PNF
To metoda kinezyterapeutyczna, której istotą jest torowanie sprawności układu nerwowo-mięśniowego poprzez stymulowanie proprioreceptorów i eksteroreceptorów
PNF- FIZJOLOFIA PRACY Z PACJENTEM
- pozytywne nastawienie do pacjenta i jego problemu
- globalna obserwacja pacjenta
- intensywny trening ( sumowanie bodźców, redukacja)
- mobilizacja rezerw (zamiana pozycji wyjściowych, zmiana kolejności ruchu)
- myślenie funkcjonalne ( czynności dnia codziennego)
- uzyskanie odpowiedzi na każdy bodziec
- bezwzględna praca z pacjentem
KONCEPCJA PNF
- filozofia
- rehabilitacja ogólna
- funkcja witalna
- wzorce ruchowe
- nauka chodu
- mata
- techniki
Zasady główne
ZASADY GŁÓWNE – warsztat pracy
* bodźce manualne- chwyt limbrykalny (st. Śród-pal, w zgięciu i wyproście)
* bodźce wzrokowe- przygotowanie do ruchu, aktywacja motoryki dawanej, kontrola zwrotna
* bodźce werbalne- stymulacja (krótkie, wyraźne komendy), regulacje (np. rozluźnienie,
uspokojenie)- polecenia – (wyjaśnienie ruchu, komenda rozpoczynająca ćwiczenia, korekcja
* bodźce rozciągające (krótki bodziec działa torująco, długotrwały hamująco)
* optymalny opór (ręczny, trójpłaszczyznowy, przeciwko wszystkim komponentom ruchu,
poprzedzany rozciągnięciem mm. utrzymany do końca
* wzorce ruchowe\
* mechanika ciała terapeuty
* trakcja- (dotyczy stawów i tkanek okołostawowych, rozciągnięcie, odciągnięcie)/
aproksymacja (docisk, kompresja)
* irradiacja
* sumowanie czasowe i przestrzenne bodźców
Dodatkowe działanie proprioreceptorów
- poprzez ściskanie- dociskanie
- odciągnięcie- trakcje
- przyciągnięcie
- opór kierunkowy, większa jednostka motoryczna będzie zaangażowana
- unerwienie przeciwstawne
motyleek2016