Stanisław Grochowiak - "Płonąca żyrafa"
TakTo jest cośBiedna konstrukcja człowieczego lękuŻyrafa kopcąca się pomaleńkuTakTo jest cośCoś z tamtej ściany z aspiryny i potuTa mordka podobna do roztrzaskanego kulomiotuTakTo jest cośCzemu próchniejecie od brody do skroniJaki wam ząbek w pustej czaszce dzwoniTakTo jest cośCoś co nas czekaUżyteczne i groźneJak nogaJak serceJak brzuch i pogrzebaczCiemna mogiła człowieczego niebaTakTo jest cośO wiersz ja ten piszęSobie a osłomDwom zreumatyzowanymJednemu z bólem zębaOni go pojmąTakTo jest cośBo życieZnaczy:Kupować mięso Ćwiartować mięsoZabijać mięso Uwielbiać mięsoZapładniać mięso Przeklinać mięsoNauczać mięso i grzebać mięsoI robić z mięsa I myśleć z mięsemI w imię mięsa Na przekór mięsuDla jutra mięsa Dla zguby mięsaSzczególnie szczególnie w obronie mięsaA ONO SIĘ PALINie trwaNie stygnieNie przetrwa i w soliOpadaI gnijeOdpadaI boliTakTo jest coś
Stanisław Grochowiak - Ikar
Julianowi PrzybosiowiI pomyśleć:Ilu tu stów by znowu trzeba,By zapach szumiał w porcelanowych nozdrzach.By język niegdyś wilgotny przestał być rzeźbą w soli,Oczy dwojgiem różowych świateł,Co zdobią,Nie widzą...Co nas bowiem przeklina? (Przeklina znaczy: oddala,Bezradnych jak na lodowisku tańczące koszule...)Ta prawda, co jest ciemna, lecz ziarnista jak stal,Czy skrzydła Z ptasich pęcherzy, rozpiętych na promykach?Oto Ikar wzlatuje. Kobieta nad balią zanurza ręce.Oto Ikar upada. Kobieta nad balią napręża kark.Oto Ikar wzlatuje. Kobieta czuje kręgosłup jak łunę.Oto Ikar upada. W kobiecie jest ból i spoczynek.Jej śpiew jest ochrypły, twarz kobiety jak poleUsiane chrustem gonitwy, ptasich tropów zakosów,Tu zbliż się z pędzelkiem do jaskułczenia brwi,Tu proszę, spróbuj ptaszka uwiesić na promieniu...Piękno? Podobno w napowietrznych pokojach,Ależ jaka chmura udśwignie nam balię,Ależ w imię piękna wykląć rzeczy ciężkie,Stół do odpoczynku łokci krzesło do straży przy chorym!Brueghel malował wołu ten był w pierwszym planie,Wykląć Brueghla, bo w drugim dopiero Ikar jak muchaWzbijał się?Spadał?Omiatał nieboskłonCukrzaną chmurką na lepkim patyku!Agresty, 1963
Stanisław Grochowiak (ur. 24 stycznia 1934 w Lesznie, zm. 2 września 1976 w Warszawie. Należał do tzw. pokolenia "Współczesności", debiutował w 1951 roku wierszami Ave Maryja i Notuję Deszcz, publikując je w piśmie "W oczach młodych". Był klasyfikowany jako poeta reprezentujący nurt turpistyczny (od łac. turpis – brzydki) – programowym wręcz przykładem jest wiersz Płonąca żyrafa. W późniejszym okresie swojej twórczości skłaniał się ku klasyczności i zgodzie na reguły dnia codziennego (bunt nie przemija, bunt się ustatecznia).Poetę cechowała szczególna wrażliwość na barwy. Jeśli w jego utworach pojawiały się jakieś barwy, nigdy nie był to przypadek. Np. kolor czarny symbolizował śmierć lub żałobę, zielony – rozkład ciała, błękitny – nieograniczone przestrzenie, niebo, a także życie, czerwony – aktywność, życie
akanda