SterownikiProgramowalnePLC.doc

(9568 KB) Pobierz

Wykonał Tomasz Klimek 3T ZSTE-SKAWINA

 

 

 

 

Sterowniki programowalne PLC (Programmable Logic Controllers) są układami

mikroprocesorowymi przeznaczonymi do sterowania urządzeń i procesów przemysłowych.

Sterowniki PLC posiadają w budowane moduły wejściowe i wyjściowe oraz porty do

komunikacji szeregowej. Ich podstawowe zadania to:

 

Zbierają pomiary za pośrednictwem modułów wejściowych z analogowych i dyskretnych

czujników oraz urządzeń pomiarowych,

 

Wykonują programy aplikacyjne na podstawie przyjętych parametrów i uzyskanych danych o sterowanym procesie lub maszynie,

 

Transmitują dane za pomocą modułów i łącz komunikacyjnych

 

Generują sygnały sterujące zgodnie z wynikami obliczeń tych programów i przekazują je

     poprzez moduły wyjściowe do elementów i urządzeń wykonawczych,

 

Sterowniki PLC są powszechnie stosowane do automatyzacji procesów produkcyjnych. W

komputerowych systemach operacyjnych czasu rzeczywistego odgrywają rolę sterowników i

regulatorów logicznych. Znajdują się najbliżej procesu przez co stawiane im wymagania

dotyczące czasu reakcji na zdarzenia są najostrzejsze.

 

 

 

Historia sterowników

 

Historia sterowników PLC sięga roku 1968, kiedy to rozpoczęto nad nimi prace projektowe.

Działo się to w firmie General Motors. Nic więc dziwnego ze w początkowym okresie

rozpowszechniły się w przemyśle motoryzacyjnym, przy liniach produkcyjnych. Na początku lat siedemdziesiątych sterowniki programowalne powszechnie zastępowały układy przekaźnikowe w urządzeniach sterowania logicznego. W 1976 roku wprowadzono sterowniki wyposażone w kasety sterowania zdalnego, które umożliwiły monitorowanie i uaktualnianie dużej liczby wejść i wyjść za pomocą połączeń komunikacyjnych przy odległościach nawet do kilkuset metrów od jednostki centralnej. Rok później po raz pierwszy zastosowano mikroprocesor 8080 z wykorzystaniem dodatkowego koprocesora dla operacji bitowych. Z początkiem lat osiemdziesiątych wprowadzono w sterownikach inteligentne moduły I/O , które wyposażono we własne procesory, dzięki czemu realizowały one znacznie bardziej złożone funkcje obliczeniowe. Dynamiczny rozwój sterowników trwa nieprzerwanie, pojawiają się coraz to nowe rozwiązania i możliwości, a na rynku dostępne są różnego rodzaju modele oraz całe ich rodziny.

 

 

 

 

 

 

 

Sterowniki programowalne PLC

 

Moduły wewnętrzne:

 

 

Cykl pracy sterownika:

 

 

 

 

Adresowanie pamięci

 

W pamięci sterownika wyodrębniona jest pewna ilość miejsc do przechowywania chwilowych wyników operacji. W sterownikach PLC rozróżniamy 4 tryby adresowania: bitowo, bajtowo, wyrazowo oraz przy pomocy dwóch słów. Adresując słownie operujemy na 16-tu bitach i przy pomocy dwóch słów na 32-ch bitach.

 

 

 

 

 

 

Operandy

 

Przed opisem numerycznym wejścia, wyjścia lub pamięci dodaje się symbol literowy identyfikujący dany adres. Ponieważ dopuszczalny jest zapis w języku angielskim i niemieckim poniżej przedstawiono zapis niektórych operandów.

 

 

 

 

 

 

Języki programowania

 

 

Istnieją 3 podstawowe języki programowania sterowników PLC:

 

  1. LAD – jest to język oparty na rysowaniu schematu zwanego drabinkowym, bardzo wygodny do układania programu mając dany układ przekaźnikowy mający działać automatycznie,
  2. CSF (FBD) – stosowany do programowania sterownika, kiedy dysponujemy układem zbudowanym z bramek logicznych,
  3. STL – będący językiem mnemonicznym, o strukturze podobnej do wewnętrznego języka mikroprocesorów (asemblera).

 

              Biorąc pod uwagę funkcje jakie posiadają poszczególne języki, język STL oferuje największe możliwości, gdyż pozwala na użycie funkcji i instrukcji niedostępnych w dwóch pozostałych. Przekształcenie programu z LAD na CSF i odwrotnie jak również z LAD lub SCF na STL jest możliwe. Konwersja z STL na LAD lub CSF nie jest możliwa w każdym przypadku.

 

 

 

 

Struktura języków programowania

 

 

 

 

 

 

 

Moduł czasowy (timer)

 

Działanie modułu czasowego odpowiada sposobowi działania przekaźnika czasowego z opóźnionym załączaniem lub wyłączaniem. Maksymalnie można zaprogramować 128 modułów czasowych oznaczonych instrukcją T0 do T127. W sterownikach Simatic możemy korzystać s 5-ciu różnie działających układów czasowych:

 

SP– Pulse Timer: Daje na wyjściu sygnał o określonej długości tylko przy aktywnym sygnale START.

 

SE– Extended Pulse Timer: Daje na wyjściu sygnał o określonej długości przy krótkiej aktywacji sygnału START.

 

SD– On-Delay Timer: Ustawienie timera jako timer z opóźnionym załączaniem.

 

SS– Retentiv On-Delay Timer: Uaktywnia się przez krótką aktywację sygnału START. Kasowanie jest możliwe tylko wejściem kasującym.

 

SF– Off-Delay Timer: Ustawienie timera jako timer z opóźnionym wyłączaniem.

 

 

 

Wykorzystanie timera:

 

 

 

 

 

 

 

Liczniki

 

 

Licznik może zliczać sygnały zarówno w przód jak i do tyłu. Zakres liczenia zawiera się w przedziale od 0 do 999. Maksymalnie można zaprogramować 128 liczników.

 

 

Komparatory

 

Komparator służy do porównywania ze sobą dwóch wartości 16-bitowych lub 32-bitowych.

 

 

 

 

 

 

 

Przykład

 

Programowanie i działanie sterownika PLC najlepiej zobrazować na przykładzie.

 

Przy załączonym wejściu I 0.2 na wyjściu Q 2.5 ma być generowany sygnał taktujący o stałym i równym czasie trwania impulsu i pauzy.

 

Zadanie można rozwiązać programując dwie gałęzie:

1. Timer typu SD generujący w pamięci impuls co 1 sekundę w czasie gdy naciśnięty jest przycisk startujący (I 0.2).

2. Układ przełączający stan lampki (Q 2.5) w momencie wystąpienia impulsu.

 

 

 

 

Fragment  programu napisanego w trzech językach:

 

 

 

 

 

Zgłoś jeśli naruszono regulamin