Serge'a Kahili King. WIEDZA Z HAWAJÓW HUNA.pdf
(
414 KB
)
Pobierz
Spis treœci
Spis treści
Przedmowa niemieckiego wydawcy.............................................................5
Droga szamana-poszukiwacza przygód.......................................................7
Dwie drogi szamanizmu..................................................................................7
Hawajski szamanizm.......................................................................................9
Boska moc.....................................................................................................11
Sieć życia.......................................................................................................13
Kulturowy wzór.............................................................................................13
Jak stać się szamanem...................................................................................14
Szamański światopogląd................................................................................16
Szaman jako uzdrawiacz................................................................................18
Szaman jako prorok.......................................................................................21
Szaman jako człowiek pracujący ze snami....................................................23
Współczesny szaman.....................................................................................27
Widzieć to wierzyć.......................................................................................29
Szamańskie doświadczanie............................................................................31
Poruszanie się między światami....................................................................43
Wygrywać z miłością...................................................................................45
Praktyczne zastosowanie siedmiu zasad........................................................58
Komunikacja z przyrodą............................................................................62
Żywotność natury...........................................................................................63
Szamańskie umiejętności...............................................................................64
Jak komunikujemy się z naturą......................................................................66
Zmienianie formy za pomocą duchowego stapiania się...........................................................................68
Zmienianie formy za pomocą projekcji astralnej ..........................................71
Potrzeba tylko trochę wysiłku........................................................................72
Na zakończenie coś szczególnego: technika AKUAKOKUA.......................73
Mistrzowska formuła sukcesu....................................................................74
Skuteczność...................................................................................................76
Motywacja.....................................................................................................78
Świadomość...................................................................................................84
Wolność.........................................................................................................85
Sens................................................................................................................86
Odczucia........................................................................................................87
Stosunki.........................................................................................................88
Władza............................................................................................................90
Wydajność.....................................................................................................92
Zaufanie.........................................................................................................93
Koncentracja..................................................................................................94
Opór...............................................................................................................96
Niezadowolenie.............................................................................................97
Zwątpienie.....................................................................................................98
Obawy..........................................................................................................101
Stres.............................................................................................................102
Czynnik sprzężenia zwrotnego (feedbacku)................................................102
Huna i religia..............................................................................................103
Wprowadzenie.............................................................................................103
Co to jest religia?.........................................................................................105
Huna i inne religie.......................................................................................110
Czy istnieje najlepsza religia?.....................................................................112
Reinkarnacja..............................................................................................114
Wprowadzenie.............................................................................................114
Rozsądne założenia.....................................................................................115
Reinkarnacja w Biblii..................................................................................118
Karma..........................................................................................................119
Reinkarnacja w hunie...................................................................................121
Dostrojenie do innych istnień......................................................................123
Duchy i opętanie........................................................................................125
Wprowadzenie.............................................................................................125
Duchy w naszej kulturze..............................................................................126
Duchy i kod huny.........................................................................................128
Czy naprawdę nie istnieją „prawdziwe duchy”?..........................................134
Wykaz słów kodu.........................................................................................136
Tajemna wiedza o seksie............................................................................138
Wprowadzenie.............................................................................................138
Energia seksualna........................................................................................139
Poglądy huny...............................................................................................142
Seksualna sublimacja...................................................................................145
Z drugiej jednak strony................................................................................147
Seks jest miłością.........................................................................................149
O autorze....................................................................................................151
Literatura...................................................................................................153
Przedmowa niemieckiego wydawcy
Wielkim zaszczytem jest dla mnie pisanie przedmowy do książki mojego autora i przyjaciela Serge'a
Kahili Kinga.
Pierwszych pięć rozdziałów niniejszej książki ukazało się w postaci małych zeszytów. Jednakże teksty
te wydają mi się tak wartościowe, iż postanowiłem przedstawić je w wersji książkowej. Do
opublikowanych już tekstów dołączone zostały cztery kolejne, w rezultacie czego powstała ta piękna
książka, której każdy rozdział tworzy zamkniętą całość.
Serge Kahili King jest najbardziej poczytnym autorem na świecie, jeśli chodzi o literaturę huny. Jest
wykształcony zarówno w dziedzinie zachodniej nauki (doktor psychologii), jak i w hawajskim
szamanizmie. Serge „jest” kahuną, mistrzem w swoim fachu w praktyczno-duchowej dziedzinie.
Dawno temu istnieli kahuni wyspecjalizowani w budowie łodzi, łowieniu ryb, medycynie lub
hula.
Byłem nadzwyczaj szczęśliwy, gdy po długich poszukiwaniach, zarówno na polu systemów
uzdrawiania, jak i tradycyjnej medycyny, znalazłem w hunie system wiedzy służący zrozumieniu
ciała, duszy i ducha, który odpowiadał mojemu pragnieniu zjednoczenia elementów ludzkiej istoty.
Serge przekazał mi lekkość hawajskiego stylu życia, który odbija się w duchu aloha, czyli
praktykowaniu miłości. Dzięki niemu zakochałem się w Wyspach Hawajskich, stylu życia
Hawajczyków, hula i kolebce kultur. Zawsze wszystko to łagodnie wiodło mnie ku radości życia.
Szukałem uzdrowienia i wziąłem udział w jego seminariach, po czym zaprosiłem go do Niemiec. Jako
wydawca poprosiłem Serge'a o pozwolenie na wydanie jego książki
Szaman miejski.
Byliśmy
przyjaciółmi, mieszkaliśmy pod jednym dachem - nauczyciel i uczeń, autor i wydawca. To było jak
dorastanie w rodzinie. Rodzina była dla Hawajczyków zawsze najważniejsza. Jeżeli struktura ta staje
się chwiejna, wtedy ludzie wzajemnie sobie pomagają. Radość życia i łączność z przyrodą to dla
Hawajczyków świętość. Nigdzie na świecie nie doświadczyłem tego tak bardzo jak na Hawajach:
ruszająca się ziemia aktywnego wulkanu na Big Island; ocean, który czasami wznosi się w wysokich
na dwadzieścia metrów falach i staje się miejscem medytacji znanych surferów; łagodny wiatr o
temperaturze od 25 do 28 stopni; soczysta zieleń tropikalnej roślinności. Wszystko to bezpośrednio
pozwala mi doświadczać faktu, iż zawsze jestem częścią natury.
Wiedza huny może ponownie przywrócić nam kontakt z nami samymi i pozostałymi stworzeniami na
Ziemi. Coraz bardziej pozbywamy się uczucia izolacji, z powodu którego cierpi tak wielu ludzi. Drogi
Czytelniku, życzę Ci, aby koncepcje przedstawione w tej książce zapoczątkowały u Ciebie „przełom
na drodze do uzdrowienia”.
AlfLiichow
Droga szamana-poszukiwacza przygód
Dwie drogi szamanizmu
Kiedy mówi się o szamanizmie, dobrze jest pamiętać, iż termin ten wywodzi się z tunguskiego słowa
„szaman”. Ogólnie określa ono ludzi ze szczególnym nastawieniem do życia. Ludzie ci odgrywali i
odgrywają w prawie wszystkich kulturach jedyną w swoim rodzaju rolę. W większości języków
znajdują się określenia dla tego rodzaju ludzi, aby wyraźnie odróżnić ich od innych. Inni ludzie w
obrębie tej samej społeczności mogliby pełnić tę samą funkcję lub wykonywać te same czynności, lecz
nie posiadają tego samego punktu widzenia, ani też tych samych umiejętności. Ponieważ ani w języku
angielskim, ani też w polskim nie ma określenia dla tego typu ludzi, używamy słowa „szaman”.
Trzeba pamiętać, że to nie to samo co mag, czarnoksiężnik, wróżbita, kapłan, uzdrawiacz lub
jasnowidz.
Mówiąc w dużym uproszczeniu: szaman używa odmiennych stanów świadomości w celu
komunikowania się z siłami przyrody i kosmosu oraz w celu wpływania na nie dla dobra
społeczeństwa. Aby móc wykonywać powyższe czynności zawsze i wszędzie pracuje nad
wzmocnieniem swojej wewnętrznej mocy. Trzy główne cechy, które odróżniają szamana od reszty
społeczeństwa to: używanie odmiennych stanów świadomości, wpływanie na zdarzenia dla dobra
ogółu oraz wzmacnianie wewnętrznej siły.
Pośród wielu szamańskich tradycji istniej ą dwie najważniejsze drogi do osiągnięcia wewnętrznej
mocy. Najbardziej znaną i najczęściej praktykowaną jest droga szamana-wojownika. Kto nią kroczy,
wyczuwa niebezpieczeństwa, rozwija czujność i ćwiczy surową samodyscyplinę, niszczy
nieprzyjaciół, zdobywa sprzymierzeńców i sojuszników, praktykuje techniki przeżycia i walki. Kieruje
się zasadą: podbijaj albo zostaniesz podbity. Tą ścieżką podąża większość indiańskich szamanów. Jest
to dobra droga, ponieważ zamiar jest dobry. Szaman zawsze jest uzdrawiaczem
Na wyspach Pacyfiku w kulturze polinezyjskiej istnieje inna droga: ścieżka szamana-poszukiwacza
przygód. Chodzi tutaj o poszukiwanie przygody, rozwijanie czujnej świadomości, celowo
ukierunkowanej samodyscypliny, tworzenie przyjaźni i jedności, praktykę przeżycia, badanie
umiejętności. Szaman-poszukiwacz przygód kieruje się zasadą: kochaj i bądź kochany. Nie jest to
lepsza droga, obie prowadzą do celu, jakim jest uzdrawianie. Obie w tym samym stopniu rozwijają
osobowość. Jedynie sposób działania jest różny. Różnice te mogą jednak wywoływać głębokie
socjalne i osobiste skutki.
Dla szamana-wojownika najważniejsze jest bezbłędne działanie oraz przywiązywanie dużej wagi do
rozwoju i utrzymania siły, by chronić siebie i innych przed nieprzyjaciółmi. Natomiast szaman-
poszukiwacz przygód dąży do tego, by odpowiednio działać, tzn. by osiągać najlepsze możliwe w
danej sytuacji rezultaty. Chodzi tu zwłaszcza o radość i stwarzanie pokoju. Doprowadzenie do takich
właśnie efektów było celem działania
ariori -
grupy wędrujących śpiewaków i tancerzy ze
stowarzyszonych wysp, jak również pierwotnych szamańskich zespołów
hula
z Hawajów.
Hawajski szamanizm
Ważne jest, aby odróżnić kahunę od szamana. Dzisiaj na Hawajach używa się słowa kahuna na
określenie kapłana, duchownego, czarnoksiężnika, jasnowidza, uzdrawiacza lub szamana. Jednak
kahuna oznacza w zasadzie mistrza w określonej dziedzinie, np. w zdobywaniu duchowej siły, w
nawigacji lub surfingu. Dlatego ważne jest uświadomienie sobie, iż kahuna sam w sobie nie jest
szamanem. Jednak szaman może dążyć do tego, aby być kahuna.
Ważne jest również, aby wiedzieć, że hawajska religia i hawajski szamanizm nie są tym samym.
Hawajska religia była surowym systemem, pełnym zakazów, ofiar i ceremonii, z kapłańską hierarchią
na czele, którą nazywano
kahu akua
(ci, którzy służą bogom). Kapłaństwo było w hawajskim
społeczeństwie wszechobecne i ściśle związane z polityką.
W przeciwieństwie do kapłaństwa, w szamanizmie istniało bardzo mało struktur. Zakazy nazywają się
po hawajsku
kapu
lub
tabu
i były stosowane tylko wtedy, gdy służyło to procesowi uzdrawiania.
Szamani nie składali żadnych godnych wzmianki ofiar i ograniczali rytuały oraz ceremonie do
minimum. Poza tym prawie niczym nie wyróżniali się w społeczeństwie. Trzeba było długo szukać,
zanim znalazło się jednego z nich. Mieli również niewiele wspólnego z polityką. Chyba że dana
sytuacja wymagała ich przewodnictwa. W takim przypadku stawali się raczej przywódcami aniżeli
kapłanami.
Najważniejszą różnicą między kapłanem a szamanem jest sposób porozumiewania się z bogami i
duchami: kapłan sprzyja bogom i duchom na odległość, natomiast szaman po prostu nawiązuje z nimi
osobisty kontakt.
Szaman nie zajmuje się czarnoksięstwem, tzw. czarną magią. Ci, którzy to robili, nazywali się
ana
ana.
Wszyscy Hawajczycy bali się ich i pogardzali nimi. Niestety, wyrażenie
ana ana
nie jest już
znane i zostało zastąpione przez słowo
kahuna.
Dlatego też dzisiaj nawet wielu Hawajczyków, gdy
mówi się o kahunie, automatycznie myśli o czarnoksiężniku.
Prawdziwi hawajscy szamani nazywani byli
kupua,
czasami także
kalakupua.
Słowa te odnoszą się do
posiadania many - wewnętrznej, boskiej siły, oraz umiejętności swobodnego korzystania z niej,
używania jej i wykorzystywania w jakimś celu. Szamani zwykle kształceni byli w zakonie albo gildii,
która utrzymywana była przez konkretne rodziny. Najczęściej zaczynali jako uczniowie, następnie
awansowali do stopnia odpowiadającego wędrownemu czeladnikowi, natomiast gdy udowodnili
posiadanie dostatecznej wiedzy szamańskiej, wtedy zostawali
kalana kalakupa,
jako mistrzowie -
szamani.
Hawajscy szamani posiadaj ą dwie cechy odróżniające ich od szamanów wywodzących się z innych
kultur. Po pierwsze, nie stosują bębnów, żadnych instrumentów służących do wybijania rytmu, ani też
śpiewu, by wprowadzić się w trans umożliwiający im podróż do wnętrza. W tym celu używają
wyłącznie swojego ducha albo koncentrują swoją uwagę na dźwięku rozbijających się fal morskich,
deszczu lub też obserwują chmury itp. Jednak przede wszystkim proces ten zachodzi na poziomie
czysto duchowym. Instrumentów służących do wybijania rytmu oraz śpiewu używają jedynie po to, by
wytworzyć w sobie lub innych ludziach odmienny stan świadomości, nie zaś po to, aby doprowadzić
przy tym do stanu transu. Drugą różnicą jest nieużywanie przez nich masek. Dotyczy to zresztą całej
Polinezji.
W większości kultur, w których występowali szamani, włączając w to ludy europejskie, używano
masek i kostiumów przedstawiających bogów lub zwierzęta, w celu wspierania połączenia z jakąś
duchową istotą. Nie dotyczy to jednak Polinezji. Moje próby uzyskania na to uzasadnienia od
hawajskich szamanów okazały się bezowocne. Gdy zapytałem ich, dlaczego nie używają masek i
kostiumów, odpowiedzieli: „A dlaczego mielibyśmy to robić?” Z pewnością wyznają pogląd, iż
wewnętrzne umiejętności wystarczają, aby stworzyć to połączenie, i dlatego też nie potrzebuj ą
żadnego szczególnego okrycia lub ubrania. Z tego względu, dla osiągnięcia pożądanego celu cały
polinezyjski obszar kulturowy całkowicie wyłączył maski.
Jedyny znany mi wyjątek to
makini,
pewien rodzaj nakrycia głowy w formie dyni, który jest raczej
rytualnym hełmem, aniżeli prawdziwą maską. Cel używania
makini
nie jest zupełnie jasny. Niektóre
źródła mówią, że
makini
noszone było przez kapłanów zakonu
Ku
w czasie poświęconym bogu
Łono,
natomiast inne przekazy podają, iż miało ono skrywać tożsamość członków tajemnej wojennej
społeczności. W żadnym razie jednak
makini
nie było przeznaczone do duchowych przedstawień lub
połączeń.
Boska moc
Centralną ideą w światopoglądzie hawajskich szamanów jest koncept
many.
Słowo to można
przetłumaczyć jako wewnętrzną lub boską moc, albo też, czasami, jako energię. Dokładnie chodzi
tutaj o energię kierowaną, a więc taką, która będzie wykorzystana, a nie tylko energię samą w sobie.
Najbardziej znanym symbolem
many
na Hawajach jest błyskawica. Ze znakiem tym ma również
związek znany symbol osoby uprawiającej surfing.
Pomimo wielorakich wskazówek we współczesnej literaturze, gdzie
mana
porównywana jest z
chińską
chi,
japońską
ki,
hinduistyczną pra
ną
i o
rgonem
Reicha, nie jest do nich podobna. Nie jest
bowiem wyłącznie energią w sensie fizycznym lub bioenergetycznym. Na te rodzaje energii
Hawajczycy posiadają inne określenia.
Mana
jest czymś więcej. Słowo moc jest o wiele lepszym
określeniem, oznacza bowiem efektywną energię. Dla hawajskich szamanów wszystko posiada
manę.
Jednakże niektóre rzeczy mają jej więcej aniżeli inne. Wynika to z ich natury albo z faktu, iż zostały
nią naładowane.
Jeśli szaman wchodzi w kontakt z przyrodą, duchami lub innymi ludźmi, wtedy uwzględnia ich
mana
i
pracuje z nią, używając własnej. Szaman nie próbuje jej kontrolować, ponieważ doprowadziłoby to do
konfliktu i byłoby stratą jego własnej
many.
Zamiast stosować przemoc, stara się przekonać, i im
więcej
many
posiada, tym bardziej jest przekonujący. Codziennym celem hawajskich szamanów jest
wzmacnianie swojej
many,
aby być bardziej efektywnym we wszystkim, co się robi. Mówiąc w
uproszczeniu: istnieją cztery rodzaje
many,
które szamani starają się wzmocnić w sobie samych albo u
innych ludzi:
1. Fizyczna, materialna
mana,
odpowiadająca temu, co mogłoby być interpretowane jako
mana
bioenergetyczna.
2. Emocjonalna
mana,
która mogłaby być określana jako stan wewnętrznego napięcia.
3. Mentalna
mana,
którą można byłoby opisać jako rodzaj wielkiego zaufania do siebie oraz wielkiej
wiary w swoje siły.
4. Duchowa
mana,
oznaczająca poczucie własnej godności i szacunek dla samego siebie oraz
łączność i respekt przed tym, na czym koncentrujemy swój ą uwagę.
Sieć życia
Dla hawajskich szamanów prawie tak samo ważny jak
mana
jest koncept
aka. Aka
oznacza mniej
więcej eteryczną materię. Tak jak wielu innych szamanów,
kupua
zakłada, że wszystko jest ze sobą
powiązane. Połączenia te można postrzegać i wpływać na nie, jeśli zna się na to sposób. Oznacza to,
że połączenia te są realne, a nie abstrakcyjne, oraz że można nadać im kształt za pomocą swojej
świadomości. Dwa najczęściej używane przez hawajskich szamanów wyobrażenia to
eteryczna sieć
i
eteryczna pajęczyna.
W przypadku wyobrażenia pajęczyny szaman umiejscawia się jak pająk w centrum trójwymiarowej
pajęczej sieci, która rozprzestrzenia się na cały wszechświat we wszystkich kierunkach. Podobnie jak
pająk, również on może odbierać wszystkie wibracje występujące w pajęczynie. Może je ignorować
lub poświęcić im uwagę, w zależności od swojej woli. Tak samo jak pająk, może biegać po pajęczynie
bez zaplątania i uwikłania się w nią. Jako szaman może jednak zrobić coś, czego nie potrafi pająk:
przesłać wibracje wzdłuż pajęczyny oraz dowolnie, odpowiednio do siły swojej
many,
świadomie
wpływać na rzeczy we wszechświecie. W przypadku sieci szaman jest tkaczem i rybakiem, który
może tkać sieci i zarzucać je, by łapać myśli i zdarzenia, symbolizowane przez ryby.
Kulturowy wzór
Wzorem dla hawajskich szamanów jest wielki bohater tej kultury: Maui. Znano go i kochano w całej
Polinezji. Wyspa Maui, nazwana została imieniem tego wielkiego bohatera. Fakt, iż Maui był
szamanem, potwierdzają przydomki, które mu nadano: na Hawajach nazywano go Maui Kupua,
natomiast w zachodniej Polinezji - Maui Tiki Tiki. Obydwa imiona przetłumaczyć można jako Maui,
człowiek dokonujący cudów, lub też: Maui magik. Do jego szamańskich praktyk, jak podaj ą legendy,
należało np. zamienianie się w różne zwierzęta. Maui otrzymywał też pomoc z ich strony, odwiedzał
niebiosa i wtajemniczony został w tajniki ognia i budowy
aka,
aby przekazać je dalej ludzkości. Poza
tym badał świat podziemny. Prawie wszystkie historie o Maui kończą się tym, że szukał nowych
przygód. Po prostu tak, dla zabawy. Maui czasami, jeśli było to konieczne, stawał do walki, we
wszystkich legendach podkreślana jest jego nadzwyczajna siła, rozum, magiczne umiejętności,
niezależność od zewnętrznych autorytetów, doprowadzająca do porozumienia wiedza oraz umiłowanie
przygód.
Jak stać się szamanem
Na Hawajach do szamanizmu można dojść dwiema drogami. Kandydat na szamana dzięki
naturalnemu dostępowi do wiedzy wchodzi w temat i uczy się poprzez doświadczenie albo też uczą go
przyjaciele czy krewni. Druga droga to wybór dokonany przez członka gildii szamańskiej, który
wtajemnicza w jej misteria na tyle, na ile jest się na to gotowym. Zwykle wyboru tego dokonuje
starszy członek rodziny, co w pojęciu Hawajczyków
oznacza,
iż jest to ktoś z pokolenia rodziców lub
dziadków. Wybierana jest osoba w wieku od siedmiu do czternastu lat. Podstawę wyboru stanowią
zainteresowania, umiejętności i potencjał, jakim dysponuje kandydat. Najważniejszymi czynnikami
są: ogólny stan zdrowia, zręczność, zainteresowanie przyrodą oraz intuicyjne, podświadome
zdolności. Dawniej na Hawajach zdolności jasnowidzenia rozpoznawane były często za pomocą
dziecięcych zabaw, takich jak np.
kohikohi-ku-palala.
W zabawie tej chodzi o znalezienie przedmiotu
schowanego w ziemi lub piasku. Jeżeli dane dziecko szczególnie dobrze daje sobie z tym radę, wtedy
wybierane jest do treningu. W specjalnej chacie na plaży uczone jest sztuki
kuhikuhi-pu 'one,
pewnej
formy geomancji, w której chodzi o coś, co można określić jako wyczuwanie promieniowania Ziemi.
Mój ojciec również przeprowadzał ze mną i moim rodzeństwem najprzeróżniejsze doświadczenia-
zabawy związane z telepatią i jasnowidzeniem.
W wieku siedmiu lat można już rozpoznać w dziecku potencjalnego szamana. W ciągu następnych
pięciu lat ostrożnie sprawdza się je i powoli przygotowuje na to, aby zostało szamanem. Gdy wybrane
dziecko ma już czternaście lat, staje się uczniem kahuny. Następnie zwykle upływa jeszcze od siedmiu
do czternastu lat, zanim uczeń sam zostanie kahuną. Dawniej wszystko to odbywało się w rodzinie,
gdzie pracę wymieniano na naukę. Dziś obowiązuje handel wymienny lub też płaci się pieniędzmi.
Jeszcze jedna rzecz wygląda dzisiaj inaczej: bardziej zwraca się uwagę na skłonności lub uzdolnienia
aniżeli na wiek, a formalny trening nie trwa już tak długo. Wiele rzeczy załatwia dzisiaj nowoczesne
wychowanie i możliwości doświadczania czy eksperymentowania. Na przykład niewielu ludzi
uświadamia sobie jak bardzo rozwinięta jest ich zdolność koncentrowania się w porównaniu z
większością narodów, w których nie nastąpiła technologizacja. Można to już stwierdzić na podstawie
naszej umiejętności czytania książek. Następne ważne czynniki to nadzwyczaj bogaty repertuar
wewnętrznego języka obrazów oraz doświadczenia, które dzięki filmowi i telewizji stały się częścią
składową współczesnego społeczeństwa. Ciągle należy podkreślać, jak wielkie znaczenie maj ą te
Plik z chomika:
bel-la
Inne pliki z tego folderu:
Ho oponopono- metoda z onet.pdf
(106 KB)
Habdank_Z_tajemnych.pdf
(3861 KB)
10 King_Serge_Kahili_-_Natychmiastowe_uzdrawianie.pdf
(1775 KB)
Serge'a Kahili King. WIEDZA Z HAWAJÓW HUNA.pdf
(414 KB)
PSYCHOLOGIA I PRAKTYCZNE ZASTOSOWANIE NAUKI HUNY.pdf
(435 KB)
Inne foldery tego chomika:
Adam Bahdaj
Aleksander Fredro
Bolesław Prus
Bruce Moen. Podróze w nieznane.(astralne
Channelingi
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin