Projekt Berserker.pdf
(
1180 KB
)
Pobierz
Slechta Vladymir - Projekt Berserker.NSB
Vladimir
Slechta
P
ROJEKT
B
ERSERKER
Przeło
Ň
ył Michał Górny
2010
Spis tre
Ļ
ci:
Prolog
...........................................................................................................................
4
Rozdziaþ 1
..................................................................................................................
18
Rozdziaþ 2
..................................................................................................................
31
Rozdziaþ 3
..................................................................................................................
51
Rozdziaþ 4
..................................................................................................................
63
Rozdziaþ 5
..................................................................................................................
68
Rozdziaþ 6
..................................................................................................................
76
Rozdziaþ 7
..................................................................................................................
82
Rozdziaþ 8
..................................................................................................................
93
Rozdziaþ 9
................................................................................................................
101
Rozdziaþ 10
..............................................................................................................
114
Rozdziaþ 11
..............................................................................................................
123
Rozdziaþ 12
..............................................................................................................
129
Rozdziaþ 13
..............................................................................................................
141
Rozdziaþ 14
..............................................................................................................
151
Rozdziaþ 15
..............................................................................................................
162
Epilog
.......................................................................................................................
172
– Jasne. Fink wynegocjował rozejm do rana, mo
Ň
e to i była jego zasługa. Rano
baron znowu wysłał do Thilemanna negocjatora. Herold wjechał do rzeki, a
Thilemann kazał go zabi
ę
.
– Znaczy, co? Baron miał dwóch heroldów?
– Nie. Miał tylko Finka. W tym brodzie zastrzelili kogo innego. Fink zaraz potem
prowadził natarcie przez rzek
ħ
.
– Natarcie? W takiej sytuacji? Nie bardzo to widz
ħ
...
– Nic specjalnego. Fink i mo
Ň
e z pi
ħ
tnastu Wilków od Lynxa, do tego ze
trzydziestu piechurów barona. Wszyscy poza Finkiem zgin
ħ
li w ci
Ģ
gu pierwszych
trzech minut.
– Dalej! Co było dalej?
– Wszyscy wiecie, co było dalej! Opowiadaj
Ģ
o tym niestworzone historie i
wygl
Ģ
da na to
Ň
e to wszystko prawda. Pancerni je
Ņ
d
Ņ
cy Thilemanna wpadli w bród,
a Fink pod brzuchami ich koni przedostał si
ħ
na tyły i tam zabijał, zabijał, zabijał.
Gdzie si
ħ
pojawił, to jakby mi
ħ
dzy lud
Ņ
mi przeszedł anioł
Ļ
mierci. Brał po zabitych
konie i bro
ı
. Nie mogli si
ħ
go pozby
ę
. I tak to trwało jakie
Ļ
dwadzie
Ļ
cia minut.
Potem je
Ņ
d
Ņ
cy Thilemanna, co byli bli
Ň
ej Gowerego, zacz
ħ
li spieprza
ę
. Uciekali na
wszystkie strony, wje
Ň
d
Ň
ali w bród, nie dbaj
Ģ
c o osłon
ħ
, woda spychała ich a
Ň
do
wodospadów. Inni jechali do tylnych szeregów, które szły w stron
ħ
rzeki. Podobno to
wygl
Ģ
dało jak lawina, natarcie zamieniło si
ħ
w ucieczk
ħ
. Chaos i zagłada. A potem
baron uderzył jeszcze raz. I zrobił z Thilemanna mokr
Ģ
plam
ħ
.
P
ROLOG
Miano bojowe
Chłopiec nazywał si
ħ
Gouvernet Fink.
Nie pot
ħ
piam go za te wszystkie straszne rzeczy, które ma na sumieniu. Nikt nie mo
Ň
e
by
ę
pewien, jak by si
ħ
na jego miejscu zachował wtedy nad Laramis
Ģ
.
Nie miał jeszcze dwudziestu pi
ħ
ciu lat, gdy pojawiał si
ħ
u boku wodzów na czele
wielkich armii. Kiedy indziej przebijał si
ħ
przez pustkowia jako szeregowy członek
zdziesi
Ģ
tkowanego w walce, wycofuj
Ģ
cego si
ħ
oddziału. Marzł w okopach zasypanych
Ļ
niegiem. Wyje
Ň
d
Ň
ał na spotkanie lufom karabinów gotowych do strzału, napi
ħ
tym kuszom,
łukom o ci
ħ
ciwach nerwowo dr
ŇĢ
cych w spoconych r
ħ
kach. Nie znał strachu. Wesoły,
optymista,
Ļ
wietny kumpel. Miał wszystkie zalety, jakie mo
Ň
na sobie wyobrazi
ę
. Zaczynał
by
ę
znany.
Nazywali go
Gowery Zi
ħ
ba
, to było jego miano bojowe. Lubił je.
Nie, nigdy przedtem nie miał broni w r
ħ
ku. Jego narz
ħ
dziami pracy było słowo i biała
flaga. Był heroldem, negocjatorem. Pojawiał si
ħ
przed armi
Ģ
i negocjował warunki pokoju,
wojny, kapitulacji. Nieraz patrzył
Ļ
mierci w oczy, wiele razy był ranny. Ale nic go nie
zmusiło do zabijania.
ņ
al mi go, gdy sobie przypominam, jak le
Ň
ał na brzegu Laramisy, podziurawiony
strzałami, poci
ħ
ty klingami je
Ņ
d
Ņ
ców Thilemanna. Czasem my
Ļ
l
ħ
,
Ň
e lepiej by było, gdyby
tam umarł. Kiedy indziej ciesz
ħ
si
ħ
,
Ň
e prze
Ň
ył.
ņ
e prze
Ň
yłem.
Bo to ja jestem Gouvernet Fink, dla przyjaciół (o ile takowych mam) Gowery Zi
ħ
ba. Ale
moje
nom de guerre
, miano bojowe, brzmi inaczej. Gowery z Laramisy. Niestety.
Wspominam tego chłopaka, jakim był w przeddzie
ı
bitwy o bród, i nijak nie mog
ħ
przyj
Ģę
do wiadomo
Ļ
ci,
Ň
e to byłem ja. Ja powstałem potem. Nazajutrz rano. A było to tak...
* * *
Musiałem chwil
ħ
poczeka
ę
, a
Ň
zrobi
Ģ
dla mnie przerw
ħ
w zasieku z zaostrzonych tyczek
Ļ
wierkowych. Zapach
Ň
ywicy ze
Ļ
wie
Ň
o
Ļ
ci
ħ
tych drzew wiercił w nozdrzach. Gdzie
Ļ
z oddali
dochodziły krzyki drapie
Ň
nych ptaków goni
Ģ
cych si
ħ
nad szczytami Alp Tyrga
ı
skich.
ņ
ołnierze mieli na sobie plastikowe pancerze w panterk
ħ
, obwieszone ta
Ļ
mami do
karabinów maszynowych. Zaro
Ļ
ni
ħ
ci, o pogrubiałych, znu
Ň
onych rysach twarzy, z których
długotrwałe deszcze wypłukały wszelkie kolory
Ň
ycia. Próbowałem oceni
ę
ich uzbrojenie,
morale, ducha bojowego. Oczywi
Ļ
cie te ta
Ļ
my, sprz
ħŇ
one lufy karabinu maszynowego
Franzoni stercz
Ģ
ce tu
Ň
obok spod niedbałego kamufla
Ň
u – to wszystko było przedstawienie na
mój u
Ň
ytek. Zanim dojad
ħ
nad Laramis
ħ
, kaem znajdzie si
ħ
na innej pozycji.
Byli zm
ħ
czeni. Po
Ļ
cig za naszymi oddziałami trwał za długo – tydzie
ı
i jeszcze dwa dni,
ci
Ģ
gle na zimnie i w deszczu. Z ich twarzy wyczytałem zaci
ħ
ty upór zawodowców wojny,
chc
Ģ
cych pokaza
ę
, wbrew wszystkiemu, co si
ħ
dzieje dookoła,
Ň
e znaj
Ģ
si
ħ
na swojej robocie.
Nie wró
Ň
yło to nic dobrego baronowi von Ogilvy’emu i jego ludziom. W tym mnie.
Młodziak z pagonami kapitana, który przyprowadził mnie tu ze sztabu Thilemanna,
wskazał mi odblokowan
Ģ
drog
ħ
.
– Czekamy tu na ciebie o
Ļ
wicie, heroldzie. Na ciebie i barona. Na was dwóch i
o
Ļ
wiadczenie o kapitulacji. Je
Ļ
li pojawisz si
ħ
sam, nie
Ň
yjesz.
Pokr
ħ
cił przy tym głow
Ģ
dla podkre
Ļ
lenia, jak bardzo mu si
ħ
nie podoba perspektywa
mojego przyj
Ļ
cia w pojedynk
ħ
.
Wskoczyłem na siodło gniadej klaczy. Machn
Ģ
łem im r
ħ
k
Ģ
na po
Ň
egnanie. Laramisa
szumiała jakie
Ļ
ę
wier
ę
mili ode mnie, w wodzie odbijały si
ħ
ostatnie promienie zachodz
Ģ
cego
sło
ı
ca. Zaraz schowa si
ħ
za skaliste szczyty, zacznie si
ħ
długi, niespieszny zmierzch.
– Wreszcie przestało pada
ę
– powiedziałem do siebie półgłosem, ostro
Ň
nie kieruj
Ģ
c konia
w stron
ħ
brodu. – Wreszcie b
ħ
dzie lato. Ale ja tego ju
Ň
nie zobacz
ħ
i paru innych go
Ļ
ci te
Ň
nie.
Powiedziałem to po lombardzku, staraj
Ģ
c si
ħ
na
Ļ
ladowa
ę
charakterystyczny akcent
Thilemanna. U
Ļ
miechn
Ģ
łem si
ħ
do siebie. Czułem si
ħ
jak chłopiec, któremu wła
Ļ
nie sko
ı
czył
si
ħ
rok szkolny i zaczynaj
Ģ
wakacje. Faktycznie, co
Ļ
si
ħ
ko
ı
czyło. Moje
Ň
ycie. I
Ň
ycie ludzi
barona. Doskonale sobie z tego zdawałem spraw
ħ
.
Mam par
ħ
zdj
ħę
z tych czasów. Patrzy z nich szeroka, ufna twarz bez jednej zmarszczki.
Dziewczyny mówiły,
Ň
e ładna. Oczy zielone jak szkło butelek, które chłopi czasem znajduj
Ģ
podczas orki. Strzygłem si
ħ
wtedy krótko, na długo
Ļę
z
ħ
bów grzebienia. Nosiłem
samodziałowe poncho, ciemnoczerwone, z naszytymi białymi goł
ħ
biami i złotymi
palemkami. Te znaki s
Ģ
znakiem heroldów, podobnie jak czerwony kolor, ale zwykle nosz
Ģ
oni czerwone płaszcze lub u
Ň
ywaj
Ģ
czerwonych chor
Ģ
gwi. Poncho nosiłem tylko ja, Gowery
Fink, znany w pewnych kr
ħ
gach jako Zi
ħ
ba.
Plik z chomika:
staszekka
Inne pliki z tego folderu:
Projekt Berserker.pdf
(1180 KB)
sv-pb.zip
(1005 KB)
Inne foldery tego chomika:
Aaronovitch Ben
Abagnale
Âbalos Rafael
Abbott
Abercrombie J
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin