Autyzm
Autyzm wczesnodziecięcy został opisany przez Leo Kannera. Wyodrębnił on grupę dzieci, u których występowały specyficzne objawy odróżniające je od dzieci z niedorozwojem umysłowym, schizofrenią lub innymi zaburzeniami psychicznymi.
Kryteria autyzmu stworzone przez Kannera zachowują swoją aktualność do dzisiejszego dnia. Są to:
· Głęboki brak kontaktu uczuciowego z ludźmi, wycofanie się z kontaktów społecznych lub niezdolność do ich tworzenia.
· Obsesyjna potrzeba zachowania identyczności otoczenia.
· Mutyzm (milczenie rozwiniętej umiejętności używania języka) lub taki rodzaj języka, który nie służy porozumiewaniu się.
· Zachowania inteligentne, które wskazują na potencjalne możliwości intelektualne dziecka.
Częstość autyzmu oceniana jest na 2-9 przypadków na 10.000 dzieci. Zaburzenie to 4-5 razy częściej występuje u chłopców.
Przyczyny autyzmu
Podobnie jak w przypadku większości innych zaburzeń psychicznych, etiologia autyzmu nie jest do końca poznana.
- minimalnego uszkodzenie mózgu. Potwierdzone są one obecnością obciążających czynników w okresie ciąży i porodu.
- Genetyczne przyczyny
- w wyniku traumatyzującej, ciężkiej sytuacji w okresie noworodkowym lub wczesnodziecięcym (lęk związany z rozdzieleniem matki)
- Zawyżony poziom metali ciężkich w organizmie
- zaburzenia dojrzewania społecznego.
- Nasilony stres społeczny spowodowany lawinowo narastającymi bodźcami u dzieci predysponowanych (tak zwanych "podatnych na zranienie"),
- Brak pewnych neuroprzekaźników (lub uszkodzone) w ukł.nerw – synapsa (przerwany przekaz impulsu nerwowego)
- wczesne osierocenie
- zimna, odrzucająca matka nie jest w stanie lub nie chce zaspokoić potrzeb emocjonalnych dziecka.
Objawy
- częsty brak kontaktu wzrokowego, nie chce się tulić
- potrzeba samosymulowania się – samookaleczenie – do pewnego czasu nie czują bólu
- przywiązanie do niezmienności otoczenia, do koloru, ruchów
- brak kontaktu z rodziną, reakcji na drugiego człowieka (werbalnej, wzrokowej, fizycznej)
- brak reakcji na matkę
- opóźniony rozwój mowy (nie naśladuje)
- ograniczona reakcja na przedmioty, świat inaczej używa przedmiotów
- mowa – albo nie mówi wcale albo rozwija się późno, często mowa dziwna (echolalchia – powtarzanie słów wyrywczo), rzadko mówi w 1 osobie
- inteligencja w normie lub trochę zaniżona
Leczenie autyzmu
Prawidłowo prowadzona terapia dziecka z autyzmem opiera się na:
· Przygotowaniu rodziców do pracy z dzieckiem poprzez wyjaśnianie im zachowań dziecka.
· Rozszerzaniu form kontaktu z dzieckiem, przede wszystkim kontaktu fizycznego.
· Stymulacji dziecka do kontaktów społecznych.
· Poczucie bezpieczeństwa i zaufanie do drugiego człowieka
Formy terapii:
1. Metoda wymuszonego kontaktu
2. Terapia behawioralna – zachowanie-nagroda
3. schemat, ustruktualizowanie – zawsze tak samo, niezmiennie – daje poczucie bezpieczeństwa
4. trening inteligencji emocjonalnej, empatii – przy pomocy zwierząt
5. całkowita akceptacja i naśladowanie dziecka – wchodzenie w jego świat
6. nazywanie każdy przedmiot by wiedział jak się nazywa
2
SABBLE