najważniejszych znaczeń “świętej mowy". Zanim jednak

opanował całą teorię systemu, nauka została przerwana. Podczas walki ze zwaśnionym sąsiedzkim

plemieniem, zabłąkana kula zabiła quahini.

Wiele lat później, kiedy Stewart był już na emeryturze, natknął się na moją relację i zauważył, że w

swojej Istocie opisuje ona dokładnie to. czego kiedyś nauczył się w Afryce Północnej. Porównał więc

swoje pożółkłe notatki z listą słów i uznał, głęboko wstrząśnięty, że “święta mowa" bez clenia

wątpliwości jest dzisiejszym językiem polinezyjskim, a więc tą samą mową, w której podałem

przykłady słówek w mojej książce.

Rozwinęła się między mną i Stewartem ożywiona korespondencja, która utrzymała się aż do jego

śmierci (podczas drugiej wojny światowej) i przyczyniła się do ugruntowania moich przekonań,

doświadczeń i prowadzenia dalszych badań.

Najbardziej przekonujący dowód, że ta prawdziwa wiedza pochodziła z Bliskiego Wschodu i wcześniej

tam była stosowana, wyłonił się po czterech latach pracy HRA. Odkryliśmy, że Stary Testament –

poczynając od Księgi Rodzaju – w wielu miejscach wspomina o nauce Huny, jak również o cudach

dokonywanych przez wtajemniczonych. Wtajemniczeni posiadali tę samą wiedzę co kahuni na

Polinezji. jednak nie należeli ani do szczepów, które ongiś rozpoczęły długą wędrówkę do nowej

ojczyzny na Pacyfiku, ani też do szczepu, który pociągnął na Zachód, aby osiedlić się w górach

Atlasu.

We wszystkich przypadkach za typowymi symbolami Huny ukrywają się zawoalowane wskazówki, o

których później będzie jeszcze mowa. Symbole te tworzą swoisty – tajny kod". Dzięki niemu możemy

zrozumieć jeszcze dzisiaj, co wówczas mieli na myśli wtajemniczeni kahuni, pisząc historię o rajskim

ogrodzie czy opowiadając o cudach dokonywanych przez Mojżesza i Aarona w Egipcie i późniejszych,

kiedy to dzieci Izraela spędzały dni na pustyni. Również w dalszych fragmentach Starego Testamentu

spotykamy wtajemniczonych w Hunę. Także przy odszyfrowywaniu proroctw Izajasza i Jeremiasza

natrafiamy bezsprzecznie na naukę Huny.

Za tym samym kodem i tymi samymi symbolami nauka Huny ukrywa się również w Nowym

Testamencie. Jezus – Wielki Wtajemniczony – usilnie starał się przekazać te same podstawowe

poglądy wiary w jednakowych symbolach oraz wtajemniczyć w nie swoich uczniów. Dokonywał on

typowych dla kahunów cudów i troskliwie trzymał się prastarego kultu zachowania tajemnicy. Jezus

przekazał uczniom nauki Huny. czyli Tajemnicy, dotyczące “Królestwa Niebios", tak że i oni również

mogli czynić cuda i rozumieć ukryte prawdy.

Zanim pójdziemy dalej, chciałbym rzucić okiem wstecz na drogę, którą przeszedłem podczas mojego

długotrwałego badania starej nauki.

Kiedy w roku 1918 przybyłem pierwszy raz na Hawaje, miałem szczęście zdobyć sobie przyjaźń

znaczącego naukowca dr. Willlama Tuftsa Brighama. Był on starszym człowiekiem i długo pracował

jako kurator Muzeum Biskupiego w Honolulu. Kiedy go poznałem, już od czterdziestu lat zajmował się

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: