2. górny.odt

(27 KB) Pobierz

Ząb sieczny górny boczny

ogólny zarys:

                     podobny zarys do zęba siecznego górnego centralnego

                     ma znacznie mniejsze wymiary, smuklejszą koronę

                     powierzchnia wargowa bardziej wypukła

                     większa krzywizna i ukośniej przebiegający brzeg sieczny, przechodzący łagodniej w powierzchnię boczną

                     zarys powierzchni wargowej jest bardziej podobny do trójkąta, a nie jak w zębie pierwszym do trapezu

                     powierzchnia podniebienna stanowi wyraźniejszy trójkąt zwrócony wierzchołkiem do szyjki zęba

wyraźnie zaznaczone cechy Mühlreitera

korzeń:

                     pojedynczy

                     stożkowaty

                     mniejszy, przy tym znacznie węższy niż korzeń zęba pierwszego

                     silnie spłaszczony w kierunku mezjalno-dystalnym

                     w miejscu powierzchni podniebiennej znajduje się podłużny grzbiet, dlatego korzeń ma tylko powierzchnie: wargową, przyśrodkową i boczną

powierzchnia wargowa:

                     krawędź sieczna przebiega wyraźnie ukośnie w stosunku do długiej osi korony i jest bardziej wypukła ku dołowi niż w pierwszym zębie

wypukłość ta jest najbardziej zaakcentowana 1/3 części bocznej

                     linia wargowo-przyśrodkowa ma lepiej uwydatnioną krzywiznę w ¼ swej długości od brzegu siecznego (na poziomie miejsca stycznego), następnie przebiega prostolinijnie, a często jest lekko wklęsła w stronę korony

                     linia szyjki jest ostrym łukiem, którego szczyt znajduje się nieco bocznie poza długą osią korony

                     linia wargowo-boczna – krótka, o większym stopniu krzywizny niż w zębie pierwszym

największy moment krzywizny tej linii znajduje się w 2/5 odległości od brzegu siecznego, na poziomie miejsca stycznego

                     przejście linii bocznych w krawędź sieczną jest mniej ostre niż w zębie pierwszym

                     na skutek bardziej skośnego położenia brzegu siecznego oraz lepiej wykształconych miejsc stycznych cecha kąta jest na nim wyraźniej zaakcentowana

                     powierzchnia wargowa korony jest również nieregularnie wypukła

                     największe krzywizny są umieszczone przy szyjce zęba, na całej jej szerokości i w części przyśrodkowej  na całej długości z tą różnicą, że rozciągają się bardziej równomiernie na pozostałą część powierzchni niż w zębie pierwszym

                     na powierzchni wargowej są zaznaczone tylko ślady podłużnych bruzd, które wyraźniej występują w zębie pierwszym

                     powierzchnia wargowa tworzy z z długa osią zęba kąt o 1° większy niż w zębie siecznym górnym przyśrodkowym

powierzchnia podniebienna:

                     mniejsza i znacznie węższa od zęba pierwszego

                     posiada wklęsłość i lepiej rozwinięte listwy brzeżne, które tworzą wyraźnie zaznaczony guzek zębowy

                     pod tym guzkiem jest niewielkie zagłębienie, przypominające krotki rowek, zwane otworem ślepym

                     dno wklęsłej części tej powierzchni jest lekko wypukłe, co sprawia, że u podstawy listew brzeżnych powstają podłużne, zbieżnie przebiegające bruzdy w kształcie litery Y

                     u zbiegu ramion tej litery leży otwór ślepy

zarys powierzchni przyśrodkowej:

                     najbardziej podobny do pow. przyśrodkowej zęba pierwszego

                     linia wargowa zarysu sylwetki jest drugiego zęba jest bardziej wypukła i równomierniej rozłożona na całej jej długości

                     linia podniebienna, również w kształcie sinusoidy, obrysowuje podobną wklęsłość i wypukłość tej strony zęba

                     uwypuklenie powierzchni przyśrodkowej jest podobne w wymiarze podłużnym i poprzecznym, z nieco mocniej uwydatnionym miejscem stycznym , znajdującym się w ¼ odległości od brzegu siecznego

                     w połowie tej powierzchni występuje często lekkie wklęśnięcie

powierzchnia boczna:

                     węższa i krótsza od strony przyśrodkowej

                     charakteryzuje się mocnym uwypukleniem

                     największy punkt tej wypukłości wypada w 2/5 długości tej powierzchni od brzegu siecznego(jest to miejsce styczne)

                     szyjka ograniczająca tę powierzchnię jest mniej łukowata niż na stronie przeciwnej i przebiega wyżej

                     obie powierzchnie styczne przechodzą łagodniej w powierzchnię wargową niż w zębie pierwszym

 

Zgłoś jeśli naruszono regulamin