3.rtf

dysleksja. Idea korygowania dysleksji wydaje się niezbyt wyszukana. Wychodząc w rozważaniach poza korekcję tej właściwości, możemy lepiej poznać i zbadać dysleksję pod kątem jej pozytywnych aspektów.

Zanim dyslektyk zdoła w pełni sobie uświadomić i docenić pozytywną stronę dysleksji, będzie odczuwał przede wszystkim jej negatywne aspekty. Nie oznacza to, że pozytywna strona nie może się ujawnić przed rozwiązaniem problemów. Dar pozostaje darem, nawet jeżeli sobie go nie uświadamiamy. Niejeden dorosły dyslektyk korzysta w swojej codziennej pracy z atutów, które daje mu dysleksja, nie zdając sobie z tego sprawy. Uważa, że ma do czegoś smykałkę, i nie przypuszcza nawet, iż jego talent pochodzi z tego samego źródła co niemożność sprawnego pisania, czytania lub liczenia.

Niesprawność dyslektyczna najczęściej objawia się w czytaniu, pisaniu, ortografii i matematyce, lecz są także inne dziedziny jej oddziaływania. Każdy przy­padek dysleksji jest inny, ponieważ dysleksję każdy człowiek kształtuje indywidualnie. Nie ma dwóch takich samych dyslektyków.

Aby lepiej zrozumieć dar dysleksji, musimy defekt uczenia się, znany potocznie jako dysleksja, ujrzeć z odmiennej perspektywy. Dysleksja jest rezultatem szczególnej percepcji. W pewnych sytuacjach zdolność staje się słabością. Człowiek nie zdaje sobie sprawy z tego, co się dzieje, ponieważ specyficzna zdolność zintegrowała się z procesem myślenia. Proces ten na­stępuje bardzo wcześnie i dlatego później wydaje się tak naturalny jak oddychanie.

Rozdział 2

Brak zdolności uczenia się

Słowo „dysleksja" jest pierwszym ogólnym terminem nazywającym różne trudności w uczeniu się, jednak w celu lepszego opisania problemu dokonano podziału na specyficzne defekty uczenia się. Możemy więc nazwać dysleksję „matką defektów uczenia się". Obecnie istnieje ponad siedemdziesiąt nazw odpowiadających rozmaitym j ej aspektom.

Początkowo badacze uznali, że dyslektycy cierpią na pewien rodzaj uszkodzenia mózgu lub wrodzoną dysfunkcję zaburzającą procesy umysłowe, na których opiera się zdolność czytania. Pod koniec lat dwudziestych XX wieku dr Samuel Torrey Orton dokonał redefinicji dysleksji i nazwał ją skrzyżowaną lateralizacją mózgu. Oznacza to, iż lewa strona mózgu wykonuje czynności prawej strony, a prawa — to, co zwykle jest przypisane lewej stronie. Teoria ta nie przetrwała próby czasu. Sam autor na nowo określił dysleksję jako „zmienną dominację półkulową", co z kolei znaczyło, że czasami prawa strona mózgu przejmuje funkcje lewej i vice versa.

27