02 Bailey Elizabeth - Panna Serena.pdf
(
989 KB
)
Pobierz
Elizabeth Bailey
Elizabeth Bailey
Panna Serena
ROZDZIAŁ PIERWSZY
Październik 1811 roku
W przedłużającej się ciszy przenikliwe tykanie dużego zegara stojącego na kominku
zdawało się rozsadzać ściany pokoju. Młodszy mężczyzna podniósł na starszego wzrok pełen
niepokoju i niedowierzania. Czyżby się przesłyszał? A może coś źle zrozumiał? Wpatrywał
się zaszokowany w swego rozmówcę. Rysy jego szczupłej, pociągłej twarzy wyostrzyły się,
szare oczy przybrały chłodny wyraz.
Nieco więcej niż średniego wzrostu, ciemnowłosy, był ubrany stosownie do
okoliczności - w ciemny surdut i czarne spodnie, które podkreślały smukłą, ale silną sylwetkę
z elegancją charakterystyczną dla ludzi jego pokroju, ubierających się u najlepszych
krawców.
Nikt jednak, mimo wymyślnej fryzury, nie mógłby posądzać George' a Lyforda
wicehrabiego Wyndhama o to, że jest dandysem. Nie był ekstrawagancki ani w stroju, ani w
sposobie zachowania, nie hołdował ostatnim nowinkom mody i nie gustował w efektownych
drobiazgach, jak choćby monokl, tak popularny wśród ludzi z towarzystwa. Przy swoich
dwudziestu
siedmiu latach miał w sobie coś z cynizmu światowca znużonego życiem.
Ostatnią rzeczą, jakiej by się spodziewał, było to, że ulegnie powabowi niewinnej
panienki z burzą złocistych loków. Jeszcze mniej by się spodziewał -choć, jak uważał,
bynajmniej nie był pyszałkiem - że jego prośba o rękę panny Sereny Reeth zostanie bez
chwili wahania odrzucona.
Wyndham nie miał pojęcia, co powiedzieć panu domu. Odmowa ugodziła boleśnie w
jego dumę, ale to jeszcze nie wszystko. Poczuł się zraniony do żywego.
- Czy właściwie zrozumiałem pańskie słowa, sir? Pan odrzuca moją propozycję
małżeństwa?
Lord Reeth powtórzył to, co już raz powiedział.
- Moja córka, sir, nie jest dla pana.
- Ale dlaczego? - Zbity z tropu konkurent tym razem z trudem zachował zimną krew.
Reeth nie odpowiedział. Wicehrabia, nie mogąc znieść wzroku starszego mężczyzny,
przeniósł spojrzenie na bibliotekę. Przestronne pomieszczenie, w którym się znajdowali,
wypełnione było wysokimi oszklonymi szafami na książki, nadającymi wnętrzu dostojny i
nieco ponury wygląd. Może zresztą była to sprawa dżdżystego dnia i posępnej aury,
niezwykłej nawet jak na początek października.
Wyndham podszedł do ciężkiego dębowego biurka, nad którym lord Reeth kazał
powiesić kandelabr. W świetle widać było piętrzące się dokumenty i listy, aż nadto
wymownie świadczące o licznych obowiązkach. Wicehrabia odwrócił się gwałtownie do
gospo-
darzą, który tkwił niezmiennie przy kominku, z ręką opartą o jego obramowanie.
Lord Reeth sprawiał imponujące wrażenie -z grzywą rudych włosów i orlim nosem,
którego litościwie nie przekazał w dziedzictwie swej ślicznej córce. Był słusznego wzrostu i
potrafił nosić się odpowiednio do swego wieku. Preferował ciemne, choć modnego kroju
spodnie, i surduty szyte głównie z myślą o wygodzie.
Mówił silnym głosem, okrągłymi zdaniami, zdradzającym talent oratorski, gdy
zabierał głos w sprawach żywo go interesujących. Teraz jednak zachowywał daleko posuniętą
powściągliwość i Wyndham obawiał się, że niewiele wskóra, zadając kolejne pytanie.
Odważył się jednak to uczynić.
- Czy dlatego mi pan odmawia, że nie udzielam się w polityce? - zagadnął. -
Pan domu zaśmiał się krótko.
- Gdybym zwracał uwagę na takie rzeczy, mój drogi chłopcze, to obawiam się, że na
próżno szukałbym odpowiedniego kandydata na męża dla mojej córki.
-Co więc czyni mnie tak nieodpowiednim kandydatem? - dopytywał się wicehrabia
coraz bardziej natarczywie. - Nie zamierzam się chełpić, milordzie, ale jestem na ogół
uważany za dobrą partię.
Wiedział, że takie stwierdzenie umniejsza jego wartość. Musiałby sam siebie uznać za
niespełna rozumu, gdyby choć przez jeden krótki moment sadził, że dziedzic Earldom of
Kettering, niemal już pan wspaniałej fortuny, mógłby się spotkać z odmową ze strony
zwykłego barona. Tak się jednak stało, a on był w tej sytuacji zupełnie bezradny.
Reeth nie odpowiedział. Wyndham spróbował więc z innej beczki.
- A może ktoś mnie oszkalował? Może dowiedział się pan czegoś, co by mnie w
pańskich oczach dyskredytowało, sir? Jeśli tak, proszę mi wyjaśnić i pozwolić sobie...
- Nic podobnego! - przerwał mu baron lekko zniecierpliwionym tonem. Kiedy
wreszcie odszedł od kominka i skierował się do stołu, na którym na srebrnej tacy jego lokaj
przygotował napoje orzeźwiające, Wyndham zauważył, że twarz mu pociemniała. Lord Reeth
wziął karafkę.
- Madery? - spytał.
- Nie, dziękuję.
Wicehrabia obserwował, jak jego gospodarz nalewa do kieliszka rubinowy płyn i
duszkiem go wypija. Nagle uzmysłowił sobie, że Reeth jest zakłopotany, i zaświtało mu w
głowie jedyne możliwe wytłumaczenie odmowy z jego strony. Niemiłe i ze wszech miar
przygnębiające.
- Jeśli te powody, które wymieniłem, sir, nie wpłynęły na pańskie stanowisko -
powiedział, ważąc każde słowo - zmuszony jestem mniemać, że to sama panna Reeth jest tą,
która...
- Ach, tak! - Baron odstawił kieliszek na tacę z takim impetem, że omal go nie rozbił.
Odwrócił się
szybko do swego gościa i skwapliwie podchwycił jego myśl.
- Mój drogi chłopcze, trafiłeś w sedno! Nie chciałem ci tego powiedzieć wprost, ale
obawiam się, że moja mała Serena zwróciła serce w inną stronę. - Popatrzył na swego gościa
przepraszająco.
Wyndham czuł, jak w czasie tej nieprzyjemnej rozmowy ogarniają go wciąż inne
uczucia. Gdy okazało się, że jest w błędzie, poczuł się do głębi zraniony, by za chwilę uznać,
że spotkała go zniewaga.
- Zapewniam, że że strony pańskiej córki nie spotkałem się z niechęcią, przeciwnie,
powiedziałbym nawet, że z pewną przychylnością,
- Być może - zgodził się Reeth, unosząc w górę swój rzymski profil. - Moja córka, jak
pan zapewne wie, jest jeszcze taka młoda i naiwna. Nie ma nawet osiemnastu lat.
- Wiem, sir. Właśnie dlatego...
Przerwał, nie chcąc powiedzieć tego, czego lord Reeth raczej nie uznałby za
pochlebstwo. Nie byłby zadowolony, dowiedziawszy się, że wicehrabia wahał się ze
złożeniem swego serca u stóp Sereny ze względu na jej wiek. Nie marzył o narzeczonej
prosto z pensji, a fakt, że uległ czarowi niewinności Sereny, tak dalece odbiegał od jego
planów, że stracił niemal całe lato na przekonywaniu samego siebie, iż to nie mogło się
zdarzyć.
Ale lato bez jej rozkosznej obecności było absolutnie jałowe. Tęsknił; za nią jak diabli
i nie był w stanie cieszyć się wraz z przyjaciółmi polowaniami w Bredington, nie mówiąc już
o przedłużającym się pobycie w rodowej siedzibie w Lyford Manor w hrabstwie Derby.
Jego matka -jak można było się spodziewać! - za wszelką cenę starała się dociec
przyczyny tego rozkojarzenia. Okazało się, że lady Kettering całym sercem zaakceptowała
Serenę i zachęcała syna, by się oświadczył. To był właściwie ten bodziec, którego
potrzebował. Wrócił do miasta wczoraj, wiedząc, że ze względu na obrady parlamentu Reeth
musi już być w swojej rezydencji, i niezwłocznie zameldował się na Hanover Square. Jak się
miało okazać, na próżno. Za długo zwlekał.
Jakby odgadując jego myśli, lord Reeth zauważył:
- Gdyby przyszedł pan do mnie z tą deklaracją w maju łub w czerwcu, milordzie,
mógłby pan otrzymać inną odpowiedź.
- Chce pan przez to powiedzieć, że panna Reeth była mi wtedy przychylna, ale później
zwróciła swe uczucia w kierunku kogoś innego?
Ku jego zaskoczeniu baron po raz drugi nerwowo przełknął ślinę. Co, u licha,
sprawiało, że był tak zakłopotany? Czyżby, podobnie jak Wyndham, uważał swą córkę za
płochą osóbkę, zmienną w uczuciach? Wicehrabia był tak pewien jej uczuć do siebie! Czyż to
nie jej naiwność tak go zachwyciła, jej przepastne oczy, w których uwidoczniało się jej serce?
Były ciemnobrązowe, lśniące pod plątaniną złocistych ioków. Fakt, że zupełnie nic zdawała
sobie sprawy ze swego uroku, czynił ją jeszcze bardziej pociągającą.
Na początku był rozbawiony, a potem szczerze wzruszony jej naiwną szczerością i
spontanicznością. Rozczuliła go, gdy chciała mu okazać swą przychylność, ale nie bardzo
wiedziała, jak to zrobić. A może padł ofiarą jakichś gierek? Może zawiódł go instynkt i obrał
niewłaściwy obiekt uczuć? Albo zwiodła go własna próżność?
- Ona jest bardzo młoda, Wyńdham - powiedział lord Reeth przepraszającym tonem,
wyrywając go z zadumy. - Byłoby dziwne, gdyby nie podkochiwała się w różnych
młodzieńcach, zanim wreszcie jej uczucia się ustaliły.
- Niewątpliwie - odrzekł chłodno Wyndham -a ja, sir, nie pragnę żony o zmiennym
sercu. - Zwrócił się ku drzwiom z lekkim ukłonem. - Życzę panu dobrego dnia.
Ugodzony do żywego, opuścił bibliotekę i zszedł w ponurym nastroju na dół.
Ukryta za filarem na piętrze panna Serena Reeth obserwowała skonsternowana, jak
lord Wyndham narzuca palto, bierze od lokaja kapelusz i wychodzi. Czyż nie przybył po to,
żeby się jej oświadczyć? Gdy drzwi frontowe zatrzasnęły się za wicehrabią, Serena wbiegła z
powrotem do małego saloniku, który sąsiadował z jej dziewczęcą sypialnią, i rzuciła się do
okna.
Zdążyła zobaczyć, jak jego lordowska mość znika
w powozie i odjeżdża. Przerażona patrzyła na oddalający się powóz. Chwilę później
straciła go z oczu.
Stała przy oknie jak sparaliżowana, smutna figurka w skromnej muślinowej sukience z
długimi rękawami zakończonymi falbanką przy przegubach. Taka sama falbanka okalała jej
szyję, tworząc kształt litery V podkreślający powabne kształty młodej damy. Złote włosy,
przewiązane wstążką, opadały swobodnie na ramiona, a brązowe oczy wpatrywały się tęsknie
w deszczowy krajobraz za oknem.
Jak Wyndham mógł odjechać, nawet się z nią nie zobaczywszy? Aż podskoczyła,
słysząc pukanie do drzwi, tak jak robiła to za każdym razem od czasu powrotu z ojcem do
Londynu, gdy czekała na tego upragnionego gościa. Stanęła przy oknie z nosem -
przyciśniętym do szyby, a potem nasłuchiwała jego kroków na schodach. Serce o mało nie
wyskoczyło jej z piersi. Była podekscytowana i zdenerwowana.
A jednak kuzynka Laura nie przyszła po nią, tak jak czyniła to zawsze, gdy
oczekiwano jej przybycia do salonu. W końcu Serena zebrała się na odwagę i zagadnęła
lokaja.
- Jego lordowska mość jest w bibliotece z lordem Wyndhamem, panno Sereno -
powiedział Lissett ojcowskim tonem.
- Och, Lissett, czy myślisz...?
- Spokojnie, tylko spokojnie, panno Sereno. Proszę zaczekać u siebie. Może pani być
pewna, że jego lordowska mość przyśle po panią, jeśli uzna, że powinna pani porozmawiać z
lordem Wyndhamem.
Jednak ojciec po nią nie przysłał, a lord Wyndham opuścił dom, w dodatku tak nagle i
nieoczekiwanie. Serena, rozczarowana do głębi, odeszła od okna. Musiała się mylić.
Wicehrabia najwidoczniej wcale nie zamierzał prosić o jej rękę. Ale co w takim razie
sprowadziło go do ojca?
Nie mogła trwać dłużej w niepewności. Wyszła ze swego saloniku i skierowała się na
dół, do biblioteki. Stanąwszy pod drzwiami, zawahała się, zanim położyła dłoń na klamce.
Była zdenerwowana. Musiała wziąć sie w garść.
Zapukała wreszcie i od razu wkroczyła do pokoju. Zatrzymała się na moment w
progu, kierując pytający wzrok na surową twarz ojca. Dopiero po chwili zauważyła, że w
bibliotece jest również kuzynka Laura. Musiała przyjść w tej samej sprawie co ona.
Laura była kobietą w nieokreślonym wieku, której uroda dawno już przekwitła.
Ubierała się w proste suknie z szarego jedwabiu, zapięte pod szyją, siwiejące włosy okrywała
koronkową siateczką, w ręku zawsze trzymała okulary, którymi zwykła się bawić, gdy była
Plik z chomika:
truskaweczunia
Inne pliki z tego folderu:
13 Alexander Meg - Honor Rushforda.pdf
(1201 KB)
11 Whitiker Gail - Akademia uczuć.pdf
(919 KB)
10 Bailey Elizabeth - W kręgu pozorów.pdf
(892 KB)
09 Herries Anne - Szansa dla dwojga.pdf
(959 KB)
07 Andrew Sylvia - Sawantka.pdf
(595 KB)
Inne foldery tego chomika:
Adler Elizabeth
alexander meg
allen louise
Andre Norton
andrew sylvia
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin