Plik
Jak każdego dnia, przed pójściem spać, w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat, o 23.50 odpaliłem komputer. Przeglądarka internetowa uruchomiła się jak zwykle na tej samej stronie i jak zwykle nie miałem do niej dostępu. To jednak nigdy nie było dla mnie przeszkodą. Uruchomiłem dekoder (własnego projektu) i po kilku minutach cały alfanumeryczny, dwustuznakowy kod przestał być dla mnie tajemnicą. Wpisałem go i usłyszałem informację o moich pełnych uprawnieniach.
Odszukałem katalog „Polska”, w nim były kolejne podkatalogi, do których systematycznie wchodziłem, aż wreszcie dostałem się do plików. Odszukałem ten o nazwie „Maciej Lorkowski.dat” i przegrałem go na swojego twardziela.
Teraz zaczął się drugi, nieco dłuższy etap, choć wraz z rozwojem technicznym wciąż ulegający skróceniu. Uruchomiłem antywirusa (również mojego) i opowiedziałem twierdząco na pytania: „Czy zbadać wszystkie komórki?” i „Czy pokazać statystykę?”. Teraz lekko już znudzony mogłem tylko patrzeć na postępy pracy. W niespełna pół godziny cały proces się zakończył. Kilkaset milionów gigabajtów zostało sprawdzonych... Zerknąłem na statystykę. 137 wirusów usuniętych, 100 % komórek zdrowych, czas – 4610439130160000. Nieźle.
Wreszcie przyszedł czas na etap ostatni. Zastąpiłem plik w serwerze nowym, poprawionym i mogłem iść spać.
Obudziłem się tuż przed południem. Przekąsiłem co nieco, wziąłem prysznic i zacząłem się zastanawiać, jak dalej spędzić dzień. Jako, że nie miałem lepszych pomysłów usiadłem przed komputerem. Miałem dziś dziwnie refleksyjny nastrój. Byłem staruszkiem o wyglądzie nastolatka. Bogatym odludkiem, który zaszył się w Bieszczadach w swej ogromnej posesji, zabezpieczonej znakomitym systemem, skutecznie zapobiegającym wtargnięciu tu intruzów. W zasadzie już od bardzo wielu lat nie miałem żadnych kontaktów z żywymi ludźmi. Wszystko załatwiałem przez internet. Nawet seks... Kiedyś mówiono, że sieć uzależnia i alienuje ludzi. Ja byłem tego doskonałym przykładem, ale z drugiej strony, gdybym nie poznał jej tak doskonale i nie był tak fantastycznym hakerem, mój standard życiowy byłby znacznie gorszy, a i samo życie krótsze. Nie miałem więc powodów do narzekań.
Minęła trzynasta. A ja wciąż nie wiedziałem, co mam robić. Z czasów młodości pamiętam, że niektórzy ludzie mówili, że wchodząc do domu włączali komputer, siadali przed monitorem i... siedzieli tak, wpatrując się w kolorowy obrazek swojej tapety przez kilkadziesiąt minut. Ja nigdy tego nie doświadczyłem, ale i na mnie najwyraźniej przyszedł czas. Miałem też nieodparte wrażenie, że o czymś zapomniałem, o czymś naprawdę ważnym.
Trzynasta dziesięć. W końcu zapuściłem defragmentację dysku. Nie było jeszcze takiej potrzeby, ale wolałem to, niż bezczynność. Spoglądałem na stale rosnący wskaźnik procentowy i niepokoiłem się prędkością jego zmian. Nie chciałem przyznać się samemu sobie, że nagle nie mam, co zrobić z komputerem. Wszelkie gry znudziły mnie już dawno, a ich zabezpieczenia łamałem szybciej, niż wypijałem piwo. Dzisiejsza muzyka mnie nużyła, w telewizji filmy mówiły wciąż o tym samym, a programy informacyjne opisywały wszechobecny pokój na planecie. Byłem już chyba ostatnim przestępcą, bo dzisiejsza policja była naprawdę niezła. Ale wciąż gorsza ode mnie. Zrozumiałem, że to nie tylko komputer, to całe życie już mi się przejadło...
Trzynasta osiemnaście. Defragmentacja dobiegła końca, a ja postanowiłem otrząsnąć się z tych defetystycznych myśli. Odpaliłem jakąś grę. Jej celem było nawiązanie pokojowych kontaktów z obcymi rasami. Koszmar, ale był to hit jesieni.
Straciłem przytomność. Nie, wciąż byłem świadomy. Otworzyłem oczy, ale szybko je zamknąłem. Byłem ślepy! Miałem wrażenie, jakby mój umysł nie potrafił pomieścić wszystkich moich myśli. Czułem się fatalnie, choć nie miałem prawa tak się czuć. Wciąż z zamkniętymi oczami próbowałem poskładać wszystkie wrażenia w jedną całość. To, co odbierałem przez skórę było nie do opisania. Wszystko było dla mnie nowe, a jednocześnie dobrze znane, choć nie miałem pojęcia, co to jest?! Z trudem poruszałem kończynami. Moje mięśnie jakby nagle zwiotczały. A najgorszy był mózg. Czułem, jak chłonie. Każdy dźwięk, każdy powiew, każdy dotyk. Z trudem odciąłem się od tego. Musiałem dokonać szybkiej analizy.
Wszystko zrobiłem, jak zwykle. Na serwerze znalazł się poprawiony plik. Nie, nie ten dzisiejszy. On przecież był na jutro. Ten wczorajszy. Robiłem to niespełna czterdzieści godzin temu. Nie, to nie tu tkwił błąd. Plik był poprawny. Cały mój organizm miał być w idealnym stanie. Więc co się stało?
Wróciłem do poprawek z dzisiejszego dnia. Statystyka. Tam też było dobrze. Wszystkie komórki mojego ciała zostały oczyszczone z wszelkich chorób. Sto procent odmłodzonych, przez poprawienie kodu genetycznego w każdej z nich. A ta liczba? Ile to było? Miałem doskonałą pamięć do liczb, powinienem sobie przypomnieć. Tak. Pamiętałem. Szybko odciąłem dwa zera, to były setne sekundy. Podzieliłem przez 3600, wyszły mi godziny. Następnie przez 24 i 365. Wyszło mi 199 lat i 325 dni, bez prawie trzynastu godzin. Bez sensu. Boże! Lata przestępne... 40 dodatkowych dni... Już wiedziałem. Tylko wciąż jeszcze nie znałem przyczyny...
Otworzyłem oczy. Wciąż mrok.
Był czwarty grudnia 2175 roku, godzina trzynasta dwadzieścia. Urodziłem się dokładnie dwieście lat temu. Potem dostałem się na serwer, na którym było zapisane życie wszystkich ludzi na Ziemi. Nie wiem, do kogo należał. Pewnie do samego Boga. I przez te wszystkie lata poprawiałem jego pliki z moim życiem. Myślałem, że jestem nieśmiertelny. Teraz wiedziałem, że wkrótce umrę. Pewnie z głodu.
Całe życie myślałem, że poznałem wszystkie tajemnice komputerów, że jestem doskonały. Okazało się, że popełniłem w życiu tylko jeden głupi błąd. Zrobiłem z siebie niemowlaka. Bez szans, że ktoś mnie tu znajdzie...
Nigdy tego nie sprawdzałem, nie podejrzewałem, że Bogu, w tej jego marnej bazie danych, po prostu licznik z rekordem lat się wyzeruje!...
Dariusz S. Jasiński
Łódź, 10 – 11.12.2000
mirued