Pytania Mgr.doc

Pytanie 41 trochę nie na temat, Pytania nieopracowane: 11, 33, 43, 44, 47, 50

1.      Samorząd gospodarczy w turystyce i organizacje zawodowe w branży turystycznej.

Radę Krajową Izb Turystyki w Polsce, powołano na mocy porozumienia zawartego dnia 4 czerwca 2004 r. jako kontynuacja współpracy turystycznych samorządów gospodarczych - Rady Konsultacyjnej Izb Turystyki utworzonej w 1996 r Radę Krajową Izb Turystyki w Polsce (RKIT) tworzy 11 organizacji gospodarczego samorządu turystycznego z siedzibami w Bielsku Białej, Krakowie, Katowicach , Lublinie, Łodzi, Nowym Sączu, Poznaniu, Szczecinie ( 2 ), Wrocławiu oraz Warszawie.

Pracą Rady kieruje Przewodniczący wybierany na okres wskazany w uchwale.
Rada skupia około 1000 podmiotów gospodarczych, świadczących usługi hotelarskie, organizatora lub agenta, transportu, gastronomii, szkół i innych działających w zakresie turystyki.

Celem działalności Rady jest:
- reprezentowanie interesów członków izb turystyki i stowarzyszeń wobec administracji rządowej, samorządu terytorialnego, organizacji ogólnopolskich i międzynarodowych;
- inicjowanie i organizowanie działań zapewniających warunki rozwoju gospodarki turystycznej, promocji turystycznej, rozwoju i modernizacji infrastruktury turystycznej;
- organizowanie i tworzenie jednolitej reprezentacji turystycznego samorządu gospodarczego na szczeblu ogólnokrajowym;
Obsługę administracyjną Rady sprawuje Biuro Rady, którego siedziba ustalana jest uchwałą Rady i aktualnie znajduje się w Warszawie. 

2. Przykłady ochrony klienta – turysty.

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych  pozostająca w zgodzie z wymaganiami prawa Unii Europejskiej -  Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 13 czerwca 1990 r. o podróżach i wycieczkach zagranicznych sprzedawanych w formie pakietów usług,  jest jedną z pierwszych regulacji kompleksowo chroniących interes konsumenta.

Prawa konsumenta usług turystycznych opisane są w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 o usługach turystycznych. W rozdziale 3 znajdują się artykuły, które mówią o ochronie klienta.

1. Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który proponuje klientom imprezy turystyczne lub usługi turystyczne, udostępniając im odpowiednie informacje pisemne, a w szczególności broszury, foldery, katalogi, jest obowiązany wskazać w tych materiałach w sposób dokładny i zrozumiały:

1)       cenę imprezy turystycznej lub usługi turystycznej albo sposób jej ustalenia,

2)       miejsce pobytu lub trasę imprezy,

3)       rodzaj, klasę, kategorię lub charakterystykę środka transportu,

4)       położenie, rodzaj i kategorię obiektu zakwaterowania, według przepisów kraju pobytu,

5)       ilość i rodzaj posiłków,

6)       program zwiedzania i atrakcji turystycznych,

7)       kwotę lub procentowy udział zaliczki w cenie imprezy turystycznej lub usługi turystycznej oraz termin zapłaty całej ceny,

8)       termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy turystycznej lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby zgłoszeń, jeżeli realizacja usług jest uzależniona od liczby zgłoszeń,

9)       podstawy prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy,

10)   ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i sanitarnych oraz
o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie turystycznej.

1a. Informacje, o których mowa w ust. l, nie mogą wprowadzać klienta w błąd.

2. Jeżeli umowa zawarta z klientem nie zawiera odmiennych postanowień, to odpowiednie wskazania zawarte w informacjach pisemnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - 8, stają się elementem umowy.

Art. 13.

1. Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny jest obowiązany podać klientowi, przed zawarciem umowy:

1)       ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i sanitarnych,
w szczególności o terminach oczekiwania na wydanie paszportu i wizy oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie turystycznej,

2)       informację o możliwości zawarcia umowy ubezpieczenia od kosztów rezygnacji z udziału w imprezie turystycznej oraz o zakresie ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia.

2. Organizator turystyki jest obowiązany poinformować klienta o szczególnych zagrożeniach życia i zdrowia na odwiedzanych obszarach oraz o możliwości ubezpieczenia z tym związanego. Dotyczy to także zagrożeń powstałych po zawarciu umowy.

3. Organizator turystyki jest obowiązany, we właściwym czasie przed rozpoczęciem imprezy turystycznej, podać klientom:

1)       nazwisko lub nazwę lokalnego przedstawiciela organizatora turystyki (lub innej instytucji), do którego klient może zwracać się w razie trudności, a także jego adres i numer telefonu,

2)       w odniesieniu do imprez turystycznych dla dzieci informację o możliwości bezpośredniego kontaktu
z dzieckiem lub osobą odpowiedzialną w miejscu pobytu dziecka,

3)       planowany czas przejazdu, miejsca i czas trwania postojów,

4)       szczegółowe informacje dotyczące połączeń komunikacyjnych oraz miejsca, jakie klient będzie zajmował w środku transportu, w szczególności kabiny na statku lub przedziału sypialnego w pociągu.

3a. Informacje, o których mowa w ust. l-3, powinny być podane klientowi na piśmie.

4. Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1 - 3, nie zwalnia organizatora turystyki od obowiązku opieki nad turystami.

5. Organizator, który przed rozpoczęciem imprezy turystycznej jest zmuszony, z przyczyn od niego niezależnych, zmienić istotne warunki umowy z klientem, z zastrzeżeniem art. 17, powinien niezwłocznie o tym powiadomić klienta. W takiej sytuacji klient powinien niezwłocznie poinformować organizatora, czy:

a.                                przyjmuje proponowaną zmianę umowy albo

b.                                odstępuje od umowy za natychmiastowym zwrotem wszystkich wniesionych świadczeń i bez obowiązku zapłaty kary umownej.

6. Jeżeli klient, zgodnie z ust. 5, odstępuje od umowy lub jeżeli organizator odwołuje imprezę turystyczną z przyczyn niezależnych od klienta, klient ma prawo, według swojego wyboru:

1)       uczestniczyć w imprezie zastępczej o tym samym lub wyższym standardzie, chyba że zgodzi się na imprezę o niższym standardzie za zwrotem różnicy w cenie,

2)       żądać natychmiastowego zwrotu wszystkich wniesionych świadczeń.

7. W wypadkach określonych w ust. 6 klient może dochodzić odszkodowania za niewykonanie umowy, chyba że odwołanie imprezy turystycznej nastąpi to z powodu:

1)       zgłoszenia się mniejszej liczby uczestników niż liczba minimalna określona w umowie, a organizator powiadomi o tym klienta na piśmie w uzgodnionym terminie,

2)       siły wyższej.

Art. 16.

1. Klient może bez zgody organizatora turystyki przenieść na osobę spełniającą warunki udziału w imprezie turystycznej wszystkie przysługujące mu z tytułu umowy o świadczenie usług turystycznych uprawnienia, jeżeli jednoczenie osoba ta przejmuje wszystkie wynikające z tej umowy obowiązki.

2. Przeniesienie uprawnień i przejęcie obowiązków, o którym mowa w ust. 1, jest skuteczne wobec organizatora turystyki, jeżeli klient zawiadomi go o tym przed rozpoczęciem imprezy turystycznej w terminie określonym w umowie.

3. Za nieuiszczoną część ceny imprezy turystycznej oraz koszty poniesione przez organizatora turystyki w wyniku zmiany uczestnika imprezy turystycznej klient i osoba przejmująca jego uprawnienia odpowiadają solidarnie.

Art. 16a.

1. Organizator turystyki, który w czasie trwania danej imprezy turystycznej nie wykonuje przewidzianych w umowie usług, stanowiących istotną część programu tej imprezy, jest obowiązany, bez obciążania klienta dodatkowymi kosztami, wykonać w ramach tej imprezy odpowiednie świadczenia zastępcze. Jeżeli jakość świadczenia zastępczego jest niższa od jakości usługi określonej w programie imprezy turystycznej, klient może żądać odpowiedniego obniżenia ceny imprezy.

Ochronę konsumenta zapewnia także Kodeks cywilny oraz inne przepisy dotyczące ochrony konsumenta.

3.Zakres uprawnień pilota wycieczek zagranicznych.

Pilot wycieczek (ew. rezydent turystyczny) to zawód (nr 511301 w klasyfikacji zawodów i specjalności) wykonywany przez osoby posiadające uprawnienia do kierowania imprezą turystyczną. Uprawnienia pilota wycieczek uzyskuje się po odbyciu kursu i zdaniu egzaminu państwowego przed właściwą terytorialnie komisją egzaminacyjną powoływaną do grudnia 2005 roku przez wojewodów, a obecnie przez marszałków województw. Prowadzą oni także ewidencję nadanych uprawnień pilota. Nadanie uprawnień przewodnika turystycznego i pilota wycieczek dokumentuje się poprzez wydanie odpowiedniej legitymacji i identyfikatora. Rok 2006 to czas podwójnego branżowego jubileuszu: 130-lecia zorganizowanego przewodnictwa oraz 40-lecia zorganizowanego pilotażu.

Do zadań pilota wycieczek należy:

·         sprawowanie, w imieniu organizatora turystyki, opieki nad uczestnikami imprezy turystycznej w niezbędnym zakresie, wynikającym z charakteru imprezy, a w sytuacjach nieprzewidzianych udzielanie im niezbędnej pomocy,

·         zapewnienie właściwej realizacji programu imprezy,

·         udzielenie uczestnikom imprezy informacji o przepisach obowiązujących turystów oraz podstawowej informacji krajoznawczej,

·         czuwanie nad sposobem wykonywania usług świadczonych na rzecz uczestników podczas imprezy oraz przyjmowanie od nich reklamacji dotyczących świadczonych im usług,

·         reprezentowanie organizatora turystyki wobec kontrahentów świadczących usługi w trakcie trwania imprezy, dbanie o dobre imię organizatora i nienarażanie go na straty,

·         obowiązek potwierdzenia klientowi przyjęcie reklamacji, a w wypadku jej niezałatwienia, przekazania jej niezwłocznie organizatorowi turystyki.

·         pełnienie funkcji negocjatora w przypadku występowania sytuacji konfliktowych w grupie,

·         warunkowo pełnienie funkcji tłumacza podczas imprezy za granicą oraz dla turystów z zagranicy,

·         zgłaszanie organizatorowi uwag i opinii z przebiegu imprezy;

·         wnioskowanie w sprawach programów imprez.

Organizatorzy turystyki organizujący wycieczki, w których uczestniczy co najmniej 10 osób realizujących wspólny program, są obowiązani ustawowo, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zapewnić uczestnikom opiekę osób posiadających uprawnienia przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek - dla wycieczek w kraju, lub pilota wycieczek - dla wycieczek w kraju i za granicą.

Organizator turystyki organizujący wycieczki za granicą jest obowiązany zapewnić opiekę pilota wycieczek posiadającego znajomość języka powszechnie znanego w kraju odwiedzanym lub języka uzgodnionego z kontrahentem zagranicznym. Organizując wycieczki dla turystów z zagranicy, organizator jest zobowiązany zapewnić usługi opiekę pilota wycieczek posiadających znajomość języka obcego umożliwiającą swobodny kontakt z uczestnikami lub języka uzgodnionego z kontrahentem zagranicznym.

Kursy pilotów wycieczek przeprowadzją podmioty upoważnione do końca 2005 roku przez wojewódów, a obecnie przez marszałków województw na stałe lub tymczasowo do przeprowadzenia szkolenia przewodników turystycznych lub pilotów wycieczek. Najczęściej takie uprawnienia posiadają biura podróży.

4.      Formalności graniczne w turystyce międzynarodowej.

RODZAJE PASZPORTÓW, OPŁATY PASZPORTOWE.
Opłaty paszportowe:
- do 16 lat bezpłatnie, potem 50 złotych, w przypadku kradzieży lub zgubienia, zniszczenia 100 złotych.
Okres ważności i rodzaje paszportu:
- paszport zwykły na 10 lat;
- paszport blankietowy – dokument jednorazowy
- dyplomatyczny – ważny przez okres pobytu na placówce dyplomatycznej
paszport służbowy MSW – na 1 rok
RODZAJE KONTROLI GRANICZNYCH:
k. paszportowa, k. dewizowa, k. wizowa, odprawa celna, odprawa sanitarna

ETAPY ODPRAW CELNYCH:
Jest 5 etapów odprawy celnej:
1) TZW. ZGŁOSZENIE USTNE: pod różny zgłasza czy ma coś do oclenia. 2) PRZESZUKANIE BAGAŻU – jeśli podróżny nie ma nic do oclenia koń czy się odprawa; jeśli celnik znajdzie towary, które nie zostały zgłoszone do oclenia może zostać wszczęte postępowanie karne 3) PRZESZUKAN IE OSOBISTE – jest zarządzane przez celnika; przeszukania dokonuje osoba tej samej płci co przeszukiwany; na przeszukanie osoby musi być zgoda kierownika zmiany; przeszukanie musi być wpisane do rejestru przeszukań: data, imię i nazwisko celnika, który przeszukiwał, wynik przeszukania; jeśli jest podejrzenie, że osoba przemyca coś w organizmie wzywana jest ekipa medyczna, która dokonuje przeszukania metodą kontaktową, celnik przeszukuje bezkontaktowo. 4) PRZESZUKANIE ŚROD KÓW TRANSP.– odbywa się metodą nie niszczącą, ale jeśli celnik coś znajdzie pojazd jest konfiskowany i przeszukanie odbywa się metodą niszczącą, oznacza to, że pojazd może być rozebrany na części pierwsze. 5) PONOWNA KONTROLA CELNA – gdy coś podejrzewają 6) CZASOWA K ONTROLA CELNA – odprawa warunkowa; jest wtedy gdy towary są czasowo dopuszczone do obrotu, pod warunkiem, że wywieziemy towar z kraju w określonym czasie; należy mieć zezwolenie; na granicy wystawiany jest dowód odprawy celnej na dokumencie jest rejestr rzeczy i należności celnych

5. Elektroniczne systemy rezerwacji i sprzedaży usług turystycznych.

·         Chart – rezerwacja miejsc hotelowych, meldunek gościa, wymeldowanie

·         Amadeus – system rezerwacji przede wszystkim biletów lotniczych używany w biurach podróży. Bez tego programu nie można zarezerwować miejsca w samolocie.

·         Merlin - Przez ten system dostępnych do rezerwacji jest ponad 150 tour operatorów, firm wynajmujących samochody, armatorów, przewoźników lotniczych oraz firm ubezpieczeniowych.

·         Galileo

·         Syrius

Do globalnych systemów rezerwacji komputerowej należą: ABACUS, FANTASIA, JAPAN (obszar pacyfiku); APOLLO, GEMINI, WORLDSPAN, SYSTEM1, SABRE (USA); GALILEO, AMADEUS (Europa); Elektroniczne systemy rezerwacji i sprzedaży usług turystycznych łączą ze sobą działanie przedsiębiorstw biorących udział w organizacji turystyki: hotele, koleje, promy, wypożyczalnie samochodów, biura podróży, emitenci kart kredytowych, towarzystwa lotnicze. W narodowym systemie dystrybucji usług turystycznych mamy: PLL „LOT”, ORBIS, AMADEUS, PKP

6. Umowy zawierane przez biuro podróży z klientami i ich zakres.

Umowa jest to czynność prawna dokonywana pomiędzy dwiema lub więcej stronami kształtująca ich wzajemne prawa i obowiązki.

Umowy są podstawowym instrumentem kształtowania stosunków cywilnoprawnych w różnych dziedzinach życia, w tym także w turystyce. Umowa pozwala w taki sposób określić prawa i obowiązki w ramach stosunku prawnego, aby jego strony mogły jak najlepiej zrealizować swoje cele. Zasadą jest zatem swoboda w kształtowaniu treści zawieranych umów, a co za tym idzie, treści stosunków cywilnoprawnych.

Umowy zawierane w związku z obsługą turystów (umowy turystyczne)

W obsłudze ruchu turystycznego zawiera się całe łańcuchy umów, powiązanych ze sobą i wzajemnie się warunkujących. Zwykle pierwszym ogniwem jest umowa organizatora turystyki z klientem, na podstawie której organizator zobowiązuje się świadczyć usługi. Wcześniej organizator zawiera szereg umów z innymi przedsiębiorcami, aby zapewnić sobie poszczególne usługi częściowe, składające się na program imprez turystycznych oferowanych klientom, np. przewóz, zakwaterowanie, wyżywienie, zwiedzanie, opiekę przewodnika turystycznego i pilota wycieczek itp. Zawieranie umów z klientami opiera się niejednokrotnie na współpracy z agentami i pośrednikami turystycznymi, co dodatkowo wzbogaca wachlarz umów turystycznych.

W umowach zawieranych z klientami wyróżnia się umowy o pojedyncze świadczenie i umowy kompleksowe o świadczenie całego pakietu usług, wśród których największe znaczenie ma umowa o imprezę turystyczną.

Umowa o pojedyncze świadczenie.

Takie umowy obejmują najczęściej zapewnienie klientowi zakwaterowania w wybranym hotelu, przejazdu, usługi przewodnika lub możliwości wstępu do muzeum, teatru, na wystawę itp. Biura podróży występują w tych umowach zwykle jako zleceniobiorcy, którzy podejmują się zawarcia umowy w imieniu i na rzecz klienta z określonym usługodawcą. Charakter prawny umowy klienta z hotelarzem, przewoźnikiem czy przewodnikiem nie budzi z reguły poważniejszych wątpliwości- chodzi w tym zakresie o umowę najmu, przewozu czy umowę o świadczenie usług podobną do umowy zlecenia.

Dla umów pomiędzy klientem i pośredniczącym na jego rzecz biurem podróży największe znaczenie ma jednak w umowach o pojedyncze świadczenie konstrukcja umowy zlecenia.

Odpowiedzialność biura podróży z tytułu umowy o pojedyncze świadczenie

Odpowiedzialność biura podróży za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy opiera się na zasadzie winy. Nie dołożenie wymaganego stopnia staranności jest winą biura, co pociąga za sobą odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę. Zakres staranności jest niezależny od tego, czy biuro podróży dokonuje czynności odpłatnie czy nieodpłatnie. Z analizy orzecznictwa wielu państw wynika, że wina biura podróży przy wykonaniu zlecenia najczęściej dotyczy niewłaściwej rezerwacji miejsca w hotelu lub środka komunikacji.

Jako umowę o usługi, podobną do zlecenia, traktuje się także załatwienie wizy. W związku z tym biuro podróży odpowiada za prawidłowość wizy, zgodność nazwisk, dat, przejść granicznych. Wprawdzie wizy wystawia nie biuro podróży, lecz konsulaty, jednakże uważa się, że jest ono zobowiązane sprawdzić, czy w wizie nie ma żadnych błędów lub pomyłek.

Umowy o organizowanie imprez turystycznych.

Umowa o zorganizowanie imprezy turystycznej została ukształtowana w praktyce jako umowa jednolita, obejmująca zobowiązanie jednej ze stron (organizatora) do świadczenia kompleksu usług, składających się na funkcjonalna całość, umożliwiającą drugiej stronie (klientowi, turyście) realizacje pewnego celu: wypoczynkowego, poznawczego, zdrowotnego czy innego. Umowa tego typu określona jest jako umowa o podróż, umowa o wycieczkę, czy wreszcie umowa o imprezę turystyczną.

Odpowiedzialność biura podróży z tytułu umowy o podróż

Dla powstania odpowiedzialności biura podróży za szkodę wyrządzoną klientowi muszą istnieć, tak jak w każdym stosunku prawnym ogólne przesłanki odpowiedzialności. Musi być szkoda poniesiona przez uczestnika wycieczki lub osobę pośrednio poszkodowaną, wynikająca z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania bądź czynu niedozwolonego oraz pomiędzy tą szkodą a zdarzeniem prawnym, za które prawo czyni daną osobę odpowiedzialną. Na poszkodowanym spoczywa ciężar dowodu zdarzenia, powstania szkody i jej wysokości. Szczególną trudność w ocenie roszczeń kierowanych przez klientów do biur podróży sprawia określenie szkody. Chodzi nie tylko o roszczenia, co, do których brakuje podstaw w polskim prawie np. zadośćuczynienie pieniężne za szkodę moralną w razie utraty wypoczynku czy zmarnowania urlopu, lecz o takie, gdzie zarówno strony jak i sąd ni mają wątpliwości, że klient;poniósł szkodę, lecz trudno określić jej wysokość. Szkoda obejmować będzie z reguły poniesione straty, rzadziej utracone korzyści. Może być szkodą na osobie (np. uszkodzenie ciała) lub szkodą w imieniu turysty. Łatwo jest ją określić, gdy chodzi o kradzież, uszkodzenie lub zniszczenie rzeczy, bądź poniesienie przez turystę dodatkowychwydatków.

Biuro podróży nie może odpowiadać za szkody, które nie pozostają w ogóle związku przyczynowym
z nienależytym wykonaniem swoich zobowiązań przez biuro np. z chorobą morską uczestnika. Ponadto turysta nie tylko jeździ autokarem, leci samolotem, mieszka w hotelu, lecz wiele czasu spędza indywidualnie w tzw. wolnym czasie, podczas którego mogą nastąpić różne zdarzenia, niezależne od biura podróży.

Umowa o podróż stanowi umowę mieszaną. W jej skład wchodzą elementy różnych umów. Niektóre z nich zobowiązują biuro podróży tylko do dołożenia należytej staranności, inne do rezultatu. Do pierwszej grupy zaliczyć możemy umowę zlecenia i umowę przechowania. Zarówno zleceniobiorca jak i przechowawca nie odpowiadają za szkodę, jeśli spełniając swoje zobowiązanie dołożyły należytej staranności. Podobny charakter ma zobowiązanie zapewnienia uczestnikowi wycieczki bezpieczeństwa. Nie ma podstaw, aby traktować je jako zobowiązanie rezultatu. Natomiast niektóre umowy, jak umowa o dzieło i umowa przewozu, są to umowy rezultatu. Dla wierzyciela nie jest istotne, czy dłużnik dołożył należytej staranności, lecz czy osiągnął ustalony
z góry rezultat. W odniesieniu do biura podróży świadczenie programu wycieczki określonego umową jest przedmiotem umowy o dzieło, przewiezienie zaś uczestnika wycieczki – przedmiotem umowy przewozu. Brak rezultatu przy istnieniu innych przesłanek odpowiedzialności rodzi po stronie biura podróży obowiązek odszkodowawczy, niezależnie od jego winy. Wina biura podróży jest bez znaczenia, gdy zachodzi utrata lub uszkodzenie rzeczy wniesionej do hotelu, należącego do biura podróży, jako, że przewiduje się tu odpowiedzialność zaostrzoną, nawet za przypadek, gdy wchodzą w grę osoby trzecie. Odpowiedzialność biura podróży będzie, zatem niekiedy odpowiedzialnością opartą na winie, niekiedy zaś odpowiedzialnością obiektywną, niezależną od winy

Cecham...