P121.pdf

PRZEKAZ 121

CZAS, KIEDY MICHAŁ OBDARZAŁ URANTIĘ

J a, pośredni wtórny, swego czasu przydzielony do Apostoła Andrzeja, działam obecnie

pod nadzorem komisji złożonej z dwunastu członków Zjednoczonego Bractwa

Pośrednich Urantii i jestem pod wspólną opieką szefa, przewodniczącego naszej klasie

oraz nadzorującego Melchizedeka. Zostałem upoważniony do spisania narracji o życiu

Jezusa z Nazaretu, tak jak je widziała nasza klasa istot ziemskich i jak było ono potem

częściowo opisane przez człowieka, podległego mojej tymczasowej kurateli. Andrzej,

wiedząc o tym, jak skrupulatnie jego Mistrz unikał pozostawiania po sobie

dokumentów pisanych, uparcie nie chciał kopiować zrobionych przez siebie zapisów.

Podobna postawa pozostałych apostołów Jezusa w znacznym stopniu opóźniła

spisanie Ewangelii.

1. ZACHÓD W PIERWSZYM WIEKU ERY CHRYSTUSOWEJ

Jezus nie przyszedł na ten świat w epoce schyłku duchowego; w czasie jego narodzin

Urantia przeżywała takie ożywienie myśli duchowej i życia religijnego, jakiego nie

zaznała w całej swej wcześniejszej, poadamicznej historii i jakiego również nie miała w

żadnej późniejszej epoce. Kiedy Michał wcielił się na Urantii, świat ten miał najlepsze

warunki do obdarzenia go Synem Stwórcy, takie, jakich nigdy nie było na planecie ani

wcześniej ani też później. W wiekach tuż poprzedzających tamten okres, kultura

grecka i język grecki rozprzestrzeniły się na obszarze Zachodu i Bliskiego Wschodu a

Żydzi, będąc rasą śródziemnomorską, z natury częściowo zachodni i częściowo

wschodni, nadawali się znakomicie na kulturalne i religijne tło dla skutecznego

rozprzestrzenienia się nowej religii, tak na Wschodzie jak i na Zachodzie. Na te

wyjątkowo sprzyjające okoliczności nałożyły się dodatkowo tolerancyjne rządy

polityczne Rzymian w świecie śródziemnomorskim.

Całą tę kombinację światowych wpływów dobrze ilustruje działalność Pawła, który

będąc w swej kulturze religijnej Żydem z Żydów, głosił ewangelię żydowskiego

Mesjasza w języku greckim a sam był obywatelem rzymskim.

Nic podobnego do cywilizacji z czasów Jezusa nie widziano na Zachodzie ani

przedtem ani też potem. Cywilizację europejską jednoczyły i koordynowały trojakie,

niezwykłe czynniki:

1. Rzymski system polityczny i społeczny.

2. Grecki język i kultura oraz w pewnym stopniu filozofia.

3. Gwałtownie szerzący się wpływ żydowskiej religii i nauk moralnych.

Gdy Jezus się narodził, cały świat śródziemnomorski był zjednoczonym imperium.

Po raz pierwszy w historii świata dobre drogi łączyły wiele jego głównych centrów.

Morza były oczyszczone z piratów i szybko się rozwijała wspaniała epoka handlu i

podróży. Nigdy potem, aż do dziewiętnastego wieku po Chrystusie, Europa nie

przeżywała okresu tak bardzo sprzyjającego podróżom i handlowi.

Pomimo pokoju wewnętrznego i powierzchownego dobrobytu świata grecko-

rzymskiego, większość mieszkańców cesarstwa wegetowała w nędzy i ubóstwie.

Nieliczna klasa wyższa była bogata; nieszczęśliwa i zubożała klasa niższa stanowiła

większość ludności. W tamtych czasach nie było szczęśliwej i prosperującej klasy

średniej; zaczęła ona dopiero powstawać w społeczeństwie rzymskim.

Dopiero się zakończyły pierwsze utarczki pomiędzy rozwijającymi się państwami,

rzymskim i partyjskim, pozostawiając Syrię w rękach Rzymian. Palestyna i Syria

przeżywały w czasach Jezusa okres dobrobytu, względnego spokoju i prowadziły

szeroką wymianę handlową z ziemiami zarówno Wschodu jak i Zachodu.

2. NARÓD ŻYDOWSKI

Żydzi stanowili część starszej rasy semickiej, która obejmowała również

Babilończyków, Fenicjan oraz świeżych wrogów Rzymu – Kartagińczyków. Na począt-

ku pierwszego wieku ery Chrystusowej, Żydzi stanowili najbardziej wpływową grupę

wśród ludów semickich i tak się złożyło, że żyjąc w świecie kształtowanym wtedy i

organizowanym dla handlu, zajmowali w nim ważne strategicznie położenie

geograficzne.

Sporo ważnych dróg, łączących starożytne narody, przebiegało przez Palestynę,

która stała się tym samym miejscem spotkania, czy też skrzyżowaniem, trzech

kontynentów. Podróżnicy, kupcy i wojska Babilonii, Asyrii, Egiptu, Syrii, Grecji, Partii

i Rzymu kolejno ogarniały Palestynę. Od niepamiętnych czasów wiele dróg karawan,

ciągnących ze Wschodu, przechodziło przez jakąś część tej krainy, idąc do kilku

dobrych portów morskich położonych na wschodnich wybrzeżach Morza

Śródziemnego, skąd statki przewoziły swe ładunki do całego nadmorskiego Zachodu. I

ponad połowa tego ruchu karawan szła przez małe miasto w Galilei, Nazaret, albo

przez jego okolice.

Chociaż Palestyna była ojczyzną żydowskiej kultury religijnej i miejscem narodzin

chrześcijaństwa, Żydzi rozrzuceni byli szeroko po świecie; zamieszkiwali wiele państw

i handlowali we wszystkich prowincjach państwa rzymskiego i partyjskiego.

Grecja dała język i kulturę, Rzym zbudował drogi i zjednoczył cesarstwo, ale to

właśnie diaspora żydowska, z jej ponad dwustu synagogami i dobrze zorganizowanymi

gminami religijnymi, rozsypanymi tu i ówdzie na obszarze świata rzymskiego,

dostarczyła tych centrów kulturalnych, w których nowa ewangelia królestwa nieba

została wstępnie przyjęta i z których następnie rozprzestrzeniała się na krańce świata.

Każda żydowska synagoga tolerowała margines nieżydowskich wierzących,

„pobożnych” czy też „bojących się Boga” ludzi i pośród tego właśnie marginesu

prozelitów Paweł znalazł większość swych pierwszych, nawróconych chrześcijan.

Nawet Świątynia w Jerozolimie posiadała swój ozdobny Dziedziniec Pogan. Istniały

bliskie związki kulturalne, handlowe i obrzędowe pomiędzy Jerozolimą i Antiochią. To

w Antiochii uczniów Pawła po raz pierwszy zwano „chrześcijanami”.

Centralizacja żydowskiego życia religijnego w Świątyni Jerozolimskiej stanowiła tak

samo tajemnicę przetrwania jego monoteizmu, jak również gwarantowała

ukształtowanie i rozesłanie na świat nowej i poszerzonej idei jednego Boga wszystkich

narodów i Ojca wszystkich ludzi. Nabożeństwo w Świątyni Jerozolimskiej było

wyrazem przetrwania religijnej koncepcji kulturowej, w obliczu degrengolady serii

nieżydowskich zwierzchników narodowych i prześladowców rasowych.

Choć naród żydowski był w tym okresie pod panowaniem rzymskim, posiadał

znaczny stopień samorządu a pamiętając, wówczas świeżej daty bohaterskie czyny

wyzwoleńcze Judy Machabeusza i jego bezpośrednich następców, w napięciu oczekiwał

bliskiego pojawienia się jeszcze większego wybawiciela, długo wyczekiwanego Mesjasza.

Tajemnica przetrwania Palestyny, królestwa Żydów, jako częściowo niezależnego

państwa, zawarta była w polityce zagranicznej rządu rzymskiego, który pragnął

utrzymać kontrolę nad palestyńskim traktem podróżnym pomiędzy Syrią a Egiptem,

jak również nad zachodnimi stacjami karawan, które przeciągały między Wschodem a

Zachodem. Rzym nie życzył sobie wzrostu żadnej potęgi na Bliskim Wschodzie, która

mogłaby zahamować jego przyszłą ekspansję w tych rejonach. Polityka intryg, której

celem było szczucie przeciw sobie seleukidzkiej Syrii i ptolemejskiego Egiptu,

wymagała zachowania Palestyny jako odrębnego i niezależnego państwa. Polityka

rzymska, degeneracja Egiptu i stopniowe słabnięcie Seleukidów, zanim jeszcze Partia

urosła w potęgę, wyjaśnia jak się to stało, że przez kilka pokoleń mała i nieznacząca

grupa Żydów zdolna była zachować swą niepodległość, wbrew zarówno Seleukidom na

północy jak i Ptolemeuszom na południu. Tę przypadkową wolność i niezależność od

władzy politycznej otaczających, potężniejszych narodów, Żydzi przypisywali temu, że

są „narodem wybranym”, czyli bezpośredniemu wstawiennictwu Jahwe. Taka postawa

wyższości rasowej znacznie im utrudniała znoszenie panowania Rzymian, kiedy ci w

końcu zawładnęli ich krajem. Ale nawet w tej smutnej godzinie, Żydzi się nie zdołali się

nauczyć, że ich światowa misja ma charakter duchowy a nie polityczny.

W czasach Jezusa Żydzi byli niezwykle lękliwi i podejrzliwi, ponieważ byli wtedy

rządzeni przez człowieka z zewnątrz, Heroda Idumejczyka, który przejął władzę w

Judei wkradając się obrotnie w łaski władców rzymskich. I chociaż Herod wyznawał

wierność przestrzeganiu hebrajskich zasad obrzędowych, ciągle budował świątynie dla

wielu obcych bogów.

Przyjazne stosunki Heroda z władcami rzymskimi sprawiły, że świat bezpieczny był

dla podróżników żydowskich; tym samym otwierała się droga dla coraz

intensywniejszego przenikania Żydów, z nową ewangelią królestwa nieba, nawet do

odległych części Cesarstwa Rzymskiego, jak również do tych obcych narodów, z

którymi zawarło ono porozumienie. Panowanie Heroda przyczyniło się również w

znacznym stopniu do dalszego, wzajemnego mieszania się filozofii hebrajskich i

hellenistycznych.

Herod zbudował port w Cezarei, który jeszcze bardziej umocnił Palestynę na jej

pozycji skrzyżowania dróg cywilizowanego świata. Herod umarł w 4 roku p.n.e. a jego

syn, Herod Antypas, rządził Galileą i Pereą do roku 39 n.e., w czasach młodości i

działalności publicznej Jezusa. Antypas, podobnie jak jego ojciec, był wielkim

budowniczym. Przebudował wiele miast Galilei, razem z ważnym centrum handlowym

– Seforis.

Przywódcy religijni i rabiniczni nauczyciele z Jerozolimy nie traktowali zbyt

przychylnie Galilejczyków. Gdy się Jezus urodził, Galilea była bardziej pogańska niż

żydowska.

3. ŚWIAT INNOWIERCÓW

Chociaż sytuacja społeczna i ekonomiczna państwa rzymskiego pozostawiała wiele

do życzenia, powszechny pokój wewnętrzny i dobrobyt sprzyjały obdarzeniu,

dokonanemu przez Michała. W pierwszym wieku ery chrystusowej, społeczeństwo

świata śródziemnomorskiego składało się z pięciu wyraźnie zarysowanych warstw:

1. Arystokracja . Klasy wyższe, posiadające pieniądze i sprawujące władzę, grupa

uprzywilejowana i rządząca.

2. Grupa interesu . Książęta kupieccy i bankierzy, handlowcy – wielcy importerzy i

eksporterzy – międzynarodowi kupcy.

3. Nieliczna klasa średnia . Aczkolwiek grupa ta była rzeczywiście nieliczna,

posiadała znaczne wpływy i zapewniła kręgosłup moralny wczesnemu Kościołowi

chrześcijańskiemu, który zachęcał tych ludzi do kontynuacji ich różnorodnych

rzemiosł i zajęć. U Żydów wielu faryzeuszy należało do tej klasy rzemieślników.

4. Wolny proletariat . Grupa ta nie miała pozycji społecznej albo jej pozycja była

znikoma. Ludzie ci, choć dumni ze swej wolności, postawieni byli w bardzo

niekorzystnej sytuacji, gdyż zmuszeni byli konkurować z pracą niewolniczą. Klasy

wyższe traktowały tych ludzi wzgardliwie, uważając, że byli bezużyteczni i nadawali się

tylko „do rozmnażania”.

5. Niewolnicy . Połowę populacji państwa rzymskiego stanowili niewolnicy; wielu z

nich było jednostkami nieprzeciętnymi i ci prędko torowali sobie drogę awansu do

wolnego proletariatu a nawet do rzemieślników. Większość tej klasy stanowili jednak

ludzie przeciętni albo wyjątkowo pośledni.

Niewolnictwo, nawet ludzi nieprzeciętnych, było wynikiem rzymskich podbojów

wojskowych. Władza pana nad niewolnikiem była nieograniczona. Wczesny Kościół

chrześcijański składał się w znacznej części z klas niższych, jak również z takich właśnie

niewolników.

Wyróżniający się niewolnicy otrzymywali często pobory a oszczędzając zarobki,

mogli kupić sobie wolność. Wielu takich wyemancypowanych niewolników zdobyło

wysokie pozycje w państwie, w Kościele i w świecie interesu. To właśnie te możliwości

sprawiały, że wczesny Kościół chrześcijański był bardzo tolerancyjny wobec tej,

zmodyfikowanej formy niewolnictwa.

W pierwszym wieku ery chrystusowej nie było w Cesarstwie Rzymskim

poważniejszych problemów społecznych. Większa część populacji uznawała się za

przynależną do tej klasy, w której przyszło się jej urodzić. Zawsze istniały otwarte drzwi,

przez które utalentowane i zdolne jednostki mogły przejść z niższej do wyższej warstwy

społeczeństwa rzymskiego, ale ludzie byli najczęściej zadowoleni ze swojej warstwy

społecznej. Nie było świadomości klasowej, jak również nie uważano różnic klasowych

za niesprawiedliwe czy złe. Chrześcijaństwo nie było w żadnej mierze ruchem

ekonomicznym, mającym na celu poprawę niedoli klas uciskanych.

Chociaż na obszarze Cesarstwa Rzymskiego kobieta cieszyła się większą wolnością

niż w Palestynie, gdzie jej pozycja była zaniżona, poświęcenie dla rodziny i naturalne

uczucia u Żydów znacznie przewyższały podobne wartości w świecie nieżydowskiem.

4. FILOZOFIA INNOWIERCÓW

Z moralnego punktu widzenia nie-Żydzi byli w pewnym sensie gorsi od Żydów,

jednak w sercach szlachetnych nie-Żydów istniała urodzajna gleba naturalnej dobroci i

potencjalnej ludzkiej miłości, na której mogło zakiełkować nasienie chrześcijaństwa i

wydać obfite żniwo w postaci charakteru moralnego i osiągnięć duchowych. W tamtym

czasie świat nieżydowski zdominowany był przez cztery wielkie filozofie, wszystkie

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: