M01.Wprowadzenie do sieci.pdf
(
399 KB
)
Pobierz
665504 UNPDF
Moduł 1: Wprowadzenie do sieci komputerowych
Aby zrozumieć, jaką rolę odgrywają komputery w systemach sieciowych, rozważmy Internet. Internet jest ważnym
zasobem, istotnym w funkcjonowaniu biznesu, przemysłu i szkolnictwa. Tworzenie sieci mającej połączenie z Internetem
wymaga starannego planowania. Nawet w przypadku pojedynczego komputera PC, aby podłączyć się do Internetu
niezbędne jest sporządzenie planu i podjęcie odpowiednich decyzji. Należy wziąć pod uwagę nie tylko komputer, lecz
również urządzenie umożliwiające jego podłączenie do Internetu, takie jak karta sieciowa lub modem. Aby uzyskać
połączenie z Internetem, należy skonfigurować odpowiednie protokoły, czyli reguły. Równie ważny jest wybór
odpowiedniej przeglądarki WWW.
1.1 Nawiązywanie połączenia z Internetem 1.1.1 Wymagania dotyczące połączenia z Internetem
Internet jest największą na Ziemi siecią służącą do przesyłania danych. Składa się on z wielkiej liczby połączonych ze sobą
sieci, zarówno dużych, jak i małych. Nadawcami i odbiorcami danych przesyłanych przez Internet są komputery
indywidualnych użytkowników. Aby połączyć się przez Internet, wymagane są: połączenie fizyczne, połączenie logiczne
oraz odpowiednie aplikacje.
Połączenie fizyczne jest realizowane za pomocą karty rozszerzeń, takiej jak modem lub karta sieciowa, łączącej komputer
PC z siecią. Połączenie fizyczne służy do przekazywania sygnałów między komputerami znajdującymi się w sieci lokalnej
(LAN) oraz do zdalnych urządzeń znajdujących się w Internecie.
Połączenia logiczne opisywane są przez standardy zwane protokołami. Protokół jest formalnym opisem zestawu reguł i
konwencji określających sposób komunikacji między urządzeniami w sieci. Połączenia z Internetem mogą korzystać z
wielu protokołów. W Internecie najczęściej wykorzystuje się zestaw protokołów TCP/IP (Transmission Control
Protocol/Internet Protocol). Protokoły zestawu TCP/IP współpracują ze sobą w celu zapewnienia transmisji i odbioru
danych, czyli informacji.
Ostatnią częścią połączenia są aplikacje, czyli programy, które interpretują dane i prezentują je w formie zrozumiałej dla
człowieka. Aplikacje używają protokołów przy wysyłaniu i odbieraniu danych za pośrednictwem Internetu. Przeglądarka
internetowa prezentuje dane opisane w języku HTML w formie strony WWW. Przykładami takich przeglądarek są Internet
Explorer oraz Netscape. Protokół FTP jest używany do pobierania plików oraz programów z Internetu. Przeglądarki WWW
używają również dodatków (plug-in), aby wyświetlić specyficzne typy danych, takie jak filmy lub animacje w formacie
Flash. Powyższy opis jest wprowadzeniem do Internetu i może się wydawać zbyt uproszczonym. W miarę zgłębiania
tematu stanie się jasne, że przesyłanie danych w Internecie jest skomplikowanym zadaniem
1.1.2 Podstawowe informacje o komputerach PC
Komputery są ważnymi składnikami sieci. Umiejętność rozpoznawania i nazywania głównych podzespołów komputera PC
jest więc bardzo ważna. Wiele urządzeń sieciowych to specjalizowane komputery zawierające w większości takie same
podzespoły jak zwykłe komputery PC.
Aby komputer mógł służyć jako niezawodne narzędzie do pobierania informacji, na przykład materiałów szkoleniowych z
sieci WWW, musi pracować poprawnie. Aby utrzymać komputer w dobrym stanie, należy od czasu do czasu rozwiązywać
pojawiające się problemy sprzętowe i programowe. Z tego powodu ważna jest umiejętność rozpoznawania poszczególnych
składników komputera i znajomość ich funkcji:
Niewielkie elementy dyskretne
Tranzystor
— element służący do wzmacniania sygnału bądź otwierania i zamykania obwodu.
Układ scalony
— wykonany z materiału półprzewodnikowego element zawierający wiele tranzystorów i
wykonujący określone zadanie.
Rezystor
— element stosowany do ograniczania lub regulowania przepływu prądu elektrycznego w obwodzie
elektronicznym.
Kondensator
— podzespół elektroniczny złożony z dwóch przewodzących powierzchni metalowych oddzielonych
izolatorem, magazynujący energię w postaci pola elektrostatycznego.
Złącze
— część kabla, która jest wpinana do portu lub interfejsu.
Dioda LED
— element półprzewodnikowy, który emituje światło, gdy przepływa przezeń prąd.
Podsystemy składowe komputera osobistego
:
-Płytka obwodu drukowanego (PCB)
— płytka montażowa, która na jednej lub po obu stronach ma nałożone
(wydrukowane) ścieżki przewodzące. Może także zawierać wewnętrzne warstwy sygnałów, zasilania i uziemienia. Są na
niej montowane mikroprocesory, układy scalone oraz inne podzespoły elektroniczne.
-Napęd CD-ROM —
napęd dysków kompaktowych przeznaczony tylko do odczytu informacji z płyt CD-ROM.
-Procesor (CPU)
— element komputera, który steruje działaniem wszystkich innych elementów. Pobiera instrucje z
pamięci i dekoduje je. Wykonuje operacje matematyczne i logiczne, tłumaczy i wykonuje instrukcje.
-Napęd dyskietek
— napęd w komputerze, który odczytuje i zapisuje dane na dyskietkach, mających postać 3,5-calowych
krążków z tworzywa sztucznego, pokrytych warstwą metalu. Standardowe dyskietki pozwalają na zapis około 1 MB
danych.
-Napęd dysku twardego
— urządzenie pamięci masowej w komputerze, które zawiera zestaw wirujących dysków
pokrytych warstwą magnetyczną i zwanych talerzami, stosowane do przechowywania danych i programów. Dyski twarde
różnią się między sobą pojemnością.
-Mikroprocesor
— mikroprocesor jest procesorem, który składa się ze specjalnie zaprojektowanych krzemowych układów
scalonych i jest bardzo mały. Mikroprocesor wykorzystuje technologię obwodów o bardzo dużej skali integracji (VLSI), co
pozwala na integrację pamięci komputera, logiki i sterowania w
pojedynczym układzie scalonym. Mikroprocesor zawiera centralną
jednostkę wykonawczą (CPU).
-Płyta główna
— główny obwód drukowany komputera. Płyta główna
zawiera magistralę, mikroprocesor i układy scalone stosowane do
sterowania wszystkimi wbudowanymi interfejsami urządzeń
zewnętrznych, takich jak klawiatura, monitor tekstowy i graficzny, porty
szeregowe, joystick i myszka.
-Magistrala
— zestaw połączeń na płycie głównej, przez które
przesyłane są dane i sygnały taktujące między różnymi częściami
komputera.
-Pamięć o dostępie swobodnym (RAM)
— znana również jako pamięć
do zapisu i odczytu; można w niej zapisywać nowe dane i odczytywać dane tam przechowywane. Aby móc przechowywać
dane, pamięć RAM wymaga zasilania elektrycznego. Jeśli komputer zostanie wyłączony lub nastąpi zanik zasilania,
wszystkie dane przechowywane w pamięci RAM zostaną utracone.
-Pamięć tylko do odczytu (ROM)
— pamięć komputera, w której znajdują się wcześniej zapisane dane. Po zapisaniu
danych w układzie pamięci ROM nie można ich stamtąd usunąć, można je jedynie odczytywać.
Jednostka systemowa
— główna część komputera, w skład której wchodzi obudowa, mikroprocesor, pamięć główna,
magistrala i porty. Jednostka systemowa nie obejmuje klawiatury, monitora, ani żadnych innych urządzeń zewnętrznych
przyłączanych do komputera.
Złącze rozszerzeń
— gniazdo na płycie głównej, w którym można umieścić płytkę drukowaną zwiększającą
funkcjonalność komputera. Rysunek pokazuje gniazda rozszerzeń PCI (Peripheral Component Interconnect) oraz AGP
(Accelerated Graphics Port). PCI jest szybkim złączem dla karty sieciowej, modemu wewnętrznego czy karty graficznej.
Port AGP zapewnia połączenie o dużej przepustowości pomiędzy urządzeniem graficznym a pamięcią systemową, w
szczególności dostarcza szybkiego połączenia na potrzeby grafiki 3-D.
Zasilacz
— podzespół dostarczający energię elektryczną do komputera.
Podzespoły na płycie montażowej
-
Płyta montażowa
— płyta drukowana zawierająca obwody i gniazda, do których mogą być włożone dodatkowe
urządzenia elektroniczne na innych płytkach drukowanych (kartach rozszerzeń); w przypadku komputera określenie to
odnosi się do płyty głównej lub jej części.
-
Karta sieciowa
— karta rozszerzeń umieszczana w komputerze w celu umożliwienia połączeń sieciowych.
-
Karta graficzna
— obwód drukowany umieszczany w komputerze w celu umożliwienia wyświetlania danych.
-
Karta dźwiękowa —
karta rozszerzeń umożliwiająca komputerowi przetwarzanie i emitowanie dźwięków.
-
Port równoległy
— interfejs umożliwiający przesyłanie jednocześnie więcej niż jednego bitu danych, używany do
połączeń z urządzeniami zewnętrznymi, takimi jak drukarki.
-
Port szeregowy
— interfejs, który może być używany do komunikacji szeregowej, podczas której w danym momencie jest
transmitowany tylko jeden bit danych.
-
Port myszy
— port przeznaczony do podłączania myszy do komputera.
-
Port USB (Universal Serial Bus)
— złącze umożliwiające szybkie i łatwe podłączenie do komputera takich urządzeń, jak
myszka czy drukarka.
-
Firewire
— standard interfejsu magistrali szeregowej, umożliwiający szybką komunikację i izochroniczne usługi
transmisji danych w czasie rzeczywistym.
-
Przewód zasilania
— przewód używany do podłączania urządzenia zasilanego prądem do źródła zasilania. Można
przyjąć, że wewnętrzne podzespoły komputera stanowią sieć urządzeń dołączonych do magistrali systemowej. Z tego
punktu widzenia komputer stanowi małą sieć komputerową.
1.1.3 Karta sieciowa
, czyli adapter LAN, umożliwia komputerowi osobistemu nawiązywanie i przyjmowanie połączeń
sieciowych. W przypadku komputerów biurkowych (typu desktop) jest to płytka drukowana, która znajduje się w gnieździe
na płycie głównej i udostępnia interfejs do sieci . W komputerach przenośnych (typu laptop) jest zwykle zintegrowana z
komputerem lub ma postać karty PCMCIA (Personal Computer Memory Card International Association), inaczej zwanej
kartą PC (PC card) . Karty PCMCIA są niewielkie, o rozmiarach karty kredytowej. Typ używanej karty musi odpowiadać
medium oraz protokołowi stosowanemu w sieci lokalnej.
Karta sieciowa komunikuje się z siecią za pośrednictwem łącza szeregowego, zaś z komputerem poprzez magistralę
wewnętrzną komputera. Do współpracy z systemem operacyjnym karta sieciowa wykorzystuje żądanie przerwania (IRQ),
adres I/O (wejścia–wyjścia) oraz górny obszar pamięci. Wartość żądania przerwania (IRQ) jest przypisanym adresem, gdzie
komputer może oczekiwać, że określone urządzenie przerwie mu, kiedy urządzenie to wysyła do komputera sygnały
dotyczące jego działania. Na przykład, kiedy drukarka zakończyła drukowanie, wysyła do komputera sygnał przerwania.
Sygnał ten chwilowo przerywa działanie komputera, który może podjąć decyzję, co przetwarzać w następnej kolejności.
Ponieważ różne sygnały wysłane do komputera na tej samej linii przerwań nie mogłyby być zrozumiane przez komputer,
dla każdego urządzenia musi być określona niepowtarzalna wartość oraz ścieżka do komputera. Przed pojawieniem się
urządzeń typu Plug-and-Play (PnP) użytkownicy często musieli ręcznie ustawiać wartości IRQ i znać je, kiedy dodawali do
komputera nowe urządzenie.
Podczas wyboru typu karty należy wziąć pod uwagę następujące czynniki:
Protokoły
— Ethernet, Token Ring lub FDDI
Typy mediów
— skrętka, kabel koncentryczny, dostęp bezprzewodowy lub światłowód
Typ magistrali systemowej
— PCI lub ISA
1.1.4 Instalacja karty sieciowej i modemu
Połączenie z Internetem wymaga karty, którą może być modem lub karta sieciowa.
Modem, którego nazwa jest złożeniem słów modulator i demodulator, jest urządzeniem umożliwiającym podłączenie
komputera do linii telefonicznej. Modem przekształca (moduluje) dane z postaci cyfrowej na analogową, która jest
odpowiednia do przesyłania po zwykłej linii telefonicznej. Po stronie odbiorczej modem demoduluje sygnał, zamieniając go
na postać cyfrową. Modemy można instalować wewnątrz komputera lub też na zewnątrz przy pomocy linii telefonicznej.
Każde urządzenie, które ma pracować w sieci, powinno być wyposażone w kartę sieciową stanowiącą interfejs między
hostem a siecią. Istnieją różne typy kart sieciowych w zależności od konfiguracji poszczególnych urządzeń. Interfejsy
sieciowe komputerów typu notebook mogą być wbudowane, bądź też dołączane za pomocą złącza PCMCIA. Na rys.
pokazano karty PCMCIA dla połączeń przewodowych i bezprzewodowych oraz adapter (łącznik) USB - Ethernet. W
przypadku komputerów stacjonarnych mogą być używane karty sieciowe wewnętrzne lub zewnętrzne , umożliwiające
połączenie z siecią poprzez port USB.
Instalacja karty sieciowej jest niezbędna w następujących sytuacjach:
Dodanie karty sieciowej do komputera, który jej jeszcze nie posiadał
Wymiana źle funkcjonującej lub uszkodzonej karty sieciowej
Modernizacja polegająca na wymianie karty 10 Mb/s na lepszą kartę 10/100/1000 Mb/s
Wymiana na kartę sieciową innego typu, np. bezprzewodową
Instalacja drugiej karty sieciowej, np. na potrzeby związane z robieniem kopii zapasowych lub bezpieczeństwem
sieci
Aby przeprowadzić instalację karty sieciowej lub modemu, mogą być wymagane następujące zasoby:
Wiedza o sposobie konfigurowania karty lub modemu, w tym o ustawieniach zworek i oprogramowaniu plug-and-
play
Narzędzia diagnostyczne
Umiejętność rozwiązywania konfliktów sprzętowych związanych z zasobami
1.1.5 Połączenia szybkie i połączenia telefoniczne — przegląd
We wczesnych latach sześćdziesiątych pojawiły się modemy, które służyły do łączenia terminali z komputerem centralnym.
Wiele firm dzierżawiło wówczas czas komputera, gdyż było to bardziej opłacalne niż posiadanie na miejscu niezmiernie
drogich maszyn. Prędkość połączenia była bardzo mała i wynosiła 300 bitów na sekundę (b/s), co odpowiada około 30
znakom na sekundę.
Kiedy w latach siedemdziesiątych komputery osobiste stały się tańsze, pojawiły się usługi (biuletyny) BBS (Bulletin Board
Systems). Tego typu rozwiązania umożliwiały użytkownikom łączenie się z biuletynami dyskusyjnymi w celu wysyłania
lub odczytywania wiadomości. Prędkość 300 b/s była do przyjęcia, ponieważ niewielu ludzi potrafi pisać lub czytać tak
szybko. We wczesnych latach osiemdziesiątych liczba użytkowników usług BBS rosła wykładniczo i wkrótce okazało się,
że 300 b/s to za mało, aby przesyłać duże pliki i grafikę. W latach dziewięćdziesiątych modemy pracowały z prędkością
9600 b/s i do roku 1998 osiągnęły prędkość 56 kb/s (56 000 b/s), która jest obecnie standardem.
Usługi szybkiego przesyłania danych, takie jak DSL i modemy kablowe, które znalazły początkowo zastosowanie w
firmach, zaczęły stopniowo zdobywać rynek użytkowników prywatnych. Usługi te nie wymagają już stosowania drogiego
sprzętu lub dodatkowej linii telefonicznej. Są to usługi dostępne przez cały czas, które umożliwiają natychmiastową
łączność i nie wymagają nawiązywania połączenia dla każdej sesji. Zwiększa to niezawodność i elastyczność systemu oraz
umożliwia współdzielenie połączenia z Internetem przez użytkowników w małych biurach i w sieciach domowych.
1.1.6 Opis i konfiguracja zestawu protokołów TCP/IP
TCP/IP (
Transmission Control Protocol/Internet Protocol)
jest zestawem protokołów bądź reguł, które zostały utworzone
w celu umożliwienia współdzielenie poprzez sieć zasobów współpracujących komputerów. Aby móc korzystać z zestawu
protokołów TCP/IP na stacji roboczej, należy go skonfigurować przy użyciu programów narzędziowych zawartych w
systemie operacyjnym. W systemach operacyjnych Windows i Mac OS proces ten przebiega bardzo podobnie.
1.1.7 Testowanie połączeń przy użyciu polecenia ping
Ping jest podstawowym programem umożliwiającym sprawdzenie, czy określony adres IP istnieje i może przyjmować
żądania. Jego nazwa jest akronimem od angielskiego określenia
Packet Internet (Inter-Network) Groper
(pakietowy
poszukiwacz internetowy), który został wymyślony na zasadzie dopasowania do dźwięku towarzyszącego impulsowi sonaru
odbitemu od obiektu znajdującego się pod wodą.
Działanie polecenia ping polega na wysyłaniu pod podany adres pakietów IP szczególnego rodzaju, zwanych datagramami
ICMP (
Internet Control Message Protocol
) typu „prośba o echo” (
Echo Request
). Każdy wysłany pakiet zawiera żądanie
wysłania odpowiedzi. Dane uzyskane po odebraniu odpowiedzi ukazują liczbę operacji zakończonych pomyślnie oraz czas
przesyłania pakietów w obie strony. Na podstawie tych informacji można określić, czy istnieje połączenie z adresem
docelowym. Polecenie ping jest używane do testowania funkcji wysyłania/odbierania danych przez kartę sieciową,
konfiguracji zestawu protokołów TCP/IP oraz połączeń sieciowych. Poniżej podano kilka przykładowych testów przy
użyciu polecenia ping:
ping
127.0.0.1
— test specjalny, zwany wewnętrznym testem pętli zwrotnej. Sprawdzana jest dzięki niemu poprawność
działania konfiguracji TCP/IP.
ping
lokalny adres IP
— polecenie ping dla hosta PC sprawdza poprawność konfiguracji adresu TCP/IP dla lokalnego
hosta.
ping
adres IP domyślnej bramy
— polecenie ping dla domyślnej bramy sprawdza, czy router łączący sieć lokalną z
innymi sieciami jest osiągalny.
ping
zdalny docelowy adres IP
— polecenie ping dla zdalnego adresu sprawdza połączenie z hostem zdalnym.
1.1.8 Przeglądarka WWW i dodatki (plug-in)
Przeglądarka WWW spełnia następujące funkcje:
Łączy się z serwerem WWW
Żąda przesłania informacji
Pobiera informacje
Wyświetla wyniki na ekranie
Przeglądarka WWW jest oprogramowaniem, które interpretuje język HTML (
Hypertext Markup Language
) — jeden z
języków używanych do zapisywania zawartości strony WWW. Inne języki o zwiększonej funkcjonalności stają się częścią
właśnie powstających technologii. HTML jest najbardziej znanym językiem znaczników, umożliwiającym wyświetlanie
grafiki, odtwarzanie dźwięków, filmów oraz innych plików multimedialnych. Hiperłącza umieszczane na stronie WWW
umożliwiają sprawne przemieszczanie się do innych lokalizacji na tej samej lub innej stronie WWW.
Dwiema najpopularniejszymi przeglądarkami są Internet Explorer (IE) i Netscape Communicator. Chociaż zadania
wykonywane przez nie są takie same, to jednak istnieją między nimi pewne różnice. Niektóre witryny mogą nie obsługiwać
jednej z tych przeglądarek, zatem zaleca się zainstalowanie na komputerze obu programów.
Netscape Navigator:
Pierwsza powszechnie używana przeglądarka
Zajmuje mniej miejsca na dysku
Wyświetla pliki HTML, obsługuje pocztę elektroniczną i przesyłanie plików oraz wiele innych funkcji
Internet Explorer (IE):
Silnie zintegrowana z innymi produktami firmy Microsoft
Zajmuje więcej miejsca na dysku
Wyświetla pliki HTML, obsługuje pocztę elektroniczną i przesyłanie plików oraz wiele innych funkcji
Istnieje wiele specyficznych typów plików, które nie mogą być wyświetlane przez standardowe przeglądarki. Aby
wyświetlić zawartość tych plików w przeglądarce, należy tak ją skonfigurować, aby korzystała z dodatków (plug-in).
Aplikacje te współpracują z przeglądarką i uruchamiają programy wyświetlające zawartość specjalnych plików:
Flash
— odtwarza pliki multimedialne utworzone za pomocą programu Macromedia Flash
Quicktime
— odtwarza pliki wideo (program firmy Apple)
Real Player
— odtwarza pliki audio
Aby zainstalować dodatek plug-in Flash, wykonaj następujące czynności:
Przejdź do witryny firmy Macromedia.
Pobierz najnowszy plik instalacyjny.
Uruchom go i zainstaluj w przeglądarce Netscape lub IE.
Sprawdź instalację i poprawność działania aplikacji, przechodząc na stronę Cisco Academy.
Oprócz wyświetlania materiałów szkoleniowych Cisco Academy komputery mogą wykonywać wiele innych użytecznych
zadań. W zastosowaniach biurowych pracownicy często używają pakietów oprogramowania biurowego, takich jak
Microsoft Office. Aplikacje biurowe najczęściej składają się z następujących programów:
Arkusze kalkulacyjne
, w których dane są przechowywane w tabelach składających się z kolumn i wierszy,
często używane do przetwarzania i analizowania danych przy użyciu formuł.
Edytory tekstów
, które są aplikacjami służącymi do tworzenia i edycji dokumentów tekstowych.
Nowoczesne edytory tekstów
umożliwiają użytkownikowi tworzenie skomplikowanych dokumentów
zawierających grafikę oraz bogato formatowany tekst.
Oprogramowanie zarządzające
bazami danych jest używane do przechowywania, utrzymywania,
organizowania, sortowania i filtrowania rekordów. Rekord jest zestawem informacji, który jest
identyfikowany przez pewien wspólny element, na przykład przez nazwę klienta.
Oprogramowanie prezentacyjne
jest używane do przygotowywania i wykonywania prezentacji używanych podczas
spotkań, lekcji czy pokazów.
Menedżer informacji
osobistych zawiera narzędzie do obsługi poczty
elektronicznej, listę kontaktów,
kalendarz oraz listę zadań do wykonania.
Aplikacje biurowe
stanowią dziś powszechnie używane narzędzie pracy, tak
jak niegdyś, przed nadejściem ery komputerów, maszyny do pisania.
1.1.9 Rozwiązywanie problemów z połączeniem z Internetem
Podczas tych zajęć będą rozwiązywane problemy pojawiające się w konfiguracji
sprzętu, oprogramowania i sieci. Celem zajęć jest zidentyfikowanie i rozwiązanie w
określonym czasie problemów, dzięki czemu będzie możliwe uzyskanie dostępu do
materiałów szkoleniowych. Zademonstrowana zostanie złożoność konfiguracji
nawet tak prostego procesu jak dostęp do sieci WWW. W ramach zajęć zostaną zaprezentowane procesy i procedury
związane z rozwiązywaniem problemów sprzętowych, programowych i sieciowych.
1.2 Elementy matematyki 1.2.1 Dwójkowa reprezentacja danych
Dane są przechowywane i przetwarzane w komputerach za pomocą
swoistych elektronicznych przełączników, które mogą być włączone albo
wyłączone. Komputery mogą przetwarzać tylko takie dane, które są w
formacie dwustanowym, zwanym również binarnym. Cyfry 1 i 0 są
reprezentowane przez dwa możliwe stany elementów elektronicznych w
komputerze: cyfra 1 przez stan włączony, zaś cyfra 0 przez stan
wyłączony. Są one znane pod nazwą cyfr binarnych, dwójkowych lub
bitów.
Najczęściej używanym standardem służącym do reprezentacji danych
alfanumerycznych w komputerze jest ASCII (
American Standard Code
for Information Interchange
). W standardzie ASCII cyfry dwójkowe są
używane do przedstawiania symboli wprowadzanych z klawiatury. Gdy komputer wysyła przez sieć informacje o stanie
włączonym lub wyłączonym, są one zamieniane na sygnały elektryczne, świetlne lub radiowe, reprezentujące zera i jedynki.
Należy zauważyć, że każdemu znakowi jest przypisany unikalny wzór złożony z ośmiu cyfr dwójkowych.
Ponieważ komputery są skonstruowane przy wykorzystaniu przełączników dwustanowych (włączony/wyłączony), cyfry i
liczby dwójkowe są dla nich czymś naturalnym. Ludzie używają systemu dziesiętnego, który wygląda prosto w porównaniu
z długimi seriami zer i jedynek używanych przez komputery. Liczby dwójkowe używane przez komputer są zamieniane na
łatwiej czytelne liczby dziesiętne.
Niekiedy liczby dwójkowe są zamieniane na cyfry szesnastkowe (heksadecymalne), które są krótsze od odpowiadających
im liczb dwójkowych dzięki zastosowaniu znaków szesnastkowych. Dzięki temu łatwiej je zapamiętać i operować na nich.
1.2.2 Bity i bajty
Dwójkowa cyfra 0 może być reprezentowana
przez napięcie 0 woltów (0 = 0 woltów).
Dwójkowa cyfra 1 może być reprezentowana
przez napięcie +5 woltów (1 = +5 woltów).
Komputery są tak skonstruowane, że korzystają
z grup składających się z ośmiu bitów. Taka
grupa ośmiu bitów nosi nazwę bajtu. W
komputerze jeden bajt reprezentuje najmniejszy
możliwy do zaadresowania obszar pamięci.
Obszary te reprezentują wartość lub pojedynczy
znak danych, taki jak znak kodu ASCII. Liczba
kombinacji stanów ośmiu przełączników, z
których każdy może być niezależnie włączony
lub wyłączony, wynosi 256. Dlatego bajt może
przyjmować wartości liczbowe z zakresu od 0 do
255. Bajt jest ważnym pojęciem, służącym do
wyjaśnienia zasad pracy komputerów i sieci.
1.2.3 System liczbowy o podstawie 10
Systemy liczbowe składają się z symboli oraz reguł ich używania.
Najczęściej używanym systemem liczbowym jest system dziesiętny,
zwany również systemem o podstawie 10. W systemie tym używa się
dziesięciu symboli — 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9. Symbole te można łączyć
ze sobą w celu przedstawienia wszystkich możliwych wartości
liczbowych.
System dziesiętny jest oparty na potęgach liczby 10. Każda kolejna cyfra,
od prawej do lewej, jest mnożona przez liczbę 10 (podstawę) podniesioną
do potęgi (wykładnika). Potęga, do której podnoszona jest liczba 10,
zależy od pozycji cyfry w stosunku do przecinka dziesiętnego. Gdy liczba
dziesiętna jest odczytywana od prawej do lewej, pierwsza, czyli skrajnie
prawa pozycja reprezentuje 10
0
(1), druga pozycja reprezentuje 10
1
(10 x
1 = 10). Trzecia pozycja reprezentuje 10
2
(10 x 10 = 100). Siódma
pozycja reprezentuje 10
6
(10 x 10 x 10 x 10 x 10 x 10 = 1 000 000). Analogicznie określa się wartość reprezentowaną przez
dalsze pozycje.
Przykład: 2134 = (2 x 10
3
) + (1 x 10
2
) + (3 x 10
1
) + (4 x 10
0
)
Cyfra 4 znajduje się na pozycji jedności, 3 na pozycji dziesiątek, 1 na pozycji setek i 2 na pozycji tysięcy. Ten przykład
wydaje się oczywisty, gdy mamy do czynienia z systemem dziesiętnym. Jednak dokładne zrozumienie zasad systemu
dziesiętnego jest ważne, gdyż umożliwia zrozumienie systemu dwójkowego i szesnastkowego. W obu tych systemach
używane są takie same metody jak w systemie dziesiętnym.
Plik z chomika:
Misku_Cortez
Inne pliki z tego folderu:
M01.Wprowadzenie do sieci.pdf
(399 KB)
M03.Media transmisyjne używane w sieciach.pdf
(837 KB)
M02.Podstawy działania sieci.pdf
(576 KB)
M04.Testowanie kabli.pdf
(446 KB)
M05.Okablowanie sieci LAN i WAN.pdf
(971 KB)
Inne foldery tego chomika:
Książki do C i C++
SOiSK
UTK
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin