Alfabet Morse'a został stworzony w 1840 przez wynalazcę i malarza, Samuela Finleya Breeze Morse'a(1791-1872), który po długich podróżach morskich stworzył telegraf elektromagnetyczny w roku 1837, do którego opracował ów alfabet. Po raz pierwszy alfabet opracowany przez Samuela został zastosowany w 1844r. Morsa można przekazywać za pomocą telegrafu sygnałów świetlnych, dźwiękowych, oraz rąk. W tym alfabecie znaki są prezentowane w postaci impulsów długich (kresek) i krótkich (kropek). Wszystkie znaki przekazywane są seriami sygnałów. Długość kreski powinna trwać co najmniej trzy kropki, natomiast odstępy między elementami znaku - jedną kropkę. Odstęp między znakami musi wynosić jedną kreskę, natomiast pomiędzy grupami znaków - trzy kreski. W dzisiejszych czasach alfabet Morse'a nie jest używany ze względ na długość transmisji i rozpowszechnienie się technologii satelitarnych. Jeszcze tylko kilka stacji morskich w Polsce nasłuchuje Morse'a na częstotliwościach bezpieczeństwa, a także zapaleni amatorzy.
Alfabetem impulsów nie posługuje się wyłącznie za pomocą telegrafu, można też za pomocą rąk:
m kropka - uniesienie rąk pionowo w górę
m kreska - uniesienie ramion poziomo na boki
m rozdzielenie znaków - ramiona skrzyżowane na piersi
m rozdzielenie grup znaków - skrzyżowanie ramion w dół
m pomyłka lub prośba o powtórzenie - okręgi ramionami uniesionymi nad głową
Oprócz tego w korespondencji wojskowej i cywilnej stosuje się tabelę skrótów, tak zwany kod Q. Obejmuje ona kilkadziesiąt trzyliterowych sekwencji zaczynających się przeważnie (początkowo wyłącznie) na literę Q. Skrótami tymi obsługuje się całą konwencjonalną korespondencję przeprowadzaną pomiędzy radiostacjami, z wyjątkiem samej wymiany telegramów.
Przykłady skrótów:
QSA? – jak mnie słyszysz?
QSA5 – słyszę cię bardzo dobrze
QTC – przyjmij telegram
QWT – czekać
QXX – zmienić operatora
OK – zgoda
K – koniec wymiany
BK – przerwać nadawanie
SOS – pomocy
Międzynarodowy kod Morse'a jest obecnie najbardziej popularny wśród radioamatorów dla których nadal stanowi jeden ze sposobów porozumienia się (CW). Pionierzy krótkofalarstwa używali wyłącznie kodu Morse'a gdyż transceivery umożliwiające transmisję głosu nie były w użyciu aż do 1920r. Do roku 2003 ITU wymagała by egzamin ze znajomości kodu Morse'a wchodził w skład egzaminu na licencję krótkofalarską. Jednakże podczas World Radiocommunication Conference of 2003 (WRC-03) znajomość kodu Morse'a została ustanowiona jako opcjonalna. [2] W wyniku tego wiele krajów (w tym Polska) nie wymaga więcej znajomości kodu Morse'a podczas egzaminu na licencję krótkofalarską.
Szybkość kodu Morse'a mierzy się w grupach (modelowe słowo PARIS, 5 liter na grupę) na minutę lub słowach na minutę (WPM – words per minute). Doświadczeni operatorzy są w stanie zrozumieć kod Morse'a nadawany z prędkością przekraczającą 40WPM. W konkursie obywającym się w lipcu 1939 roku w Asheville, Ted R. McElroy ustanowił rekord prędkości w odbiorze kodu Morse'a wynoszący 75.2 WPM. [3] W dostępnej na sieci stronie, William Pierpont N0HFF wspomina operatorów, którzy przekraczali 100WPM. Najszybszym operatorem używającym klucza sztorcowego był Harry Turner (W9XZE, zm. 1992), który w 1942 ustanowił rekord 35PWM podczas pokazu w bazie armii amerykańskiej.
Litery alfabetu łacińskiego
Litera
Mors
A
• —
N
— •
B
—
O
— — —
C
— • — •
P
• — — •
D
— • •
Q
— — • —
E
•
R
• — •
F
• • — •
S
• • •
G
— — •
T
H
• • • •
U
• • —
I
• •
V
• • • —
J
• — — —
W
• — —
K
— • —
X
— • • —
L
• — • •
Y
— • — —
M
— —
Z
— — • •
hasloroma60