BLOODHOUND.pdf
(
62 KB
)
Pobierz
wzorce_6_2007.qxd
Wzorzec FCI nr 84
/22.06.2001/F
BLOODHOUND
(Chien de Saint Hubert)
Pochodzenie:
Belgia (Ardeny).
Data publikacji oryginalnego wzorca:
13.03.2001
Użytkowość:
Duży pies gończy, służbowy pies tropiący i pies towarzy-
szący. Był i nadal jeszcze jest psem myśliwskim, który ze względu
na doskonały węch jest przede wszystkim tropowcem, równie
często używanym do odnajdowania tropu rannej zwierzyny,
w konkursach na sfarbowanym tropie, jak i do poszukiwania zagi-
nionych osób podczas operacji policyjnych. Dzięki swej funkcjo-
nalnej budowie pies Świętego Huberta odznacza się dużą wytrzy-
małością, a także wyjątkowym węchem. Bez żadnego problemu
trzyma się tropu na długim dystansie i w nierównym terenie.
Klasyfikacja FCI:
grupa 6 Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne.
sekcja 1.1. Duże psy gończe.
Podlega próbom pracy.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Duży pies gończy,
par excellence
tropowiec o bardzo dawnym pochodze-
niu. Od wieków znany i ceniony jest jego wyjątkowy węch i wybitne
uzdolnienia łowieckie. Hodowany był w Ardenach przez mnichów
z opactwa Świętego Huberta. Pochodzi od psów gończych maści czarnej
i czarnej podpalanej w VII wieku używanych przez mnicha Huberta,
który później został biskupem, a kanonizowany został patronem myśli-
wych. Te duże psy gończe rozpowszechniły się w Ardenach, bowiem
w rozległych lasach tego regionu dużo było zwierzyny grubej. Psy Świę-
tego Huberta cenione były za wytrwałość i siłę, zwłaszcza w polowaniu
na dzika. Pierwsze psy Św. Huberta były czarne, później także czarne
podpalane. W XI wieku Wilhelm Zdobywca sprowadził te psy do Anglii.
W tym czasie zostały także sprowadzone psy tego samego typu, ale o cał-
kowicie białym umaszczeniu, nazywane „talbot”. Dały one początek ho-
dowli. Osobniki pochodzące z hodowli Świętego Huberta nazwano „blo-
odhound” (pies rasowy). Nazwa pochodzi od „blooded hound” oznacza-
jącego psa czystej krwi, a więc czystej rasy. Następnie rasa rozwinęła się
w Stanach Zjednoczonych. Tu, zwłaszcza w południowej części kraju
psy te używane były do poszukiwania zbiegłych niewolników.
1
WRAŻENIE OGÓLNE:
Masywny, duży pies gończy i tropowiec, najpotężniejszy ze wszystkich
psów gończych. Harmonijne zbudowany, o mocnym kośćcu, dobrej mu-
skulaturze i dużej masie, ale nie sprawia wrażenia ciężkiego. Sylwetka
o wydłużonych proporcjach, można ją wpisać w prostokąt. Sprawia wra-
żenie okazałego i szlachetnego, o dostojnej postawie. Głowa i szyja przy-
ciągają uwagę obfitą, miękką skórą, zwisającą w wyraźnych fałdach. Je-
go chód także robi wrażenie: jest raczej powolny, nieco kołyszący, ale
sprężysty, elastyczny i swobodny. Żadna cecha nie może być przesadnie
wyrażona, by nie naruszała ogólnej harmonii, sprawiała wrażenie grubo-
ści, czy szkodziła zdrowiu lub samopoczuciu psa. Jako możliwe cechy
przesadne można wymienić: zbyt głęboko osadzone lub zbyt małe oczy;
obwisłe powieki; zbyt obfitą i zbyt luźną skórę ze zbyt licznymi i zbyt
głębokimi fałdami; zbyt duże podgardle; zbyt wąska głowa. Psy zbyt du-
że, o zbyt ciężkim lub zbyt masywnym tułowiu także nie są pożądane,
ponieważ wpływa to na ich walory użytkowe.
WAŻNE PROPORCJE:
- długość tułowia do wysokości w kłębie
10 : 9
- głębokość klatki piersiowej do wysokości w kłębie
1 : 2
- długość głowy do długości tułowia
3 : 7
- długość kufy do długości głowy
1 : 2
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Łagodny, spolegliwy i przyjazny w stosunku do ludzi, wyjątkowo przy-
wiązany do właściciela. Tolerancyjny wobec innych psów z tej samej
psiarni i innych zwierząt domowych. Zachowuje się raczej z rezerwą
i jest uparty. Równie wrażliwy na pochwały, jak i nagany. Nigdy nie jest
agresywny. Ma bardzo niski i donośny głos, ale nie jest szczekliwy.
GŁOWA:
Duża, majestatyczna i bardzo szlachetna, stanowi najbardziej charakte-
rystyczną cechę rasy. Jest głęboka, ale wąska w stosunku do długości, zaś
długa w stosunku do długości tułowia. Struktura kostna jest dobrze wi-
doczna. Z boków dość płaska; z profilu kwadratowa. Grzbiet nosa jest
wyraźnie równoległy do górnej linii czaszki. Skóra obfita i cienka, na
czole i policzkach tworzy głębokie zmarszczki i fałdy, opadające, kiedy
pies trzyma głowę nisko. Ich przedłużenie stanowią fałdy podgardla,
które jest silnie rozwinięte. U suk skóra jest mniej obfita.
Mózgoczaszka:
Czaszka
głęboka, długa, raczej wąska, powierzchnie boczne spłaszczo-
ne.
Łuki brwiowe
mało wydatne, chociaż mogą się takie wydawać.
2
Guz potyliczny
bardzo silnie rozwinięty i wydatny.
Stop
słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos:
czarny lub brązowy, u psów czarnych podpalanych zawsze czar-
ny. Szeroki, dobrze rozwinięty, nozdrza rozwarte.
Kufa
: równie długa ja mózgoczaszka; głęboka; szeroka w pobliżu no-
zdrzy; jednakowej szerokości na całej długości. Grzbiet nosa pro-
sty lub lekki garbonos.
Wargi:
bardzo długie i miękkie. Wargi górne zwisają nad wargami dolny-
mi i z przodu tworzą kąt prosty z grzbietem nosa, co nadaje kufie
kwadratowy profil. Ku tyłowi, w stronę spojenia warg, stają się
mięsistymi faflami (mniej wyraźnymi u suk), które niepostrzeże-
nie zlewają się z obfitym podgardlem. Brzegi warg górnych sięga-
ją około 5 cm poniżej żuchwy. Brzegi warg są dobrze pigmentowa-
ne, czarne lub brązowe, zależnie od koloru nosa.
Szczęki/uzębienie:
uzębienie kompletne; prawidłowy zgryz nożycowy;
zęby mocne i białe, regularnie rozmieszczone w szczękach, do-
brze rozwinięte. Dopuszczalny jest zgryz cęgowy.
Policzki:
szczupłe, raczej wklęsłe, zwłaszcza pod oczami.
Oczy:
koloru ciemnobrązowego lub orzechowego, o jaśniejszym odcie-
niu (bursztynowe) u psów nie mających czarnego siodła lub cza-
praka. Średniej wielkości, owalne, nie łzawiące, nie wyłupiaste,
ani zbyt głęboko osadzone w oczodołach; tęczówka jest w pełni
widoczna. Powieki bez nieregularności w konturach, normalnie
przylegające do gałki ocznej. Dopuszczalne są powieki dolne nie-
co obwisłe tak, że widoczna jest niewielka część spojówki. W żad-
nym przypadku rzęsy nie mogą dotykać do oczu. Wyraz oczu jest
łagodny i godny, spojrzenie nieco melancholijne.
Uszy:
miękkie i wąskie, porośnięte krótkim, miękkim i aksamitnym
w dotyku włosem. Małżowiny uszne bardzo długie, wyciągnięte
nad kufą sięgają co najmniej poza wierzchołek nosa; osadzone
bardzo nisko, na wysokości oczu lub nawet niżej, na bokach gło-
wy, wiszące we wdzięcznych fałdach, skręcone do wewnątrz i do
tyłu (w korkociąg).
SZYJA:
Długa na tyle, aby pies mógł podążać śladem z nosem przy ziemi. Silnie
umięśniona. Skóra na szyi jest luźna, bardzo silnie rozwinięta, tworzy
podwójne podgardle (mniej wyraźne u suk).
3
TUŁÓW:
Linie górna i dolna są prawie równoległe.
Kłąb:
lekko zaznaczony.
Grzbiet:
prosty, szeroki, długi i mocny.
Lędźwie:
szerokie, mocne, krótkie, nieznacznie wysklepione.
Zad:
dobrze umięśniony, prawie poziomy, nigdy nie spadzisty, szeroki
i dość długi.
Klatka piersiowa:
owalna, szeroka i głęboka. Klatka piersiowa jest odpo-
wiednio długa; przedpiersie wyraźne, staw barkowy wydatny. Że-
bra dobrze wysklepione, ani płaskie, ani beczkowate.
Linia dolna i brzuch:
linia dolna prawie pozioma; spodnia część klatki
piersiowej nisko; boki pełne, szerokie i głębokie; brzuch zaledwie
nieznacznie uniesiony.
OGON:
Długi, mocny, gruby, wysoko osadzony na przedłużeniu linii grzbietu,
stopniowo zwęża się ku końcowi. Noszony szablasto wygięty, w akcji
ogon wdzięcznie wygięty powyżej linii grzbietu, ale nigdy nie zakręco-
ny lub noszony na bok. Spodnia strona ogona ozdobiona sztywniejszym
włosem, długości około 5 cm, który ku końcowi staje się stopniowo krót-
szy.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie:
dobrze umięśnione, silne, proste i idealnie równo-
ległe.
Łopatka:
długa, dobrze kątowana i bardzo dobrze umięśniona, ale nie
ciężka.
Ramię:
długie, ukośne, tworzące głęboki kąt z łopatką.
Łokieć:
dobrze przylegający do klatki piersiowej, nie odstający, ani zbyt
mocno przylegający.
Przedramię:
proste, kościec mocny i okrągły (w przekroju).
Nadgarstek:
zwarty.
Śródręcze:
mocne, widziane z przodu proste, z profilu lekko pochylone
ku przodowi.
Łapa przednia:
zwarta, bardzo mocna, nie zwrócona ani do środka, ani
na zewnątrz; palce dobrze wysklepione, zwarte (łapa kocia); opu-
szki grube i mocne; pazury krótkie i silne.
Kończyny tylne:
Mocne, silnie umięśnione, harmonizujące z kończynami przednimi. Wi-
dziane z tyłu idealnie równoległe, ani zbieżne, ani rozbieżne.
Uda:
długie, mocno umięśnione.
4
Kolano:
dobrze kątowane, nie jest zwrócone ani do wewnątrz, ani na ze-
wnątrz.
Podudzie:
wystarczająco długie i silnie umięśnione.
Staw skokowy:
mocny, osadzony nisko nad ziemią, dobrze kątowany.
Śródstopie:
mocne i krótkie.
Łapa tylna:
jak łapa przednia.
RUCH:
Ocena chodów, bardzo charakterystycznych u psa Świętego Huberta jest
niezwykle istotna. Normalnym chodem jest kłus; ruch jest regularny,
krok równomierny, elastyczny i swobodny, bardziej przestrzenny niż
u jakiegokolwiek innego psa gończego, i - co bardzo charakterystyczne -
toczący się, ale pies nie buja się na boki. Kończyny tylne pozostają da-
leko z tyłu, pies dysponuje więc dobrą siłą napędową. Amplituda ruchu
kończyn przednich i tylnych jest jednakowa, a linia grzbietu pozostaje
w poziomie. Kończyny poruszają się równolegle, przy większej szybko-
ści pies stawia łapy nieco zbieżnie. Ogon wysoko noszony, szablasto wy-
gięty, ale nie przesadnie. Pies Świętego Huberta powinien umieć długo
kłusować, nie okazując zmęczenia.
SKÓRA:
Miękka na całym tułowiu, luźna i elastyczna. Skóra na głowie jest cien-
ka, bardzo luźna i obfita, co jest cechą bardzo charakterystyczną. Na czo-
le i po bokach kufy tworzy zwisające fałdy, które są bardziej widoczne,
kiedy pies trzyma głowę nisko. Jednak silnie zaakcentowane zmarszczki
i fałdy na czole i łukach brwiowych nie mogą nigdy przeszkadzać w wi-
dzeniu. Fałdy skóry na tułowiu, wynikające ze zbyt dużej jej ilości, nie
są pożądane.
SZATA:
Sierść:
na tułowiu jest przylegająca, krótka, gęsta, dość twarda i odporna
na niepogodę. Na głowie i uszach bardzo krótka i miękka w doty-
ku. Spodnia część ogona ozdobiona jest włosem nieco dłuższym
i sztywniejszym.
Umaszczenie:
wyróżnia się trzy maści: dwubarwną - czarną podpalaną
(black and tan) i wątrobianą podpalaną (liver and tan) oraz jedno-
barwną - czerwoną (red). U psów czarnych podpalanych czarna
część jest różnej wielkości, tworząc czaprak lub siodło. U psów
czaprakowych kolor czarny jest dominujący, podpalanie (kolor
płowy) występuje tylko na kufie, policzkach, nad oczami, na
przedpiersiu, na kończynach i w okolicy odbytu. U psów z czar-
nym siodłem kolor płowy zajmuje większą powierzchnię, czarny
5
Plik z chomika:
drackok
Inne pliki z tego folderu:
RHO DE SIAN RID GE BACK.pdf
(44 KB)
PORCELAINE.pdf
(41 KB)
POITEVIN.pdf
(46 KB)
PE TIT BAS SET GRIF FON VENDÉEN.pdf
(46 KB)
OTTERHOUND.pdf
(45 KB)
Inne foldery tego chomika:
Grupa 1 - Owczarki i inne psy pasterskie, z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła
Grupa 10 - Charty
Grupa 2 - Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy
Grupa 3 - Teriery
Grupa 4 - Jamniki
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin