2.pdf

(110 KB) Pobierz
729609159 UNPDF
2 Grupy i ich homomorfizmy
Definicja 2.1. Działaniem wewn¦trznym w niepustym zbiorze G nazywamy
funkcj¦ działaj¡c¡ ze zbioru G × G w zbiór G .
Tradycyjnie znak funkcji b¦d¡cej działaniem wewn¦trznym umieszczamy
pomi¦dzy argumentami: wynik dodawania + liczb rzeczywistych x oraz y za-
pisujemy jako x + y w miejsce mniej intuicyjnego +( x,y ).
Przykład 2.2. 1. Dodawanie i mno»enie s¡ działaniami wewn¦trznymi w
zbiorachN,Z,QorazR, podczas gdy odejmowanie jest działaniem wewn¦trznym
tylko w zbiorachZ,Q,R, za± dzielenie — w zbiorachQ \{ 0 } orazR \{ 0 } .
2. Odejmowanie wN, dzielenie wZczy te» dzielenie wQnie s¡ działaniami
wewn¦trznymi
3. Rozwa»my niepusty zbiór X . Niech F ( X ) oznacza zbiór wszystkich funkcji
działaj¡cych ze zbioru X w zbiór X . Dla f,g 2F ( X ) niech f g oznacza
funkcj¦ z X w X dan¡ wzorem
( f g )( x ) = f ( g ( x ))
dla x 2 X.
Odwzorowanie , zwane składaniem funkcji , jest działaniem wewn¦trznym
w zbiorze F ( X ).
4. Składanie funkcji jest tak»e działaniem wewn¦trznym w zbiorze S X wszys-
tkich bijekcji zbioru X .
5. Dla naturalnego n ­ 2 oznaczmy przezZ n zbiór wszystkich reszt z dzie-
lenia przez n , czyliZ n = { 0 , 1 ,...,n 1 } . Okre±lmy operacje + n (zwane
dodawaniem modulon ) oraz · n (zwane mno»eniem modulon ) wzorami
a + n b = reszta z dzielenia a + b przez n dla a,b 2 Z n
a · n b = reszta z dzielenia ab przez n dla a,b 2 Z n
Zarówno dodawanie modulo n jak i mno»enie modulo n s¡ działaniami
wewn¦trznymi w zbiorzeZ n .
Definicja 2.3. Grup¡ nazywamy par¦ uporz¡dkowan¡ ( G, · ), gdzie G jest zbiorem
niepustym, za± · działaniem wewn¦trznym w tym zbiorze, spełniaj¡c¡ warunki
(G1) 8 a,b,c 2 G ( a · b ) · c = a · ( b · c ) ( ł¡czno±¢ )
(G2) 9 e 2 G 8 a 2 G a · e = e · a = a ( element neutralny )
(G3) 8 a 2 G 9 a 1 2 G a · a 1 = a 1 · a = e ( elementy odwrotne )
Je»eli ponadto spełniony jest warunek
(G4) 8 a,b 2 G a · b = b · a ( przemienno±¢ )
to par¦ ( G, · ) nazywamy grup¡ abelow¡ .
O ile nie prowadzi to do nieporozumie«, znak działania grupowego pomi¦dzy
elementami b¦dziemy pomija¢. Cz¦sto bedziemy mówi¢ po prostu o grupie G ,
je»eli sposób okre±elnia działania nie budzi w¡tpliwo±ci.
1
Przykład 2.4. 1. (Z , +), (Q , +), (R , +), (Q \{ 0 } , · ), (R \{ 0 } , · ) s¡ grupami
abelowymi. Grupy, w których działaniem jest dodawanie nazywamy gru-
pami addytywnymi , za± te z mno»eniem — grupami multiplikatywnymi .
2. ( S X , ) jest grup¡ (nieabelow¡, gdy # X> 2). Elementem neutralnym tej
grupy jest funkcja to»samo±ciowa id dana wzorem
id ( x ) = x dla 2 X,
a dla dowolnej funkcji f 2 S X elementem do niej odwrotnym jest funkcja
odwrotna f 1 .
Je»eli X = { 1 ,...,n } , to grup¦ oznaczamy po prostu S n i nazywamy n–t¡
grup¡ permutacji ; ma ona jak wiadomo n ! elementów.
3. (Z n , + n ) jest grup¡ abelow¡, za± (Z n \{ 0 } , · n ) jest grup¡ (tak»e abelow¡)
wtedy i tylko wtedy, gdy n jest liczb¡ pierwsz¡.
4. Niektóre zbiory przekształce« płaszczyzny, np. izometrie, podobie«stwa,
translacje, tworz¡ grupy z działaniem składania.
Stwierdzenie 2.5. W grupie:
1. istnieje dokładnie jeden element neutralny.
2. dla dowolnegoelementu istnieje dokładnie jeden element do niego odwrotny.
Dowód: Niech ( G, · ) b¦dzie grup¡.
1. Je»eli e,e 0 s¡ elementami neutralnymi w grupie G , to z (G2) wynika, »e
e 0 = ee 0 = e .
2. Je»eli a 0 ,a 00 2 G s¡ elementami odwrotnymi do a , to
a 00 G 2 = ea 00 G 3 = ( a 0 a ) a 00 G 1 = a 0 ( aa 00 ) G 3 = a 0 e G 2 = a 0
Stwierdzenie 2.6. W grupie ( G, · ) :
1. 8 a 2 G a 1 1 = a
2. 8 a,b 2 G ( ab ) 1 = b 1 a 1
Dowód: Dla dowolnych a,b 2 G zachodz¡ równo±ci:
1. a 1 1 G 2 = a 1 1 e G 3 = a 1 1 a 1 a G 1 = a 1 1 a 1 a G 2 = ea G 2 = a
2. ( ab ) b 1 a 1 G 1 = ( ab ) b 1 a 1 G 1 = a bb 1 a 1 G 3 = ( ae ) a 1 G 2 = aa 1 G 3 = e
Równo±¢ b 1 a 1 ( ab ) = e sprawdzamy analogicznie.
W grupie mo»emy okre±li¢ dowoln¡ całkowit¡ poteg¦ dowolnego elementu
kład¡c
2
a 0 = e
a n = a n 1 a dla n 2 N
a n = a 1 n dla n 2 N
Stwierdzenie 2.7. W grupie zachodz¡ prawa skre±le«, tzn. je»eli ( G, · ) jest
grup¡, to dla dowolnycha,b,c 2 Gprawdziwe s¡ implikacje:
1.ca = cb = ) a = b
2.ac = bc = ) a = b
Dowód: Dla dowodu implikacji pierwszej wystarczy zauwa»y¢, »e · jest
funkcj¡, czyli mo»liwe jest mno»enie obu stron równo±ci przez c 1 z lewej strony.
Wówczas kozystaj¡c z aksjomatów G1 i G2 stwierdzamy, »e a = b .
Równo±ci drugiej dowodzimy analogicznie.
Stwierdzenie 2.8. W grupie ( G, · ) dla dowolnycha,b 2 Grównania
1.ax = b
2.xa = b
o niewiadomejxmaj¡ po dokładnie jednym rozwi¡zaniu.
Dowód: Łatwo sprawdzi¢, »e element a 1 b spełnia pierwsze równanie. Pon-
adto je»eli x spełnia to równan ie, to mno»¡c je stronami lewostronnie przez a 1
otrzymujemy a 1 ( ax ) = a 1 b , sk¡d od razu wynika, »e x = a 1 b .
Równanie drugie rozwi¡zujemy analogiczne.
Definicja 2.9. Niech ( G, · ) b¦dzie grup¡. Niepusty podzbiór K G nazywamy
podgrup¡ grupy G , gdy
(SG) 8 a,b 2 K ab 1 2 K.
Piszemy wówczas K<G .
Je»eli ponadto spełniony jest warunek
(NSG) 8 k 2 K 8 a 2 G aka 1 2 K,
to mówimy, »e K jest dzielnikiem normalnym grupy G i piszemy K
G .
Przykład 2.10. 1. Podgrupami dowolnej grupy G jest ona sama — G<G
jak i podzbiór jednoelementowy zło»ony tylko z elementu neutralnego:
{ e } <G .
2.Z < (Q , +) orazZ < (R , +)
3.Q \{ 0 } < (R \{ 0 } , · )
4. Ka»da pdogrupa grupy abelowej jest jej dzielnikiem normalnym.
3
Definicja 2.11. Niech ( G, · ) i ( H, ) b¦d¡ grupami. Funkcj¦ ' : G ! H nazy-
wamy homomorfizmem (grup), je»eli
(H) 8 a,b 2 G ' ( a · b ) = ' ( a ) ' ( b ) .
Homomorfizm ' : G ! H nazywamy:
monomorfizmem , gdy ' jest ró»nowarto±ciowe,
epimorfizmem , gdy ' jest przekształceniem ”na”,
izomorfizmem , gdy ' jest bijekcj¡,
automorfizmem , gdy ' jest bijekcj¡ oraz ( G, · ) = ( H, ).
Przykład 2.12. 1. Przekształcenie to»samo±ciwoe id G jest izomorfizmem.
2. Homorfizm zerowyG 3 g 7! e 2 H jest homomorfizmem.
3. Funkcja f :Z ! Zdana wzorem f ( n ) = 2 n jest monomorfizmem grupy
(Z , +) w siebie.
4. Funkcja f :R ! R + dana wzorem f ( x ) = 2 x jest epimorfizmem grupy
(R , +) na grup¦ (R + , · ).
4
Zgłoś jeśli naruszono regulamin