Fern Michaels
Żona Mossa
Saga Teksasu Tom 1
Seasons Of Her Life
Przekład Ewa Spirydowicz
Alfredowi P. Andersonowi, mężowi i ojcu
Wyślizgnąłem się z objęć ziemi…
wyciągnąłem rękę i dotknąłem
twarzy Boga
John G. Magee Jr.
Łagodne podmuchy majowego wietrzyka kołysały zasłonkami w oknach. Nie były one co prawda z organdyny, ale za to ręcznie dziergane z jedwabnych nici. Pokój wypełniał świergot ptaków i zapach wiosny. Billy Ames z rozkoszą wdychała świeże powietrze. Ze wszystkich pór roku tę właśnie lubiła najbardziej. Tym razem przyszło na nią długo czekać. Za trzydzieści siedem dni Billie ukończy szkołę średnią. Będzie dorosła. Pochyliła się, żeby zawiązać buciki. Niecierpliwie odgarnęła z czoła niesforny kosmyk popielatoblond włosów i z niesmakiem spojrzała na nogi. Kolorowe sznurowadła i białe skarpetki. Ładna mi dorosłość! Zamiast nylonów i pantofli na wysokich obcasach nosi te pozostałości dzieciństwa. W Europie trwa jednak ciągle wojna, a po ataku na Pearl Harbor w grudniu zeszłego roku Billie zaczęła się obawiać, że jedwabne pończochy podzielą los dinozaurów: po prostu wyginą. Co prawda specjalnie się tym nie martwiła, bo i tak nie było jej stać na tak luksusowe towary. Niektóre kobiety pokrywały nogi podkładem i malowały szwy. Były to jednak, według słów matki — poganki i filistynki. A Agnes Ames na ogół miewała rację.
Billie wróciła myślami do problemów szkolnych. Kiedy odbierze świadectwo z rąk dyrektora, rozpocznie się jej ostatnie beztroskie lato przed wyjazdem do college’u Penn State. Jako główny przedmiot wybrała angielski, bo musiała się na coś zdecydować, sama jednak myśl o tym budziła w niej niechęć. Billie marzyła o nauce w dobrej szkole wzornictwa. Niestety, zdaniem Agnes byłoby to wysoce niestosowne. Najlepsze szkoły tego typu są w Nowym Jorku, a nie jest to miasto, w którym młode dziewczęta powinny mieszkać same. W każdym razie przyzwoite młode dziewczęta. Później, po uzyskaniu dyplomu, Billie może się bawić w takie rzeczy.
Dziewczyna podejrzewała jednak, że prawdziwym powodem sprzeciwu matki jest astronomiczne wręcz czesne. Nie miała pojęcia, jak przedstawia się ich sytuacja materialna. Czy są zamożne, czy też z trudem wiążą koniec z końcem? Agnes uważała, że takie sprawy nie obchodzą młodych dziewcząt. Billie miała się uczyć, spotykać z odpowiednimi młodzieńcami i ładnie ubierać. Na końcu wygłaszanej tyrady Agnes nigdy nie omieszkała dodać: „Potem wyjdziesz za młodego człowieka z dobrej rodziny i nie będziesz się martwiła o przyszłość. Pamiętaj jednak, że każdy mężczyzna oczekuje towaru w pierwszym gatunku. Dziewictwo jest twoim największym skarbem. Strzeż go!” Zazwyczaj kiedy Agnes prawiła tego rodzaju kazania, Billie chichotała nieprzytomnie.
Dziewczyna z westchnieniem zapięła własnoręcznie zrobiony sweterek. Ponownie zachwycił ją głęboki lawendowy kolor i perłowe guziczki. Starannie wygładziła spódniczkę. Zamiast ją podszyć, obszyła skraj lamówką. Na razie ona jedna w całej szkole nosiła taką spódnicę. Za tydzień co najmniej dwadzieścia dziewcząt przyjdzie w podobnym stroju. Billie Ames pochlebiała pozycja dyktatorki szkolnej mody.
Dziewictwo. Agnes przywiązywała do niego wielką wagę. Aż do nocy poślubnej należy zwalczać pokusy.
Billie westchnęła ponownie, tym razem głębiej i smętniej. Problem pokusy dla niej nie istniał. Nie miała i nie chciała mieć chłopaka na stałe. Chłopcy, których znała, z całą pewnością nie zasłużyli na jej dziewictwo. Nosili niechlujne ubrania, mieli pryszcze i jeździli na zdezelowanych, poobijanych rowerach. Za każdym razem gdy zabierali ją na przejażdżkę, spadał im łańcuch. Nie mieli w sobie za grosz romantyzmu! Poza tym nie obchodziło ich nic poza wojną. Nie mogli się doczekać dnia, w którym ukończą szkołę i wstąpią do wojska, żeby wszystkim udowodnić, jacy z nich dzielni mężczyźni. Dziewczęta musiały ustąpić pierwszeństwa armiom niemieckiej i japońskiej.
Duszę się, pomyślała. Chciałaby podróżować, zwiedzać, działać. Tymczasem Agnes ograniczała jej nawet wyjścia do miasta, odkąd w Filadelfii stacjonowała marynarka wojenna. Myśl o młodych mężczyznach w mundurach wywołała uśmiech na twarzy Billie. Marynarze nosili najpiękniejsze mundury, zwłaszcza teraz, na wiosnę. Byli męscy i pociągający, jak Tyrone Power czy Errol Flynn. Gdyby tak mogła wkroczyć na bal absolwentów wsparta na ramieniu ogorzałego oficera! Bal absolwentów to kolejny problem. Nie miała z kim iść. Miała w czym, ale nie z kim. Wiedziała, że Agnes ogarnia niepokój. Jednak taki bal to wyjątkowy wieczór i Billie chciała go spędzić z kimś wyjątkowym. Choć zapraszało ją wielu chłopców, odmówiła wszystkim. Nawet ona, niepoprawna romantyczka, nie wierzyła, że królewicz odnajdzie drogę na Elm Street i zabierze ją na bal… Ale na pewno trafi się ktoś nietypowy. W najgorszym razie pójdzie z Timem Kellym. Z niepoprawnym Timem, który na parkiecie zrobi z jej stóp siekaną wątróbkę. Jako kapitan drużyny koszykarskiej, stanowił jednak odpowiednie towarzystwo. Westchnęła po raz kolejny. Być jedną z najładniejszych i najbardziej lubianych dziewcząt w szkole nie oznaczało wcale powodzenia w miłości.
Zerknęła na zegarek i stwierdziła, że musi się spieszyć. Uwielbiała sobotnie popołudnia i seanse w Loews Theatre. Dzięki nim zapominała o lekcjach muzyki i szyciu. Sobotnie popołudnia to spacer do miasta z dwiema przyjaciółkami i spotkanie z chłopcami na rogu. Nie dzielili się na pary, ale dwójkami przechadzali się zacienionymi uliczkami. Byli przyjaciółmi, jednak na jesieni wszyscy pójdą swoimi drogami. Billie nie będzie za nimi tęsknić. Wyjeżdża do nowej szkoły. Pozna nowych ludzi, nowych przyjaciół. Takich, którzy nie muszą odpowiadać wyobrażeniom Agnes, którzy — być może — wcale nie będą „odpowiedni”.
Zamknęła wieczko pozytywki, gwiazdkowego prezentu od ojca. Dostała ją, kiedy miała cztery lata. Na chwilę zatrzymała na niej wzrok. Nie zabierze jej do college’u, podobnie jak zdjęcia uśmiechniętych rodziców, zrobionego w ostatni dzień ich miodowego miesiąca. Ogarnęły ją wyrzuty sumienia. Ojciec umarł, zanim ona i Agnes wprowadziły się do domu babci na Elm Street. Jednego dnia był z nimi, a następnego już nie. Nie odczuwała jego braku, a jednak często miała wrażenie, że jest czegoś pozbawiona. W jej domu było inaczej niż w domach koleżanek, gdzie ojcowie czytali gazety w niedzielne popołudnia i uczyli córki prowadzić samochód. Nie chciała, żeby Agnes wiedziała, iż nie zabiera ze sobą zdjęcia i pozytywki. W najgorszym wypadku ukryje je w kufrze na strychu. Billie od razu poczuła się lepiej. Jest dobrym dzieckiem, posłuszną córką, i nadal dziewicą, czego nie można powiedzieć o niektórych dziewczynach w szkole. Jak głosiła plotka, Cissy poszła na całość z pewnym kapralem.
Billie przeczesała grzebieniem gęste blond włosy, wpięła dwie spinki w kształcie serduszek i zamknęła drzwi biało–różowej sypialni.
— Wychodzę, mamo! — krzyknęła do Agnes ze schodów. Czekała. Niektórzy wchodzą do pokoju normalnie, inni pojawiają się jak aktorzy na scenie. Tak właśnie robiła Agnes Ames. Nagle stawała w pustych drzwiach. Billie zawsze to zaskakiwało.
Cotygodniową litanię odpowiedzi na nie zadane jeszcze pytania matki wygłosiła głosem odrobinę głośniejszym (według Agnes damy nigdy nie krzyczą):
— Może po filmie pójdziemy na lemoniadę wiśniową, wtedy wrócę o piątej. Jeśli zdecydujemy się na hamburgery, będę o wpół do szóstej. Chłopcy na pewno zechcą obejrzeć kronikę po raz drugi, w takim wypadku wrócę najpóźniej o szóstej. Wzięłam torebkę. Mam dość pieniędzy, żeby zapłacić za siebie, i drobne na telefon. Mam na sobie najlepszą bieliznę. Nie perfumowałam się za uszami, tylko na przegubach. Wyczyściłam buciki i wzięłam czyste sznurowadła.
Billie czekała na werdykt z uśmiechem na ustach. Nic nie mogło się ukryć przed spojrzeniem ciemnych oczu Agnes. Tylko lata doświadczenia pozwoliły Billie zauważyć niewidzialny błysk aprobaty. Zdała egzamin.
— Co będziesz robić po południu, mamo?
— Dziś sobota, muszę posprzątać frontowe sypialnie. To najlepsza pora, bo obie lokatorki pracują. Panna Carpenter wzięła dodatkową zmianę. Na pewno dostaje królewską pensję. — Chyba czas podnieść jej czynsz, dodała w myślach. Co najmniej o dolara za tydzień. Albo może zaproponować śniadania i zażądać o trzy dolary więcej… Boże, jakże nienawidziła liczyć się z każdym groszem! — Panna Addison wyjechała na weekend. Czy zapłaciła ci za obrębianie spódnicy?
— Tak, mamo. I zostawiła następną.
— To dobrze. Nie damy się wykorzystać, prawda, Billie? Nadal nie mogę się pogodzić z tym, że przyjęłam obcych pod swój dach. Oczywiście nie miałam innego wyjścia. Jestem taką samą patriotką jak inni, a ponieważ brakuje wolnych mieszkań w Filadelfii, nie mogłam postąpić inaczej.
— Obie są bardzo miłe — stwierdziła Billie. — Nie hałasują i nie bałaganią w łazience. — Miała nadzieję, że matka nie żałuje podjętej decyzji. Teraz przynajmniej miały więcej pieniędzy.
Agnes Ames była wysoka i szczupła. Dzięki talentowi do szycia zawsze wyglądała jakby nosiła ubrania z najlepszych firm. Tego dnia miała na sobie beżową sukienkę z czekoladowobrązowym paskiem. Perły po babce zawsze ozdabiały jej długą, arystokratyczną szyję. Na widok Agnes Ames na usta cisnęło się słowo: „surowa”. Z jej oczu nigdy nie znikał wyraz wyrachowania. Miała ładną, jasną cerę, używała tylko pudru i kremu Pond’sa. Agnes nie uznawała różu — to dobre dla ulicznic i prostaczek. Wolała co jakiś czas szczypać się w policzki. Sama dbała o włosy, tyleż z konieczności, co z oszczędności. Mistrzowsko posługiwała się płynem do trwałej i metalowymi wałkami. Jej wizerunku dopełniały małe klipsy ze sztucznych pereł.
Włożyła fartuch.
— Tak, są spokojne i schludne, to prawda. Pamiętaj jednak, Billie, że długo i starannie szukałam odpowiednich sublokatorek. — Po chwili wróciła do planów córki na to popołudnie: — Wszyscy idziecie do kina?
— Tak, Carl, Joey, Chester, Tim, Barbara, Bemice, Dotty i ja.
Agnes bezgłośnie powtórzyła imiona. Daleko im do starych filadelfijskich rodzin, ale nie można wymagać zbyt wiele. Rodzice żadnego z przyjaciół córki nie mogli się poszczycić starymi pieniędzmi, ale wielu posiadało fortuny, najczęściej majątki zbite podczas wojny. Nowe pieniądze są niebezpieczne, agresywne, zaborcze; przecież trzeba było je zarobić. Stare fortuny są bezpieczniejsze.
— Baw się dobrze, Billie. Poczekam na ciebie z kolacją. Przygotuję coś lekkiego, może sałatę z ogródka. I mamy jeszcze cztery jajka. — Agnes skrzywiła się na myśl o racjonowaniu żywności i uprawie warzyw. Według Billie, wysiłki matki wkładane w utrzymanie ogródka wynikały nie tyle z pobudek patriotycznych, ile z chęci, aby być taką jak inni, a nawet lepszą.
— Dobrze, mamo. Nie pracuj za dużo. Może powinnam zostać w domu i pomóc ci?
— Nonsens. Idź już. Uwinę się szybciutko. Gdyby nie ta bzdurna wojna, przyzwoitych ludzi byłoby nadal stać na pomoc domową. Wszyscy zdolni do pracy zarabiają kokosy w stoczni, koszarach i fabrykach.
Po wyjściu córki ogarnęła wzrokiem mały salonik. Był schludny i czysty. Teraz, kiedy Billie nie ma w domu, przeniesie jej rzeczy na dół. Nie ma sensu marnować dodatkowego pokoju, skoro mogą zarobić na nim trochę pieniędzy. Do wtorku na pewno go wynajmie.
Już dawno powinna była to zrobić. Nawet nie przyszło jej do głowy, że Billie mogłaby się sprzeciwić. Billie nie jest taka. Zawsze była dobrym dzieckiem. W gabinecie jest wnęka okienna, w której będzie mogła czytać. Nikt nie zarzuci Agnes, że nie robi wszystkiego, co w jej mocy, by pomóc krajowi: wynajmowała pokoje i uprawiała ogródek.
Zawiązała chustkę na głowie i wyjęła środki czyszczące ze schowka. Trzymając pod pachą szczoteczkę do kurzu i zmywak na kiju, weszła na schody. Co za straszne zajęcie na sobotnie popołudnie. Powinna teraz popijać herbatkę na wizycie i, jak wszyscy, rozmawiać o wojnie. Marzyła o wydawaniu herbatek i serwowaniu kanapek z ogórkiem. Tymczasem sprzątała wspólną łazienkę i wynajmowała pokoje. Nie takiego życia chciała dla Billie. Dla siebie zresztą też nie.
Billie szła u boku Tima Kelly. Był dzisiaj jakiś dziwny. Wydawało się, że za chwilę eksploduje. Ciekawe, że innych chłopców rozpierała ta sama energia.
— Jeśli będziesz szedł jeszcze szybciej, twój cień cię nie dogoni — zażartowała Billie.
— Zawsze tak mówisz. — Tim się roześmiał. — To ty robisz takie małe kroczki. Gdzie się podziały twoje szkolne pantofle?
— Dzisiaj chciałam się pochwalić tymi bucikami. Tim ponownie wybuchnął śmiechem:
— Lubię dziewczyny w jedwabnych pończochach i butach na wysokim obcasie. — Drażnił się z nią.
— W dzisiejszych czasach nigdzie nie kupisz jedwabiu, bo szyją z niego spadochrony — odparowała. — A nylony kosztują majątek.
— Cissy zawsze na nie stać i wygląda w nich doskonale! — Tim klasnął w dłonie. Nie zauważył, że wzmianka o osławionej Cissy ściągnęła na niego uwagę wszystkich.
— Nie uwierzycie, co wczoraj zrobiłem! Po prostu nie uwierzycie! Dziewczęta zatrzymały się w pół kroku. Chłopcy parsknęli śmiechem.
— Timie Kelly, ani słowa więcej, jeśli to jakieś świństwa! — zawołała któraś.
— A właśnie niech mówi! — odparła inna. — Nie, lepiej nie. — Billie ucięła dyskusję.
— I tak wam powiem. Zaciągnąłem się. Po prostu tam poszedłem i zrobiłem to. Nawet moi rodzice jeszcze o tym nie wiedzą — z dumą oznajmił Tim.
— O, nie! — Nagle Billie zatęskniła za czasami, gdy jako małe dzieci uganiali się na wrotkach po Elm Street i kupowali lemoniadę. Tim zaciągnął się jako pierwszy z ich paczki, ale sądząc po wyrazie twarzy innych, bynajmniej nie był osamotniony w swoim postanowieniu.
— Wyjeżdżam wkrótce po balu, kiedy tylko skończę osiemnaście lat — wyjaśniał. — Chcę w tym uczestniczyć. Wszyscy chcemy, prawda, chłopaki? Teraz to już tylko kwestia czasu. Napiszemy do was, a wy musicie obiecać, że nam odpiszecie. Musimy odpłacić Japońcom za Pearl Harbor.
— A college? — rzuciła głupio Billie, nadal zaskoczona. Nagle poczuła się bardzo dorosła, jednocześnie zaś tęskniła za beztroskim dzieciństwem.
— Tylko tyle masz do powiedzenia? Rany boskie! Rozmawiamy o wojnie, dziewczyno! O służbie krajowi! Będę walczył za Amerykę i za dziewczyny takie jak ty, Billie! Skoro japońcy tak załatwili Pearl Harbor, równie dobrze mogą nas wymordować we śnie. Wiadomo, jacy są przebiegli!
— Nie mam ochoty na kino. — Dotty ciężko opadła na niski murek otaczający posesję Cummingsów. Przerażała ją wizja żółtoskórych mężczyzn o zakrwawionych dłoniach, maszerujących przez Stany Zjednoczone.
— Hej, Dotty, co ci jest? — zadrwił Carl. — Boisz się Japońców? Co byś zrobiła, gdyby powiedzieli, że mnie zabiją, jeśli nie pójdziesz z nimi do łóżka? No, co byś zrobiła, hę? — Z błyskiem w oczach czekał na odpowiedź swojej dziewczyny. Dotty nie miała szans. Ten dylemat zwykle się wyłaniał, gdy sączyli koktajle w lodziarni Brummera. Jeśli powie, że za nic nie przespałaby się z Japończykiem, Carl uzna, że jego życie nic ją nie obchodzi. Gdy zaklnie się, że zrobiłaby wszystko, by go ocalić, żachnie się i podda w wątpliwość jej morale. Tak czy owak, zawsze przegrywała. Rozterka widoczna na jej twarzy ułagodziła Carla.
— Nie martw się, Dotty. Żaden żółtek nie tknie cię palcem. Prędzej bym się zabił, niż do tego dopuścił. — Objął ją delikatnie.
— Chodźmy do portu — zaproponował Tim. — Popatrzymy na okręty. — Dziewczętom rozbłysły oczy. To dużo lepsze niż kłócić się z podekscytowanymi chłopakami. W stoczni chłopcy będą udawać mądrzejszych niż są i rozmawiać o okrętach, a one przyjrzą się oficerom w mundurach.
Chłopcy ruszyli przodem. Dziewczyny zbiły się w stadko.
— Czy macie róż albo szminkę?
— Tak, ale nie jest zbyt dobra, różowa albo koralowa. Niczego więcej nie udało mi się zwędzić z toaletki siostry.
— Wystarczy — uspokoiła Dotty. — Pomyślcie tylko, może poznamy prawdziwych marynarzy. Carl chyba przestanie uważać mnie za dzieciaka, kiedy zobaczy, że interesują się mną dorośli mężczyźni. — Grubo umalowała usta i policzki, przeglądając się w szybie samochodu.
Dziewczęta malowały się po kolei przy akompaniamencie gwizdów chłopaków. Potem ruszyli parami. Billie czuła się dziwnie, kiedy tak szła z ręką Tima na ramieniu. Jej świat rozpadał się na kawałki. Pożegnania to pierwszy krok w dorosłość. Miała sucho w ustach. Odruchowo oblizała wargi. Szminka była tłusta i lepka. Nigdy dotąd nie umalowała się tak mocno. Co powiedziałaby na to mama? I gdzie umyje twarz? Gdyby poszli do kina, jak planowali, zrobiłaby to w toalecie, ale teraz?
— Czy strażnicy nas nie przegonią? — zapytała.
— Powiemy, że Tim się zaciągnął, a my zrobimy to w poniedziałek rano — odparł Carl, nadrabiając miną.
Billie przerażał widok portu. To już nie kronika filmowa, lecz rzeczywistość. Niszczyciele, krążowniki, lotniskowce wyglądały potężnie i groźnie nawet z dużej odległości. Chłopcy wymieniali symbole, przerzucali się nazwami i typami okrętów. Billie nie miała na ten temat zielonego pojęcia. Rozpoznawała tylko lotniskowiec o charakterystycznym długim, płaskim pokładzie. Jak to możliwe, by samolot mógł z niego startować? Widziała to w kronice i podziwiała kunszt pilotów. Podobno lotniskowiec widziany z góry wygląda jak trumna. Przeszył ją dreszcz na samą myśl o tym.
— Jak się pani podobają? — zapytał głęboki, męski głos. Odwróciła się, by napotkać spojrzenie niewiarygodnie błękitnych oczu.
— Są przerażające, ale piękne — odparła szczerze. Przystojny. Wysoki. Piękny. Najzwyczajniej w świecie piękny. Mężczyzna, nie statek.
— Ja też je lubię, zwłaszcza lotniskowce. Mój ulubieniec to „Enterprise”. Przechodziłem na nim szkolenie. Moss Coleman — przedstawił się. — Podporucznik Moss Coleman. Miło mi, panno…?
— Billie. Billie Ames. Tak naprawdę mam na imię Willa, ale nikt mnie tak nie nazywa, nawet mama. — Czemu to mówi? Na pewno wyda mu się dziecinna i niedojrzała z plackami różu na policzkach. Była na siebie wściekła. On ma co najmniej dwadzieścia pięć lat. Za stary dla niej. Za stary na co? Przecież tylko rozmawiają. W jego pięknych oczach widziała radosne błyski. Na pewno bawi go swoim brakiem doświadczenia. Jego ciemne włosy pięknie kontrastowały z nieskazitelną bielą munduru. Był wręcz nieprzyzwoicie przystojny, jak zwykła mawiać babka. Ciemna opalenizna wskazywała, że na pewno nie spędził zimy w Filadelfii.
Również w jego głosie słychać było rozbawienie:
— A więc Billie. Willa pasuje do starej panny. Mieszka pani w Filadelfii?
Skinęła głową.
— Tak. Od urodzenia. Mieszkam na… niedaleko stąd — dokończyła, nagle onieśmielona.
Obrzucił ją uważnym spojrzeniem. Jest młoda, za młoda. Młodsza niż dziewczyny przesiadujące w klubie. Dwie spinki przytrzymywały popielato–blond włosy miękko okalające twarz. Spod regularnie sklepionych brwi patrzyły na niego bystre piwne oczy w oprawie długich rzęs. Miała gładką skórę, lekko zaróżowioną na policzkach. Pod warstwą szminki kryły się delikatnie zarysowane, pełne usta. Była taka słodka, kiedy skromnie spuszczała wzrok i mówiła ściszonym głosem. Poczuł się przy niej dżentelmenem. Gdyby zobaczyli ją jego kumple, nie miałaby szans. Byli jak zwierzęta, prości i dzicy, a fakt, że widziano ją z Mossem Colemanem, Pogromcą Dziewic, uczyniłby z niej upragniony łup. Gotów był się założyć, że jej matka nie wie, że tu jest, a tym bardziej, że zrobiła sobie makijaż. Uśmiechnął się pod nosem. Jest niewinna. Czytał to w jej twarzy. Dobra figura, silne kości. Stary Seth przede wszystkim na to zwróciłby uwagę. Nie daj wyginąć rodowi Colemanów, dbaj o krew, wszystkie te bzdury, które powtarzał wspominając o małżeństwie i dzieciach. Spojrzawszy na nią ponownie, Moss doszedł do wniosku, iż prawdopodobnie nie wie, skąd się biorą dzieci. Mógłby to zmienić w ciągu dwóch, najwyżej trzech dni.
Przyjaciele żartowali z jego uroku i prowadzili rejestr jego podbojów. Od przyjazdu do Filadelfii oczarował jedenaście dziewcząt. W tych niebezpiecznych czasach mężczyzna brał, co chciał, kiedy tylko mógł. Były chętne, a on się nie wahał. To proste. Ta dziewczyna nie była chętna. O takich jak ona mówiło się „przyzwoita”. Chociaż, zdaniem niektórych, właśnie „przyzwoite” są najlepsze w łóżku.
— A więc mieszka pani w pobliżu. Czy często przychodzi pani na nadbrzeże?
— Nie. Byłam tu tylko raz, z wycieczką klasową. Dzisiaj przyszłam z przyjaciółmi. Jeden kolega się zaciągnął, a pozostali zrobią to w poniedziałek. Właściwie powinniśmy być w kinie — wyrzuciła z siebie. Nerwowo rozglądała się za przyjaciółmi, jakby nieznajomy w nieskazitelnym mundurze zagrażał jej bezpieczeństwu.
Po raz pierwszy w życiu Moss poczuł się niepewnie. Obserwowała go, a on był pod jej wrażeniem W myślach zlustrował swój wygląd. W porządku: buty wyczyszczone do połysku, klamra u pasa wypolerowana, włosy starannie zaczesane, uśmiech jak z reklamy, opalenizna. Kanty u spodni ostre jak żyletki. Nie, z pewnością jej się podoba.
Wiedział, że powinien odejść. Nic tu po nim. Zamiast tego zapytał:
— Czy chciałaby pani obejrzeć lotniskowiec z bliska? Mogę panią przeprowadzić przez bramę.
Billie zmarszczyła brwi. Mama zawsze ostrzegała ją przed nieznajomymi.
— Tak. Bardzo chętnie.
Moss wziął ją pod rękę i podszedł do wartownika. Żołnierz zasalutował mu kiedy niedbale wydobył z kieszeni przepustkę. Billie tymczasem wpisywała się na listę. Uśmiechnął się, widząc, jak wpisuje adres — Elm Street 749. Poznałem już jeden z twoich sekretów, malutka, pomyślał.
Na nadbrzeżu przepychali się młodzi marynarze o twarzach rozjaśnionych uśmiechem albo zamyślonych i skupionych. Uwagi Mossa nie uszły zachwycone spojrzenia, jakimi obrzucano Billie. Mocniej przycisnął jej łokieć do boku. Niszczyciele i krążowniki tłoczyły się przy nadbrzeżu. Na pokładach uwijały się drobne figurki w białych koszulkach i niebieskich dżinsach, które szorowały, polerowały, pucowały każdy fragment statku. Wkrótce lśniące czystością okręty wyruszą do Europy z ładunkiem ludzi i maszyn.
— Dalej nie możemy iść. To wszystko są wspaniałe statki, ale moim domem jest pokład USS „Enterprise”. Nie ma nic piękniejszego niż moment, kiedy koła dotykają pokładu.
Oczy Billie zaokrągliły się z podziwu.
— Jest pan lotnikiem? Naprawdę pilotuje pan samolot i ląduje na malutkim pokładzie?
— Wcale nie takim malutkim, Billie. — Podobało mu się brzmienie jej imienia. — Latam, odkąd skończyłem czternaście lat, i zapewniam panią, że na lotniskowcu jest więcej miejsca niż na wyboistej drodze w Teksasie.
Uwielbienie w jej oczach sprawiło, że zawstydził się swoimi przechwałkami:
— Przyznaję, kilka razy miałem kłopoty przy lądowaniu, ale nigdy nie spadłem. To znaczy, nie stoczyłem się z samolotem z pokładu. Niektórzy piloci są doskonali. Jeden facet z moich koszar nigdy nie popełnił żadnego błędu.
— To niewiarygodne — szepnęła. — Od jak dawna jest pan w Filadelfii?
— Od miesiąca. Przenieśli mnie z San Diego. Stąd ta opalenizna. — W jego głosie słyszała nutę goryczy. — Właśnie tam powinienem teraz być i szykować się do wyjazdu na Pacyfik.
— A dlaczego pan nie jest?
— Przydzielono mnie admirałowi McCarterowi jako adiutanta. Zapewne niejeden chętnie by się ze mną zamienił, ale ja wolałbym latać. — Zadarł głowę do góry i śledził wzrokiem gołębia, jakby on także chciał rozwinąć skrzydła i wzbić się w powietrze. Billie milczała, wyczuwając jego smutek. Delikatnie pogładziła jego dłoń.
Moss zauważył współczujące spojrzenie piwnych oczu.
— Mój ojciec jest wpływowym człowiekiem — wyznał. Nigdy nikomu o tym nie mówił. — Jestem jedynakiem i nie podoba mu się moje latanie. To on załatwił mi przydział do Admiralicji.
Ponownie usłyszała gorycz w jego głosie.
— A nie mógłby pan poprosić o przeniesienie?
— Owszem, ale nie zrobię tego ojcu — wyjaśnił spokojnie. — Bardzo mu na mnie zależy, mam po nim przejąć interesy. Powinienem być wściekły, jednak nie jestem. Kocha mnie i boi się mnie stracić.
— Zdaje się wspomniał pan, że pochodzi z Teksasu? — To tłumaczyłoby południowy akcent.
— Tak, z Austin.
— A zatem jest pan kowbojem!
Roześmiał się. Był to przyjemny, niewymuszony dźwięk, jakby śmiech stanowił jego drugą naturę. Podobały jej się delikatne zmarszczki w kącikach jego oczu i dołeczek w silnie zarysowanym podbródku.
— Raczej nie. Teksańczycy nie jeżdżą konno, lecz latają. Prawie wszyscy moi znajomi mają samoloty, a jeśli ich nie posiadają, to wynajmują, tak jak wy tutaj w Filadelfii wynajmujecie taksówki.
Billie nie wyobrażała sobie, że można dokądś lecieć, a co dopiero posiadać własny samolot.
— Czy wszyscy Teksańczycy mają samoloty? — zapytała naiwnie.
— No, nie wszyscy, ale ci, których znam, mają. Niech się pani przyzna: jeszcze nigdy nie była pani w powietrzu, co?
Zaprzeczyła ruchem głowy.
— Nie, i pewnie nigdy nie będę. Jak to jest?
Moss wziął ją za rękę i pociągnął ku stercie pustych skrzynek. Usiadł koło niej.
— Moja droga Billie, niedługo pożałuje pani, że zadała to pytanie. — Przez następną godzinę porucznik Moss Coleman opisywał Billie szczęście, jakie odczuwał, gdy koła odrywały się od podłoża. Opowiadał o swoich pierwszych lotach starym samolotem rolniczym i o tym, jak ojciec sprawił mu lanie, gdy się o tym dowiedział. Doprowadzał Billie do wybuchów śmiechu, głośnych okrzyków zdumienia, dreszczy strachu. Podsycał jej wyobraźnię. Zapragnęła choć raz oderwać się od ziemi.
— Niedaleko stąd jest małe lotnisko. Można tam wynająć maszynę. Billie, chciałbym zaprosić panią na taką wycieczkę, żeby przekonała się pani, iż wszystko, co mówię, jest szczerą prawdą.
— O tak! — zgodziła się szybko. Na myśl o tym poczerwieniały jej policzki, oczy rozbłysły. — Ale obawiam się, że moja mama… ojej! Mama! Która godzina?
Moss spojrzał na zegarek:
— Wpół do szóstej.
— O Boże! Muszę iść!
Nagle przypomniała sobie o przyjaciołach. Na pewno uznali, że się zgubiła albo że sama poszła do domu. Sami prawdopodobnie zrobili to samo.
— Dziękuję za miłe popołudnie, poruczniku. Na pewno ma pan dużo zajęć. Muszę iść do domu. Mama będzie się martwiła, jeśli nie wrócę do szóstej. — Czuła się głupio, tłumacząc mu, że ma być w domu o osiemnastej. To takie dziecinne. Upokarzały ją te ograniczenia, zwłaszcza że przez całe popołudnie Moss traktował ją jak rówieśnicę, a nie jak trzpiotowatą uczennicę.
— Gdzie pani przyjaciele? Chyba nie odeszli bez pani? — Wydawał się naprawdę przejęty.
— To nie ma znaczenia. Znam drogę do domu. Jeszcze raz panu dziękuję.
Odeszła. Moss nie mógł w to uwierzyć. Dziewczęta nigdy od niego nie odchodziły, a na pewno nie o siedemnastej trzydzieści. Już otwierał usta, kiedy Billie odwróciła się na pięcie:
— Poruczniku, skoro pańska rodzina znajduje się tak daleko, może chciałby pan zjeść z nami obiad w niedzielę. — Sama nie mogła uwierzyć, że właśnie to powiedziała.
Dlaczego na Boga zaprosiła go na obiad? Już słyszała komentarze Agnes. A przecież wiele rodzin zapraszało żołnierzy na domowe posiłki. Posiłki. Jedzenie. O Boże; matka znowu będzie wyrzekała na racjonowanie żywności. Trudno. Zaprosiła go i nie ma wyjścia.
— Elm Street 749. Szarobiały dom.
— Chwileczkę, Billie. Dwie mile to kawał drogi. Nie zdąży pani na czas. Pożyczę samochód i odwiozę panią. A przy okazji, bardzo dziękuję za zaproszenie. Niedziela będzie już jutro, wie pani o tym? — Uśmiechnął się ironicznie, jakby czytał w jej myślach.
Poczerwieniała.
— Proszę nie zawracać sobie głowy. Mam pieniądze. Jeśli będzie trzeba, wezmę taksówkę.
— Nie chcę nawet o tym słyszeć. Gdybym nie zawracał pani głowy opowieściami o lataniu, nie zostałaby pani na lodzie. Chętnie panią odwiozę. — Mówił to szczerze. Billie się zgodziła.
Czekała na niego i rozważała swoje położenie. Wolałaby, żeby Agnes się nie dowiedziała, gdzie spędziła popołudnie, a tym bardziej, że zgubiła przyjaciół i rozmawiała z nieznajomym oficerem. A co będzie, jeśli dzwonili do niej do domu? A jeśli Moss przyjdzie na obiad? Na pewno opowie Agnes, jak poznał Billie.
Wrócił z kluczykami do nasha z 1938 roku, stojącego niedaleko wartowni. Billie czuła się bardzo dorośle, kiedy Moss przytrzymał jej drzwiczki. Agnes padnie trupem. Przyzwoite dziewczęta nie wsiadały do samochodów z nieznajomymi chłopakami. A tym bardziej — mężczyznami. Podporucznik Moss Coleman z pewnością nie był chłopakiem. Nie ujdzie to uwagi Agnes. Mimo wszystko Billie była podekscytowana i radosna.
— Jak długo zostanie pan w Filadelfii? — zapytała, kiedy wjechali na główną ulicę.
— Nie wiem. Pewnie do jesieni, przynajmniej na razie na to się zanosi. Chyba że załatwię sobie przeniesienie. Być chłopcem na posyłki starego admirała nie odpowiada mojemu wyobrażeniu walki za ojczyznę. Do diabła, Billie, jestem pilotem, i to bardzo dobrym! I właśnie to chcę robić.
Skinęła głową. Wiedziała wszystko o rodzicielskiej, zaborczości. Moss właściwie zinterpretował jej ruch.
— Nadopiekuńcza mamusia, co?
— Tak. Jestem jedynaczką. Ojciec umarł, kiedy byłam mała. To chyba normalne, że rodzice chcą nas ochraniać. Chcą dla nas tego, co najlepsze. — W uszach Mossa zabrzmiało to jak wyuczona lekcja. Zapewne słyszała to setki razy z ust matki, podobnie jak on z ust Setha Colemana.
— Mam siostrę, ale nie mam braci. Ojciec się starzeje i dlatego tak się o mnie boi. Nie mogę jednak pozwolić, by z powodu jego obaw mnie ograniczano. Umiem latać i robię to dobrze. Nie mam zamiaru przez cały czas wysługiwać się mało ważnemu admirałowi, którego działalność ogranicza się do podpisywania dokumentów i sączenia whisky, którą, notabene, ja mu zdobywam.
— Co pan zrobi?
— Nie chodzi o to, c o zrobię, Billie, lecz kiedy! Ojciec mógł załatwić mi to stanowisko, ale nie może mnie tu zatrzymać. Będę sam za siebie decydował i on nie może nic na to poradzić. Nie chciałbym sp...
mycha900