Greene Jennifer - Na krawędzi snu.pdf
(
582 KB
)
Pobierz
111402058 UNPDF
Jennifer Greene
Na krawędzi snu
Rozdział 1
Bree była specjalistką w błądzeniu. Robiła to często i z fantazją. Boczne drogi
miały w sobie o niebo więcej uroku od bezdusznych autostrad i pal licho opały, w
jakie się niekiedy popadało, wybrawszy niewłaściwy zakręt. Zazwyczaj opłacało się
działać pod wpływem impulsu. Bez tej odrobiny ryzyka, tej szczypty kuszenia losu,
tego niewinnego zakręcenia kołem ruletki, życie byłoby beznadziejnie nudne.
Ale dzisiaj wieczorem zaczynała jednak odczuwać lęk – ściskający w dołku,
przyprawiający o szybsze bicie serca, wpełzający w palce nieprzyjemnym chłodem.
Niebo przeciął nagle zygzak błyskawicy. Łoskot gromu, który przetoczył się w chwilę
potem, wstrząsnął starym volkswagenem. Deszcz siekł przednią szybę z taką ślepą
zaciekłością, że poskrzypujące wycieraczki nie nadążały z jej osuszaniem. Niebo było
czarne niczym sklepienie pieczary – nic dziwnego, zważywszy, że zbliżała się północ – a
nawierzchnia żwirowej drogi przeistaczała się z wolna w błotnistą breję. Każdy
rozsądny kierowca dawno już by z niej zjechał.
Bree nie marzyła o niczym innym, ale nawałnica otaczała ją dosłownie zewsząd.
Zjechanie z drogi niczego nie rozwiązywało, pogorszyłoby tylko i tak już niewesołą
sytuację. Od godziny wypatrywała końca burzy jak zbawienia. Nadaremnie. Rozglądała
się za jakimiś zabudowaniami – motelem, stacją benzynową, domem – gdzie mogłaby
znaleźć schronienie. Bez rezultatu.
Kolejna seria błyskawic rozświetliła niebo, na chwilę wyłuskując z mroku posępny
pejzaż Parku Narodowego Badiands w Południowej Dakocie. W czasie szalejącej
burzy okolica wyglądała niesamowicie i obco, do złudzenia przypominała księżycowy
krajobraz. Skalne monolity, zalewane co chwila powodzią światła, mieniły się
upiornymi barwami. Otaczało ją posępne, rozciągające się na wiele kilometrów
pustkowie, urozmaicone gdzieniegdzie pofałdowanymi wzgórzami, pocięte jarami o
stromych ścianach – i jak okiem sięgnąć ani śladu życia.
Nie była to sceneria dla bojaźliwych, ale Bree Reynaud nikt nie mógł zarzucić
tchórzostwa. Urzeczona surowym pięknem Badiands włóczyła się po okolicy od
późnego popołudnia. Tuż przed zachodem słońca na niebie zaczęły się gromadzić
ogromne, ciemne chmury. Zauważyła to; zdawała sobie sprawę, że nadciąga burza,
ale nawet przez myśl jej nie przeszło, by poszukać schronienia. Widok był
wspaniały, pozostawiał niezatarte wrażenie.
Nie żałowała teraz, że tak długo go podziwiała. Ale była to jedna z tych
nielicznych w jej życiu chwil, kiedy wyrzucała sobie, że pozostawała kiedyś głucha
na nauki taty. Raoul Reynaud wychodził ze skóry, byle tylko wpoić ostrożność
swemu najmłodszemu dziecku.
Jego trud poszedł na marne, niestety. Przednia szyba znowu zaparowała.
Pochylając się, żeby ją przetrzeć ostatnią już chusteczką higieniczną, Bree oderwała na
chwilę jedną rękę od kierownicy. Koła wybrały sobie akurat ten moment, żeby
wtoczyć się w kałużę. Bree, klnąc pod nosem po cajunsku, chwyciła oburącz
kierownicę, by wyprowadzić wóz z poślizgu. Kiedy w końcu odzyskała nad nim
panowanie, dłonie i czoło miała wilgotne od potu.
Nie, to nie był lekki niepokój. Bała się jak diabli. Zatrzyma się w pierwszym
napotkanym miejscu, gdzie będzie można przeczekać najgorsze. Choćby w jaskini.
Gdziekolwiek.
Kolejny zygzak błyskawicy przeorał ciemności tak blisko, że poczuła silną woń
ozonu. Takiego ryku grzmotu, jaki nastąpił po chwili, Bree jeszcze nie słyszała. Nie
była przesądna, ale pochodziła przecież z luizjańskich moczarów. Może to omen.
Może już pora, by przestała się wałęsać.
Może dla dwudziestosiedmioletniej kobiety już czas, by się ustatkować i poważnie
pomyśleć o przyszłości.
Może byś się tak na razie skupiła na ratowaniu skóry, Reynaud, upomniała się
w myślach. Uchyliła boczną szybę. Przez powstałą szparę natychmiast wdarły się do
środka igiełki zimnego, zacinającego deszczu, mocząc lewy rękaw jej czerwonego
swetra. No trudno.
Bez dopływu powietrza z zewnątrz przednia szyba będzie wciąż zaparowana.
Wycieraczki odgarnęły nową kaskadę wody... i w tym momencie dostrzegła skupisko
masywnych, mrocznych cieni.
Wcisnęła hamulec i cofnęła wóz, żeby jeszcze raz rzucić na nie okiem. Teraz była
już pewna. W odległości kilkuset metrów od drogi majaczyły w ciemnościach jakieś
zabudowania. Skręciła i natychmiast okazało się, że prowadząca tam polna dróżka
jest równie przejezdna, jak rozmokły tor saneczkowy, ale to jej nie zniechęciło.
Wreszcie jakiś dach nad głową. Nawet alchemik na widok złota nie wpadłby w
podobną euforię.
Kiedy jednak zatrzymywała wóz na końcu długiej drogi dojazdowej, euforię
zastąpiła konsternacja. Wokół rozciągały się pola uprawne, założyła wiec z góry, że
natknęła się na farmę. Owszem, te kilka zabudowań po obu stronach domu może i
było budynkami gospodarskimi – w panujących ciemnościach nie dało się tego
stwierdzić z całą pewnością – ale sama siedziba gospodarza przypominała zamczysko
Drakuli.
Pretensjonalne zamczysko. Ten budynek wtopiłby się może w krajobraz alpejski, ale
pośrodku Badlands wyglądał po prostu idiotycznie. Dwa okazałe piętra z
ciemnoszarego kamienia, z wymyślnymi szybkami ze szkła ołowiowego w oknach, a
wszystko to zwieńczone gotyckimi wieżyczkami. Po obu stronach masywnych drzwi
frontowych przycupnęły dwa kamienne lwy – żadne tam dzieła sztuki rzeźbiarskiej, za
to wielkie – a dziedziniec można by przyrównać do dziewiczej prerii, ani jednego
krzaczka czy drzewka. Same chwasty.
W najlepszym wypadku, przemknęło Bree przez myśl, jest to domostwo jakiegoś
ekscentrycznego starucha. Zarzuciła na ramię pasek torebki, ale nie otwierała jeszcze
drzwiczek. Nie tyle się bała, co była doszczętnie skonana. Czy zdoła jeszcze
wykrzesać z siebie dość energii, by mizdrzyć się przed jakimś zdziwaczałym
dziadygą?
Kolejny zygzak błyskawicy rozświetlił niebo. Wygramoliła się z wozu, zawierając w
myślach pochopny układ z Panem Bogiem. Przez resztę życia będzie już rozsądniejsza,
będzie ostrożna, będzie grzeczna... jeśli tylko ten dziwak pozwoli jej przeczekać noc w
jednej ze swoich stodół.
Narzuciwszy sobie na głowę drelichową kurtkę, przebiegła niewielką odległość,
jaka dzieliła ją od sfatygowanych dębowych drzwi frontowych. Kiedy zaczęła w nie
walić pięścią, była już przemoczona do suchej nitki.
W oknach po obu stronach drzwi paliło się światło, ale na jej walenie nikt nie
reagował. Załomotała jeszcze raz, po czym szarpnęła klamkę. Zamknięte.
Zabębniła znowu, tym razem głośniej i mocniej. Strużki wody ściekały jej po
brwiach, kleiły się jak pajęczyny do rzęs, zwilżały usta. Wygląda pewnie jak podtopiony
szczur. W normalnych okolicznościach zbytnio by się tym nie przejmowała. Figury nie
miała, co prawda, idealnej, ale po swych przodkach, Cajunach,
[Cajun – mieszkaniec stanu
Luizjana, będący potomkiem przybyszów z dawnej kolonii francuskiej Acadia (dzisiejsza Nowa Szkocja).]
odziedziczyła czarne włosy, niebieskie oczy i skórę białą jak magnolia. Zresztą
samotnie podróżującej kobiecie wystrzałowa prezencja mogła przysporzyć kłopotów.
Dzisiaj jednak obawiała się, że swoim wyglądem zmokłej kury zrazi do siebie
gospodarza.
Nadal żadnej reakcji. Zamierzyła się, by po raz ostatni rąbnąć pięścią... i omal nie
upadła, bo w tym momencie drzwi otworzyły się gwałtownie.
Zagajenie miała gotowe – przeprosiny za zakłócenie spokoju, prośba o dach nad
głową. Może spać w stodole, gdziekolwiek. Nie jest złodziejką. Zabłądziła tylko. Za
wszystko zapłaci.
Otworzyła już nawet usta, ale głos uwiązł jej w krtani. Była przekonana, że
gospodarzem okaże się zasuszony, zdziwaczały staruch, tymczasem... Patrzący na nią
spode łba mężczyzna nie był ani zasuszony, anistary. Wyglądał tak, jakby dopiero co
zjawił się tu prosto z Wall Street. W sercu zabitej dechami prowincji on nosił spodnie od
garnituru, skórzane mokasyny i elegancką koszulę. Była północ; on paradował wciąż
pod krawatem. Bree przemknęło przez myśl, czy czasem nie kładzie się też do łóżka ze
swoim neseserem i zafascynowała ją ta wizja.
Podczas swych wojaży natykała się na różne typy ludzkie, ale rzadko zdarzało się jej
spotkać
gros chien –
sztywniaka takiego jak ten, na takim odludziu. Wcale by jej nie
zdziwiło, gdyby ów potencjalny dobroczyńca okazał się być bliskim krewnym
granitowych lwów z frontowego ganku.
Na swój sposób był nawet przystojny, jednakże nie każdy zauważyłby to na pierwszy
rzut oka. Ponuractwo miał wypisane na czole. Był wysoki i smukły, miał włosy koloru
piasku i wyrazistą twarz o wydatnych kościach policzkowych, sterczącym nosie i
kwadratowym, silnie zarysowanym podbródku. Rysy twarzy zdradzały, że ten człowiek,
przypuszczając szarżę, kontynuuje ją aż do zwycięstwa. Ani śladu pogodnego
usposobienia. Ani śladu łagodności. Oczy miał cudowne – ciemnoszare, przenikliwe,
inteligentne – ale ich spojrzenie było twarde. Wyglądał na gotowego pożreć każde
słabsze stworzenie, podobnie jak zwierzęta, których wyrzeźbione postacie zdobiły jego
dom.
Ludzie zawsze wzbudzali w Bree nieposkromioną ciekawość. On najwyraźniej nie
cierpiał na tę przypadłość. Zimnym spojrzeniem zmierzył od stóp do głów jej
przemoczoną postać, a jedynym komentarzem, jakim skwitował ten żałosny widok, było
treściwe „cholera”. Wyciągnął błyskawicznie rękę i w sekundę później drzwi zatrzasnęły
się za Bree z głuchym łoskotem zamykanego na wieki grobowca.
Wszystko wskazywało na to, że nie jest tutaj zbyt mile widziana.
Rozważała przez chwilę możliwość ujęcia się honorem i wycofania w burzliwą noc,
ale w mrocznym holu było tak rozkosznie ciepło i sucho, a Lew, choć obcesowo,
najwyraźniej oferował jej gościnę. Przywołała na usta swój najbardziej czarujący
uśmiech i wyciągnęła rękę.
– Nazywam się Bree Reynaud, panie...
– Simon. Simon Courtland.
Skinęła głową. Prawdopodobnie nie zauważył jej wyciągniętej ręki.
– Strasznie przepraszam, panie Courtland...
– Nie musi się pani tłumaczyć – uciął niecierpliwie. – Przecież widzę, że burza panią
zaskoczyła. Jak do tego doszło i dlaczego, to teraz mało istotne. Niech pani tu
zaczeka. Zaraz wracam.
Plik z chomika:
iwona.nowakowskalara
Inne pliki z tego folderu:
Duquette_Anne_Marie_-_Umowa_z_buntownikiem.pdf
(654 KB)
Green_Abby_-_Światowe_Życie_123_-_Brazylijski_bizmesmen-1.pdf
(757 KB)
Creswell_Jasmine_-_Doskonała_narzeczona.pdf
(582 KB)
Rolofson_Kristine_-_Dzien_zakochanych_04_-_Los_na_loterii.pdf
(494 KB)
Karen_Potter_-_Dom_nadziei.pdf
(348 KB)
Inne foldery tego chomika:
- ! 1. AUDIOBOOKI profesjonalny lektor
(1)
(2)
_Pakiety
_Pakiety(1)
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin