James Herbert Nawiedzony Przełożył: Grzegorz Iwanciw Tytuł oryginału: The Haunted Pamięci George 'a Goodingsa - łobuza, szubrawca, hultaja i mojego najlepszego przyjaciela Być nawiedzonym przez koszmary, to znaczy ujrzeć prawdę, która powinna pozostać w ukryciu Sen, wspomnienie Wypowiedziane szeptem imię. Chłopiec wierci się we nie. Księżyc owietla pokój bladym, zamglonym wiatłem. W tej mgle kładš się głębokie cienie. Chłopiec kręci głowš, zwracajšc jš w kierunku okna tak, że jego twarz staje się delikatnš, nieskazitelnš, bezbarwnš maskš. Co zakłóca sen dziecka. Pod zamkniętymi powiekami oczy poruszajš się gwałtownie. Znowu dobiegajšcy z oddali szept: Dawid... Chłopiec marszczy brwi, słyszšc we nie delikatne wołanie. Dłoń zaciska się na wilgotnej od potu pidżamie; usta rozwierajš się i zamykajš w niemym gecie. Błšdzšce myli bezwiednie wycofujš się z krainy snu do wiadomoci. Słowa protestu więznš w gardle, lecz po chwili znaj dujš ujcie i chłopiec budzi się. Zastanawia się, czy jego krzyk istniał tylko we nie. Spoglšda przez szybę na zamglony księżyc. Jego serce przepełnione jest smutkiem, który wydaje się powodować, że krew krzepnie mu w żyłach, płynie powoli i z wysiłkiem. Lecz słyszany szept częciowo rozprasza to uczucie. .. .Dawid... ponowne wołanie. Chłopiec zna ródło szeptu i ta wiadomoć przyprawia go o dreszcze. Siada i ociera łzy z policzków. Płakał we nie. Wpatruje się w zamglony kształt drzwi sypialni i boi się. Ogarnia go lęk... oraz fascynacja. Odkrywa kołdrę i podchodzi do drzwi. Przydeptuje bosymi piętami nogawki lunej pidżamy. Chłopiec może mieć nie więcej niż dziewięć lat. Jest drobny, ciemnowłosy, ma bladš skórę i zmęczony wyraz twarzy, nietypowy dla dziecka w tym wieku. Zatrzymuje się przy drzwiach, jak gdyby obawiał się ich dotknšć. Jest zaskoczony. Co więcej jest ciekawy. Naciska na klamkę. Zimno metalu przenika wzdłuż jego ramienia, tak jakby wyzwolił drzemišcy w klamce chłód. Ale wrażenie stępia fakt, że całe jego ciało zlane jest zimnym potem. Otwiera drzwi i wstępuje w ciemnoć, która tutaj wydaje mu się bardziej gęsta. Odnosi wrażenie, jakby wskutek otwarcia drzwi wlewała się do rodka. To oczywicie iluzja, ale chłopiec jest zbyt młody, żeby zdawać sobie z tego sprawę. Drży i wycofuje się, lękajšc się tej nowej fali mroku. Wzrok przyzwyczaja się i rozprasza atramentowš ciemnoć. Chłopiec ponownie rusza do przodu, bojaliwie, ostrożnie, przekracza próg i znowu zatrzymuje się u szczytu schodów. Aby zejć w dół, będzie musiał zanurzyć się w najczarniejszš otchłań. Przytłumiony szept ponagla go: ...Dawid... Nie potrafi się oprzeć. W tym cichym wezwaniu zawiera się jego nadzieja. Krucha nadzieja, która istnieje gdzie poza ciasnymi granicami zdrowego umysłu, lecz stanowić może wštłš próbę zaprzeczenia czemu, co stało się dla chłopca koszmarnym ciężarem. Słucha jeszcze przez chwile, być może pragnšc, aby głos ten obudził także jego rodziców. Jednak z ich pokoju nie dobiega żaden dwięk. Smutek i żal wyczerpał ich ciała oraz umysły. Chłopiec patrzy w rozcišgajšcš się poniżej ciemnoć, ogromnie przerażony, lecz jeszcze bardziej nękany potrzebš, aby tam zejć. Schodzšc, dotyka ciany palcami i przesuwa je po porowatej powierzchni tapety. Niedowierzanie miesza się z fascynacjš i strachem. Małe wiatełka nie wiadomo skšd pojawiajš się i migoczš odbite w jego renicach. U stóp schodów znowu przystaje, oglšdajšc się za siebie, jakby szukajšc zachęty ze strony zmęczonych rodziców. Lecz z ich pokoju nadal nic nie słychać, W całym domu panuje cisza. Ani jednego szeptu. Przed sobš, przy końcu korytarza, chłopiec dostrzega łagodnš, bursztynowš powiatę. Powoli, odmierzajšc każdy krok. zbliża się do ródła wiatła. Zatrzymuje się przed zamkniętymi drzwiami i teraz słyszy jaki dwięk, jaki drobny ruch jakby westchnienie. Może to tylko przecišg. Palce nóg, wystajšce spod nogawek pidżamy, skšpane sš w ciepłym wietle, które dochodzi przez szparę pod drzwiami, i chłopiec przyglšda się im, chcšc odwlec to, co za chwilę nastšpi. wiatło nie ma stałego natężenia, delikatnie migocze ponad krawędziš palców. Ręka chłopca łapie za klamkę, która tym razem okazuje się nie zimna, lecz wilgotna. A może to tylko jego dłoń mokra jest od potu? Musi wytrzeć jš o pidżamę. Nawet wtedy jego ucisk jest niepewny i dłoń lizga się po gładkiej powierzchni, zanim udaje mu się przekręcić gałkę. Przychodzi mu do głowy myl. że kto po drugiej stronie przytrzymuje klamkę, nie pozwalajšc mu na otwarcie drzwi, lecz po chwili zamek zaskakuje i drzwi ustępujš. Popycha je i jego twarz owietla migotliwy blask. W pokoju znajduje się mnóstwo zapalonych wiec. Ich płomienie lekko pochylajš się po otwarciu drzwi i chłopiec czuje charakterystyczny zapach wosku. Cienie tańczš na cianach, jakby w gecie powitania. Ale po chwili płomienie wiec uspokajajš się. Pod przeciwległš cianš pokoju stoi przybrany koronkowym obrusem stół. Na nim spoczywa mała trumna. Dziecięca trumna. Chłopiec wpatruje się w niš. Wchodzi do pokoju. Stšpa ciężko, zbliżajšc się do otwartej trumny. Oczy ma szeroko rozwarte. Kropelki potu na jego skórze błyszczš w wietle wiec. Nie chce zaglšdać do wnętrza trumny. Nie chce oglšdać postaci, która tam spoczywa, nie w takim stanie. Ale nie ma wyboru. Jest tylko dzieckiem i jego umysł żšdny jest wszystkiego, co nienaturalne i nieznane. Dzieci majš wrodzony optymizm, który czasami dziwnie się objawia. Przecież ten szept wzywał go i on nań odpowiedział. Ma swoje powody, aby chwycić się każdej nadziei, nawet tej najmniej prawdopodobnej. Przysuwa się bliżej. Postać w wymoszczonej jedwabiem trumnie ukazuje się stopniowo. Ma na sobie białš komunijnš sukienkę z bladoniebieskš torebeczkš przypiętš do pasa. Jest była niewiele starsza od chłopca. Jej ręce spoczywajš na piersi, jakby w błagalnym gecie. Twarz okalajš ciemne włosy, a mierć nadaje jej pogodny wyraz pišcego spokojnie dziecka. I choć ta twarz jest nieruchoma, migoczšce wiatło igra w kšcikach ust, jakby dziewczynka powstrzymywała umiech. Ale chłopiec, choć ze wszystkich sił chciałby, aby było inaczej, wie, że w pobladłym ciele nie ma już życia. Żałobne rytuały podczas ostatnich dwóch dni i jeszcze nie zakończone były bardziej przekonujšce niż sam bolesny fakt jej nieobecnoci. Chłopiec pochyla się, a na jego twarzy pojawia się wyraz żalu. Pragnie wymówić imię zmarłej, lecz słowa więznš mu w gardle. Mruga oczami i po jego twarzy spływajš łzy. Pochyla się jeszcze bardziej tak, jakby chciał pocałować swojš zmarłš siostrę. Wtem oczy dziewczynki otwierajš się. Umiecha się do niego szyderczo... Wycišga rękę, jakby chciała go dotknšć... Chłopiec zastyga w bezruchu z otwartymi ustami. Krzyk opuszcza jego gardło z opónieniem, przeraliwy krzyk, który burzy posępnš ciszę w domu. Krzyk słabnie i urywa się, a chłopiec zamyka oczy w chwili, gdy łaskawy los odbiera mu przytomnoć i popycha go poza jedwabnš cianę niebytu. Rozdział 1 ...Otworzył oczy nie całkiem wiedzšc, gdzie się znajduje. Miarowy stukot kół pocišgu i rytmiczne kołysanie wagonu stopniowo oddalały w niepamięć resztki snu. Zamrugał oczami chcšc usunšć z umysłu wštłe pozostałoci wizji, która nagle pozbawiona została formy i kontekstu. Dawid Ash wzišł głęboki oddech i odwrócił głowę w stronę okna, aby móc oglšdać mijane krajobrazy. Pola uprawne wyglšdały o tej porze roku posępnie. Licie jeszcze do niedawna bršzowe i szeleszczšce, a teraz przesycone wilgociš, zaczynały zbierać się na ziemi pod koronami drzew jakby trawione nieznanš chorobš. Od czasu do czasu ukazywały się nieliczne zabudowania, usadowione na zboczach wzgórz, nie łamały one jednak przygnębiajšcej harmonii pejzażu. Póno jesienne niebo wyglšdało równie szaro jak ziemia, nad którš się rozpocierało, przykrywajšc mglistš zasłonš szczyty wzgórz. Nagle przedział pogršżył się w mroku w chwili, gdy pocišg wjechał do tunelu i turkot stalowych kół przeistoczył się w potężny łoskot, dudnišcy głębokim echem w czarnym wnętrzu tunelu. Nagle w ciemnoci pojawił się mały płomyk, owietlajšc twarz samotnego mężczyzny, jedynego pasażera. Ash zgasił zapalniczkę. Rozżarzona końcówka papierosa rzucała czerwony poblask, kładšc głębokie cienie na jego policzkach i czole. Wpatrywał się w ciemnoć, starajšc się przypomnieć sobie sen, który pozostawił go zlanego zimnym potem. Jak zwykle, szczegóły koszmaru były nieuchwytne. Wypucił obłok dymu, zastanawiajšc się, skšd wzięła się pewnoć, że to włanie zawsze ten sam sen niepokoi go i powoduje takš reakcję. Może stšd, że zawsze pozostaje po nim na chwile zapach płonšcych wiec, to znaczy w jego wyobrani, a może stšd, że zawsze odczuwa potem kołatanie serca. A może stšd, że nigdy nie pamięta włanie tego jednego snu. Do wnętrza przedziału ponownie wtargnęło wiatło dnia. Pocišg przejechał w pełnym pędzie przez zapomnianš i opuszczonš stacyjkę. Pewnego dnia, pomylał Ash, zadowolony, że co odwraca jego uwagę od rozpamiętywania snu. pocišgi wcale nie będš zatrzymywać się na stacjach pomiędzy większymi orodkami i sieć połšczeń kolejowych stanie się zamkniętym systemem, który obsługiwać będzie nieliczne wioski i miasteczka. Ciekawe, co wtedy stanie się z tymi stacyjkami widmami? Czy nadal pasażerowie zjawy będš tłoczyć się na zrujnowanych peronach? Czy głos zawiadowcy Proszę wsiadać, drzwi zamykać!" nadal będzie rozlegał się głonym echem? Czy możliwe, że powtarzajšce się scenki utrwalone zostały w pamięci betonu i drewna i będš odtwarzane na długo po ich rzeczywistym ustaniu? Była to jedna ze standardowych teorii instytutu na temat występowania zjaw", której zresztš był zwolennikiem. Czy teoria ta będzie w stanie pomóc mu w przy...
dre4mwalker