lab3.pdf

do zdobycia: [0 pkt]

Interfejsy programowe systemów operacyjnych – laboratorium 3

Przypomnij sobie wiedzę, którą zdobyłeś na wykładzie w temacie programów nm i make .

W razie amnezji zajrzyj na http://tiny.pl/jh9b . Na dzisiejszym laboratorium zastosujemy tę

wiedzę w praktyce, aby zdobyć punkty na wejściówce (na kolejnych zajęciach).

Skopiuj zawartość katalogu ~jaca/IPSO/make (na olimpie) do katalogu w swoim katalogu

domowym. W środku znajdziesz cztery pliki będące modułami trywialnego programu:

● main.cpp – program główny,

● modul1.cpp – moduł w C++, dostarczający definicji funkcji f(double x) ,

● modul2.c – moduł w C, dostarczający definicji g(double x) ,

● modul3.f – moduł w FORTRANie, dostarczający definicji funkcji h(double x) .

Zwróć uwagę na trzy rzeczy:

● Funkcje wykorzystywane przez main.cpp muszą posiadać prototypy, tj. w momencie

kompilacji main.cpp kompilator musi mieć informację, że gdzieś (bo nie w main.cpp )

zostały zdefiniowane funkcje f , g , h . Do skompilowania main.cpp wystarcza informacja, że

te funkcje istnieją i mają takie a takie sygnatury. W przypadku funkcji w C++ wystarczy

podać jej prototyp, poprzedzając go kwalifikatorem extern . W przypadku funkcji w C i

w FORTRANie po extern piszemy "C" , co instruuje kompilator że wołana funkcja nie jest

funkcją C++. Dodatkowo dla FORTRANu obowiązują inne zasady maglowania nazw, co

skutkuje – zazwyczaj – koniecznością dodania " _ " (podkreślenia) po wszystkich nazwach

funkcji, stąd wywołanie h_() zamiast h() .

● FORTRAN przekazuje parametry przez adres, dlatego mimo że funkcja h() bierze argument

typu double deklarujemy ją jako h(double*) i wołamy analogicznie (nie przejmujemy się

tym niuansem, koncentrujemy się na make i nm ).

● Do każdego z modułów trzeba dobrać właściwy kompilator – programy w FORTRANie na

olimpie kompilujemy za pomocą g77 , programy w C za pomocą gcc , programy w C++ za

pomocą g++ . Linkowania dokonujemy za pomocą C++, aby automatycznie zostały włączone

biblioteki właściwe dla C++.

Pierwsza część Twojego zadania na dzisiaj to stworzenie pliku Makefile , dzięki któremu

będzie można skompilować cały program, wydając polecenie make . Posłuż się wzorem omawianym

na wykładzie. Sprawdź, czy Twój program kompiluje się i czy działa.

Sprawdź, jakie symbole zdefiniowane są wewnątrz każdego z plików wynikowych (*.o)

i samego programu po kompilacji, korzystając z nm . Zobacz jak wyglądają nazwy przemaglowane

( nm ) i odmaglowane ( nm -C ). Które z kompilatorów maglują nazwy, a które nie? Sprawdź, czy po

kompilacji z opcją -g możliwe jest (za pomocą nm -lC ) sprawdzenie numerów linii w których

zdefiniowane są konkretne symbole.

Na następnych zajęciach wykorzystasz przećwiczoną w praktyce wiedzę na wejściówce!

2007, Jacek Dziedzic; FTiMS, Politechnika Gdańska.