Gdy nadchodzi zmierzch part1.pdf

Gdy nadchodzi zmierzch

Autor: Maciej Cebula

Konsultacje: Agnieszka Szewczyk

Grafika:

Pracę rozpoczęto: 06.04.2007

Pracę zakończono:

Zbieżność imion, nazwisk, miejsc i zdarzeń jest całkowicie

przypadkowa.

Poczatek .

Kiedy zapada zmrok, w powietrzu zaczynają

kłębić się myśli, pragnienia i sny. Ludzie otwierają

swe umysły i serca, wypuszczając ich zawartość na

zewnątrz. Niesione wiatrem urywki marzeń tańczą

pośród dopiero rozpalanych niewidzialną ręką

gwiazd. Głęboko skrywane sekrety mieszając się z

prozaicznymi, codziennymi wspomnieniami, tworzą

abstrakcyjną mozaikę obrazów. W mroku słychać

miasto, zbyt wielkie, by mogło kiedykolwiek

naprawdę zasnąć. W takich miejscach niezliczone

wątki pojedynczych, szybko zapominanych historii

przeplatają się bez końca, przypominając

legendarny węzeł przecięty przez Aleksandra.

W takim miejscu zaczyna się nasza opowieść...

Niedaleka przeszłość.

(Rok 1986

1 Styczeń

116 dni do Przemieszczenia.)

Mała dziewczynka siedziała na wzorzystym dywanie pogrążona w swym

własnym świecie zabaw. Miała długie, brązowe włosy z tendencją do kręcenia się,

wielkie, niebieskie oczy oraz drobną, filigranową budowę. W delikatnych dłoniach

trzymała misia, brązowego pluszaka, swego najlepszego przyjaciela.

Pokój utrzymywała w półmroku niewielka, nocna lampka, rzucając krąg

światła ograniczający plac zabaw małej. Jej wielobarwny, szklany klosz rozsyłał

kilka różnokolorowych obrazków zwierząt, które przylegały do ścian stanowiąc tło

przygody niedźwiadka. Pomiędzy delfinem, lwem, żyrafą i innymi wesołymi

zwierzakami panował jednak mrok. Większość pomieszczenia pozostawała

niedostępna dla ludzkiego wzroku. Brak innego źródła światła. Ceglane ściany

nigdzie nie były przecięte szklaną taflą okna. Pokój dziecięcy bez widoku słońca

czy gwiazd, sąsiadów, drzew, przechodniów, świata...

Tylko proste, białe, drewniane drzwi znajdowały się za plecami małej. Nigdy

nie zwracała się w tamtą stronę, nawet wtedy, gdy dzielny pluszak zapragnął tam

wędrować. Miś nie znał lęku, smutku, zawiści, zimna czy głodu. Przecież był

bohaterem jej zabaw, a herosi nigdy się nie boją, nie chodzą głodni, nie znają

smaku porażki. Przynajmniej nie w historiach, które dziewczynka układała dla

swego przyjaciela. Ona wierzyła, że są miejsca, gdzie nie ma smutku, samotności i

potworów...

Tak, za białymi drzwiami mieszkały potwory. Wielkie, straszliwe monstra,

które potrafiły zadawać tylko ból. Mała słyszała każdy ich ruch, śmiech, słowo,

codzienną kłótnię, wrzaski, bójki, płacz... Te straszydła także płakały, tak jak ona,

nie były szczęśliwe, jednak nie potrafiły tego zmienić. Były złe, to dziewczynka

wiedziała na pewno. Nie miała gdzie uciekać. Przecież jej świat to tylko krąg

światła, zwierzęta na nagich, piwnicznych ścianach i niedźwiadek, który nie

potrafił pokonać potworów...

(Rok 1945

25 czerwiec

19 dni do Przemieszczenia)

Poniedziałek. Nie znosił poniedziałków. Kolejny tydzień pracy, do której

chodził z czystego przymusu, tworząc coś, do czego nie miał przekonania. Leżał

na łóżku w rozkopanej pościeli. Noc spędził walcząc z koszmarami. Wpadające

przez okno promienie słońca obudziły go jak zwykle, prawie pół godziny

wcześniej niż tandetny, elektroniczny budzik jego zegarka.

Powoli usiadł, przeczesał lekko już siwiejące włosy. Sięgnął po paczkę

papierosów leżącą na nocnym stoliku i zapalił pierwszego tego dnia, najlepszego

przyjaciela. Przez kolejne kilka godzin uśmierci ich jeszcze kilkudziesięciu, a

każdy z nich zabije cząstkę jego samego. Zaciągnął się głęboko, po czym wypuścił

z płuc chmurę białego dymu, jednocześnie obrzucając wzrokiem pokój.

Na ścianach pokrytych najtańszą, zieloną tapetą wisiały portrety

przedstawiające zupełnie obcych mu ludzi. Prosty, drewniany stół zajmował swój

kąt pomieszczenia niczym cichy współlokator. Przy jednej z jego nóg warował

stołek o lekko odmiennym kolorycie drewna. Przechylona na dziwacznie szafa

znajdowała się pod przeciwległą ścianą. Nic więcej nie było mu potrzebne. Tak

przynajmniej mu się zdawało, gdy zaczynał tą pracę…

Wypalił do końca, po czym zgasił peta o sfatygowaną boazerię łóżka.

Okrągłe, czarne ślady świadczyły o tym, że nie był to pierwszy raz. Wstał,

zanurzając nogi po kostki w papierach. Szeleszcząc przeszedł do łazienki,

popatrzył w lustro. Zmęczona twarz człowieka, który widział w życiu zbyt wiele,

odpowiedziała mu ponurym spojrzeniem. W tle można było dojrzeć zalewające

pomieszczenie dokumenty. W większości były napisane po angielsku. Duża ich

część nosiła na sobie opieczętowanie "classified". Na wszystkich widniały liczby,

wzory, nazwy i idee, które on przepisywał na cyrylicę i słał dalej. Tyle było warte

jego życie...

(Rok 1945

28 lipiec

8 dni do Przemieszczenia)

Sobotnie popołudnie, powietrze przesycone wonią kwiatów i wypełnione

gwarem rozmów. Ustawione w rzędy różnokolorowe stragany wabią do siebie

ludzi wielkim bogactwem towarów. Wspaniałe, mieniące się w blasku słońca

świecidełka przyciągają dorosłych, a pachnące łakocie gromady dzieciarni. Zresztą

dzieci jest, jak zawsze, wszędzie pełno. Krzycząc biegają wśród poruszających się

spacerowym krokiem rodziców oraz nieznajomych. W jednym miejscu jednak

ruch zamiera, zbiera się tłum gapiów. To kilku ulicznych tancerzy prezentuje swą

zwinność przed zgromadzonymi, licząc w równej mierze na oklaski, co na datki.

Pośród widzów przeciska się ubrany w ortalion młodzieniec. Ma długie,

czarne włosy, srebrne kolczyki w uszach, przeciwsłoneczne okulary na nosie. Nie

jest zbyt rosły, jednak przedziera się przez tłum z niesamowitą wprawą i łatwością.

Od czasu do czasu przeprosi tylko grzecznie, po czym idzie dalej. Nietypowy

jegomość, nawet jak na zwariowane obyczaje młodzieży.

Chwilę później jego postać można dostrzec pomiędzy straganami, gdzie

przygląda się uważnie oferowanym towarom, niektóre nawet bierze do ręki,

jednak wszystkim kupcom stanowczo odmawia. Wygląda, jakby czegoś szukał,

dlatego każdy sprzedający stara się mu coś wcisnąć... i każdy ponosi porażkę.

W końcu chłopak opuszcza bazar i zatapia się w labiryncie uliczek

przecinających miasto. Kluczy przez chwilę, po czym staje pod jednym ze

sklepowych okapów i przetrząsa kieszenie. Wydobywa z nich małą, damską

torebkę ze skóry i przegląda jej zawartość. Wyjmuje portfel, kosmetyki, notes oraz

okulary, resztę wyrzuca do śmietnika.

Kilkanaście minut później puka do drzwi znajomego pasera. To jego

przyjaciel z dziecięcych lat, nie skrzywdzi go, jednak nie może traktować lepiej

niż innych. Taki fach. Młodzieniec zamienia jeszcze kilka słów z rodziną kolegi,

chowa pęczek yenów do kieszeni, po czym odchodzi we właśnie zaczynający

padać deszcz.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: