Andrzej Leszek Szcześniak - Judeopolonia II.pdf
(
955 KB
)
Pobierz
Andrzej Leszek Szcześniak
Andrzej Leszek Szcześniak
JUDEOPOLONIA II
ANATOMIA ZNIEWOLENIA POLSKI
„Kto na ziemię ojczystą, choćby grzeszną i złą, wroga
odwiecznego naprowadził, zdeptał ją, stratował, splądrował, złupił
rękami cudzoziemskiego żołdactwa, ten się wyzuł z ojczyzny. Nie
może ona być dla niego już nigdy domem, ni miejscem spoczynku.
Ha ziemi polskiej nie ma dla tych ludzi już ani tyle miejsca, ile
zajmą
stopy człowieka, ani tyle, ile
zajmie
mogiła."
Stefan Żeromski
WSTĘP
Próba utworzenia klasycznej Judcopolonii, czyli żydowskiego
państwa na ziemiach polskich zaboru rosyjskiego, podjęta w czasie
pierwszej wojny światowej przy pomocy Cesarstwa Niemieckiego -
poniosła całkowite fiasko. Próbę stworzenia Judcopolonii popierały
początkowo wszystkie ugrupowania żydowskie, w tym także i te o
nastawieniu probolszewickim. Kiedy jednak Niemcy, ponoszące coraz
więcej klęsk na frontach I wojny światowej, zaczęły się stopniowo
wycofywać z danych Żydom wcześniej obietnic, a aktywność
niepodległościowa Polaków przybrała nieoczekiwane przez wrogów
rozmiary, wówczas część organizacji żydowskich zaczęła snuć projekty
utworzenia Judeopolonii przy pomocy innego wroga Polski -
bolszewików. Początkowo były to mgliste wizje tworzenia wspólnego
socjalizmu, czyli zniewolonego społeczeństwa oczyszczonego z „burżujów i
nacjonałów", kierowanego przez socjalistów, wśród których Żydzi
stanowiliby znakomitą większość.
Plany stworzenia Judeopolonii przy pomocy bolszewików zaczęły się
wydawać w pełni realne, gdy objęli oni władzę w Rosji i szykowali się do
podboju świata, czyli do „czerwonego marszu" na Zachód, oraz do
rozniecenia proletariackiej rewolucji światowej.
Niniejsze opracowanie poświęcone zostało analizie dążeń pewnych
ugrupowań żydowskich do realizacji dywersyjnych planów zniszczenia
Państwa Polskiego i stworzenia odpowiednika dawnej Judeopolonii na
ziemiach polskich. Nasze rozważania ograniczymy do tego właśnie
tematu. Dlatego też nie będziemy opisywać i analizować ani historii
Żydów w Polsce, ani stosunków polsko-żydow-skich, ani też innych
ważnych wydarzeń nie wchodzących w skład niniejszego tematu.
Wszystkie podkreślenia, zarówno w tekście, jak i w cytatach,
pochodzą od autora niniejszej pracy.
l. BOLSZEWICKO-NIEMIECKI SPISEK PRZECIW
POLSCE
W dniach od 27 grudnia 1917 do 3 marca 1918 toczyły się w Brześciu
Litewskim niemiecko-bolszewickie rozmowy pokojowe. „Wysokim
stronom" niełatwo się było dogadać, gdyż interesy były sprzeczne. Niemcom
chodziło o natychmiastowy pokój, aby przerzucić część wojsk na front
zachodni; bolszewicy natomiast chcieli realizować hasło „ani wojna, ani
pokój" i zerwali pertraktacje. W odpowiedzi na to armia niemiecka
przystąpiła do zakrojonej na szeroką skalę ofensywy, zajmując wielkie
połacie Ukrainy i Białorusi. 28 lutego 1918 rozbiła pod Narwą i Pskowem
oddziały Czerwonej Gwardii i zagroziła Piotrogradowi. W tej sytuacji
bolszewicy natychmiast zgodzili się na pokój i kosztem wielkich strat tery-
torialnych podpisali go 3 marca w Brześciu.
W jednej wszakże sprawie „wysokie strony" dogadały się zaraz na
początku rokowań. Była to kwestia polska. Już 16 stycznia 1918 w
kwaterze sowieckiej odbyła się tajna narada z wojskową delegacją
niemiecką z majorem Boelke'm na czele; zobowiązywano się wzajemnie
już wówczas „tępić bezwzględnie" na obszarach litewsko-białoruskich
„elementy wrogie"; wśród nich w pierwszym rzędzie organizacje polskie,
takie jak Polska Organizacja Wojskowa (POW), i stosować względem nich
„najostrzejsze środki aż do rozstrzelania włącznie"
1
.
Tego samego dnia, tj. 16 stycznia, w Brześciu w dowództwie
niemieckiego Ober-Ostu (Oberkommando der Ost), odbyła się
równolegle druga narada niemiecko-sowiecka poświęcona Polsce.
Ustalenia jej były tak zaskakujące, że warto przytoczyć główne jej fragmenty.
W cesarskoniemieckiej Kwaterze Głównej między następującymi
osobami: 1) Przedstawicielami rządu rosyjskiego pp. Krylenko, Woło-
darskim, Zajkindem, Uryckim, Raskolnikowym, Tenerabend, Aniono-
wym, Dzierży ńskim, Kudrajewym, Skripkinym; 2) pp, von Teubner, Erich
von Schunemann, Rauschem- zawarto uktad następujący:
1.Rząd cesarsko-niemiecki otrzymuje wolną rękę w prowadzeniu
polityki w stosunku do Polski.
2.Rząd rosyjski nie wtrąca się do żadnych spraw, dotyczących
organizacji Polski, w rezultacie więc prawa protestu w
sprawach:
przyłączenia obszaru węglowego i kopalnianego Dąbrowy do
pań
stwa niemieckiego, jak również w kwestii ograniczenia praw
osób
pochodzenia polskiego w eksploatacji przemysłu naftowego w
Gali
cji, ani w sprawie odłączenia i zarządu Chełmszczyzny, ani w
spra
wie przyszłej polityki celnej Niemiec, Austro-Węgier, Litwy,
Kurlan
dii, Estonii, Łotwy w stosunku do Polski, ani w sprawie polityki
go
spodarczej Niemiec i Austro-Węgier w prowincji Poznańskiej i
Galicji
lub w innych prowincjach, które mają być odłączone od Rosji.
3.Rada Komisarzy Ludowych ma prawo utrzymywać łączność
ze środowiskami rewolucyjnymi i demokratycznymi
istniejącymi w
Polsce w celu propagandy haseł rewolucyjnych (...)
4.Rada Komisarzy Ludowych winna śledzić bacznie koła patrio
tów polskich, aby zapobiec rekrutowaniu ochotników do polskiej
ar
mii w Rosji.
5.Przekroczenie przez armię granic Litwy lub Ukrainy będzie Rosja
traktować jako wypowiedzenie wojny przez Polskę Niemcom i
Au-
stro-Węgrom. Rosja dopomoże wszelkimi sposobami
Niemcom i
Austro-Węgrom do zniszczenia tej armii.
6.Rada Komisarzy Ludowych przy pomocy swoich przedstawi
cieli na przyszłym Kongresie Pokojowym zaprotestuje w imię
haseł
socjalizmu i w imię uniknięcia dalszych wojen przeciwko
formowaniu
armii polskiej i polskiego ministerium wojny.
7.Rada Komisarzy Ludowych przy pomocy swych agentów fi
nansowych śledzić będzie, aby obywatele rosyjscy nie
umieszczali
swoich kapitałów ani też kapitałów francuskich, angielskich czy
ame
rykańskich w polskich przedsiębiorstwach przemysłowych,
miejskich,
kolejowych lub żeglugowych.
8.Jeśli rządy niemiecki i austro węgierski uznają za konieczne
zmienić zupełnie stosunek polityczny do Polski, wówczas Rada
Ko
misarzy Ludowych uzna nowy kurs polityczny i zobowiąże się
zwal-
10
czać wszelkie przeszkody czynione przez dawnych sprzymierzeń-
ców Rosji.
Układ ten został podpisany przez osoby wymienione i skopiowa-
ny w trzech egzemplarzach, które po sprawdzeniu okazały się zgod-
ne z niniejszym.
16 stycznia 1918 Nr 22/924
Adiutant (P.P.) M. Krjessler
Szef niemieckiego Biura
Wywiadowczego (P.P.)
A. Hafer
2
W czasie, gdy pisany był niniejszy dokument, niepodległe państwo
polskie jeszcze nie istniało i powstać miało dopiero dziesięć miesięcy
później. Egzystowało tylko małe, stworzone przez Niemcy i Austro-Węgry 5
listopada 1916 Królestwo Polskie.
Czego się więc bali Niemcy i bolszewicy? Tego samego, czego bał się
wielki kanclerz Niemiec, Otto von Bismarck - Polaków! Nasi najwięksi
wrogowie w tym przypadku mieli rację. Ich przewidywania wyraził
wcześniej carski premier, Sergiej Witte, mówiąc, iż w odpowiednim czasie
„Polacy zażądaj ą niepodległości i otrzymająją".
Dwa ważne układy dotyczące losu Polski zawarte między jej wrogami
w ciągujednego dnia... Warto tujeszcze zwrócić uwagę na uczestników
narady ze strony bolszewickiej: Nikołaj W. Krylen-ko - wódz naczelny i
komisarz (minister) ludowy spraw wojskowych, Mojżesz M. Wołodarski
(Goldstein) - komisarz do spraw prasy, propagandy i agitacji, redaktor
„Krasnoj Gaziety", członek Ogólnorosyjskiego Centralnego Komitetu
Wykonawczego, bolszewicki odpowiednik Goebelsa, Mojżesz S. Uricki-
komisarzMinisterstwa Spraw Zagranicznych, a następnie komisarz
Ogólnorosyj-skiej Komisji do Spraw Zgromadzenia Ustawodawczego,
szefpio-trogradzkiej Czeki, z uwagi na gorliwość w ściganiu kontrrewolucji
nazwany „rzeźnikiem Piotrogradu", Władimir A. AntonowOwsie-jenko -
członek Kolegium Komisariatu Ludowego Spraw Woj-
11
skowych i Morskich, Feliks Edmundowicz Dzierżyński-przewodniczący
Ogólnorosyjskiej Nadzwyczajnej Komisji do Walki z Kontr-rewolucjąi
Sabotażem (WCzK). Szlachecko-polskie pochodzenie Feliksa
Edmundowicza zostało zakwestionowane przez rosyjskiego historyka A,A.
Chromowa, który w książce
pt.Biography of Dzerżynsky
(„Progress",
Moskwa 1985) twierdzi, że rodowe nazwisko Feliksa brzmiało „Rufin" i
pochodził on z kupieckiej rodziny, która wykupiła majątek Dzierżyńskich po
zesłaniu ich przez carat na Sybir. Zostawiamy tę kwestię do rozwiązania j ej
przez historyków zajmujących się tym okresem
3
.
O tym, jak ważna była dla bolszewików sprawa polska i jakie wiązali z
nią nadzieje, świadczyć może fakt, iż komisarz spraw zagranicznych
bolszewickiej Rosji, Lew Trocki (Lejba Bronsztajn) parokrotnie wystąpił „w
obronie Polski" i wraz z towarzyszącymi mu: Stanisławem Bobińskim i
Karolem Radkiem (Karl Sobelson) w dniu 7 lutego 1918 (j eszcze przed
zerwaniem rokowań) zażądał wycofania niemieckich wojsk okupacyjnych
„aż do granic z 1914 r. i uwolnienia Polski" od wszelkich władz i instytucji
narzuconych przez lub przy pomocy państw okupacyjnych, gdyż tylko w
tym wypadku lud polski mógłby wypowiedzieć swój ą wolę swobodnie.
Było to żądanie całkowicie utopijne, obliczone na wywołanie efektu
propagandowego. Przypominało gest Zagłoby ofiarowującego królowi
szwedzkiemu-Niderlandy!
4
O prawdziwych intencjach bolszewików świadczyły też inne fakty, np.
wysiłki w kierunku zatrzymania w Rosji jak największej liczby Polaków,
których działania woj enne 1914-1915 wyrzuciły z kraju na wschód.
Bolszewicy próbowali złamać neutralnąna ogół postawę Polaków wobec
wydarzeń w Rosji i przeciągnąć ich na stronę „czynnego współdziałania ze
zwycięską rewolucją". Przykładem zabiegów w tym kierunku była próba
przeciwstawienia polskim organizacjomuchodźczym w Rosji czy Radzie
Regencyjnej w kraju „separatystycznego rządu polskiego na emigracji" ze
Stefanem Heltmanem, komunistą, na czele. Ów „polski rząd" utwo-
12
Plik z chomika:
Zabr7
Inne pliki z tego folderu:
Andrzej Leszek Szcześniak - Zmowa. IV rozbiór Polski.pdf
(8520 KB)
Andrzej Leszek Szcześniak - Judeopolonia I.pdf
(500 KB)
Andrzej Leszek Szcześniak - Judeopolonia II.pdf
(955 KB)
Inne foldery tego chomika:
! Władcy Polski
Armia Krajowa
Askenazy Szymon
Bąkowski Klemens
Baliński Michał
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin