P111.pdf

PRZEKAZ 111

DOSTRAJACZ A DUSZA

O becność w ludzkim umyśle Boskiego Dostrajacza uniemożliwia na zawsze, zarówno

nauce jak i filozofii, zadowalające zrozumienie duszy rozwijającej się w osobowości

ludzkiej. Morontialna dusza jest dzieckiem wszechświata i może być właściwie

poznana tylko przez wnikliwość kosmiczną i odkrycia duchowe.

Koncepcja duszy i zamieszkującego człowieka ducha nie jest na Urantii nowa;

pojawiała się ona często w różnych systemach wierzeń planetarnych. Wiele wschodnich,

jak również niektóre zachodnie wiary dostrzegały, że człowiek jest boski, gdy idzie o

pochodzenie, jak również ludzki w swym dziedzictwie. Odczuwanie obecności

wewnętrznej, w dodatku do zewnętrznej wszechobecności Bóstwa, od dawna jest

częścią wielu religii Urantian. Ludzie od dawna wierzyli, że jest coś, co się rozwija w

naturze ludzkiej, coś istotnego, czego przeznaczeniem jest przetrwać krótki czas życia

doczesnego.

Zanim człowiek uświadomił sobie, że jego rozwijającej się duszy ojcuje Boski duch,

myślano, że znajduje się ona w różnych materialnych organach – w oku, wątrobie,

nerkach, sercu a ostatnio w mózgu. Dziki utożsamiał duszę z krwią, oddechem, cieniem

jak również z własnym odbiciem w wodzie.

W koncepcji atmana hinduscy nauczyciele naprawdę zbliżyli się do rozpoznania

natury i obecności Dostrajacza w człowieku, ale nie udało im się odróżnić

równoczesnej obecności rozwijającej się i potencjalnie nieśmiertelnej duszy. Z kolei

Chińczycy rozpoznawali dwa aspekty istoty ludzkiej, jang i jin , duszę i ducha. Wiele

plemion afrykańskich, jak również Egipcjanie, wierzyli w dwa czynniki, ka oraz ba;

wierzono zazwyczaj, że dusza nie jest odwieczna a tylko duch.

Mieszkańcy doliny Nilu wierzyli, że każda dobrze zapowiadająca się jednostka

zostaje obdarzana, podczas narodzin lub wkrótce potem, strzegącym ją duchem,

którego zwano ka. Nauczali, że ten duch-opiekun pozostaje całe życie ze śmiertelnym

podopiecznym i idzie przed nim w światy przyszłości. Na ścianach świątyni w Luksorze

przedstawiono narodziny Amenhotepa III; mały książę siedzi na ręku boga Nilu a obok

niego znajduje się inne dziecko, z wyglądu identyczne z księciem, symbol tego bytu,

który Egipcjanie zwali ka. Rzeźba ta została ukończona w piętnastym wieku przed

Chrystusem.

Ka uważano za wyższego, duchowego geniusza, który pragnął prowadzić związaną z

nim duszę śmiertelnika po lepszych drogach doczesnego życia, ale szczególnie chciał

wywrzeć wpływ na los ludzkiego podopiecznego w przyszłym życiu. W tamtych

czasach, gdy zmarł Egipcjanin, uważano, że jego ka będzie na niego czekać po drugiej

stronie Wielkiej Rzeki. Z początku, jak przypuszczano, tylko królowie mieli ka, ale

niebawem zaczęto wierzyć, że wszyscy prawi ludzie też je posiadają. Pewien władca

egipski powiedział o ka w swoim sercu: „Nie lekceważę tego, co mówi; boję się

przekroczyć tego, co mi nakazuje. Dzięki niemu powodziło mi się wspaniale;

odniosłem sukces, ponieważ robiłem, co kazał mi czynić; zostałem wyróżniony jego

przewodnictwem”. Wielu ludzi wierzyło, że ka jest „wyrocznią Boga dla każdego”.

Wierzyli, że mają „spędzić wieczność w zadowoleniu serca, w łasce Boga, który jest w

tobie”.

Każdy naród, rozwijający się na Urantii, miał słowo odpowiadające idei duszy. Wiele

prymitywnych ludów wierzyło, że dusza patrzy na świat przez ludzkie oczy; dlatego tak

bardzo się bano złego uroku. Długo wierzono, że „duch człowieka jest lampą Pana”.

Rygweda opiewa: „Mój umysł mówi do mego serca”.

1. UMYSŁ JAKO ARENA WYBORU

Chociaż działalność Dostrajaczy jest w swej naturze duchowa, z konieczności muszą

one całą swą działalność opierać na fundamencie intelektualnym. Umysł jest tą glebą

ludzką, na której duchowy Monitor musi rozwijać morontialną duszę, przy współpracy

zamieszkiwanej osobowości.

Istnieje kosmiczna jedność na wielu poziomach umysłowych wszechświata

wszechświatów. Intelektualne jaźnie biorą swój początek z kosmicznego umysłu, tak

samo jak mgławice powstają z kosmicznych energii wszechświatowej przestrzeni. Na

ludzkim (a więc osobowym) poziomie jaźni intelektualnych, potencjał ewolucji

duchowej staje się dominujący za zgodą śmiertelnego umysłu, dzięki duchowym

fundamentom ludzkiej osobowości, w połączeniu z twórczą obecnością w takich

ludzkich jaźniach bytu-punktu o wartości absolutnej. Taka duchowa dominacja

materialnego umysłu warunkowana jest jednak dwoma rzeczami: umysł musi się

wykształcić, dzięki służbie siedmiu przybocznych umysłów-duchów a materialna

(osobowa) jaźń musi chcieć współpracować z zamieszkującym człowieka Dostrajaczem,

w procesie tworzenia i rozwoju morontialnej jaźni, ewolucyjnej i potencjalnie

nieśmiertelnej duszy.

Materialny umysł jest tą areną, na której żyją osobowości ludzkie, mają świadomość,

podejmują decyzje, wybierają Boga lub się go zapierają, uwieczniają się lub niszczą.

Ewolucja materialna dała wam maszynerię życia, wasze ciało; sam Ojciec wyposażył

was w najczystszą rzeczywistość duchową, jaką zna wszechświat, w waszego

Dostrajacza Myśli. W wasze jednak ręce został oddany umysł, podlegający waszym

decyzjom i dzięki temu umysłowi żyjecie lub umieracie. To w tym umyśle i z tym

umysłem dokonujecie decyzji moralnych, które wam pomagają się upodobnić do

Dostrajacza, co jest upodobnieniem się do Boga.

Umysł śmiertelnika jest doczesnym systemem intelektualnym, pożyczanym istotom

ludzkim, aby go używały w czasie życia materialnego, a kiedy ludzie używają tego

umysłu, akceptują lub odrzucają potencjał wiecznej egzystencji. Umysł jest prawie

wszystkim tym, co macie z rzeczywistości wszechświatowej, tym, co podlega waszej

woli a dusza – jaźń morontialna – będzie wiernie odzwierciedlać żniwo doczesnych

decyzji, podejmowanych przez jaźń śmiertelnika. Świadomość ludzka spoczywa

łagodnie w elektrochemicznym mechanizmie, istniejącym poniżej jej i delikatnie

dotyka duchowo-morontialnego systemu energii powyżej. W swym życiu śmiertelnym,

istota ludzka nigdy nie jest w pełni świadoma żadnego z tych dwu systemów; musi

zatem działać w umyśle, którego jest świadoma. Wieczną egzystencję zapewnia nie tak

bardzo to, co umysł pojmuje, jak to, co umysł pragnie pojąć; nie tak bardzo to, jak

umysł wygląda, ale to, jak umysł pragnie wyglądać, stanowi o utożsamianiu się z

duchem. Nie tak bardzo to, że człowiek jest świadomy Boga, jak to, że człowiek pragnie

Boga, pozwala wznosić się we wszechświecie. Nie tak ważne jest to, kim jesteś dziś, jak

to, czym stajesz się dzień po dniu i w wieczności.

Umysł jest tym kosmicznym instrumentem, na którym ludzka wola może grać

dysonanse zniszczenia, albo z którego ta sama, ludzka wola, może wydobyć

wyrafinowane melodie identyfikacji z Bogiem i w konsekwencji życie wieczne. W

końcowym podsumowaniu, obdarzający człowieka Dostrajacz jest odporny na zło i

niezdolny do grzechu, jednak ludzki umysł naprawdę może być pokręcony,

wykrzywiony, czyniący zło oraz szpetny, na skutek grzesznych machinacji perwersyjnej

i samolubnej woli człowieka. Tak samo umysł taki może stać się szlachetny, piękny,

prawdziwy i dobry – rzeczywiście wielki – zgodnie z iluminowaną duchem wolą

rozpoznającej Boga istoty ludzkiej.

Ewolucyjny umysł jest zupełnie stabilny i pewny, kiedy przejawia się w dwóch

ekstremach intelektualizmu kosmicznego – zupełnie zmechanizowanym i całkowicie

uduchowionym. Pomiędzy intelektualnymi ekstremami czysto mechanicznej kontroli i

prawdziwie duchowej natury znajduje się ta wielka grupa rozwijających się i

wznoszących umysłów, których stabilność i spokój zależą od osobistego wyboru i

utożsamiania się z duchem.

Człowiek nie poddaje swej woli Dostrajaczowi biernie i niewolniczo. Raczej

aktywnie, pozytywnie i we współpracy pragnie iść za przewodnictwem Dostrajacza,

kiedy i jak odróżnia świadomie takie przewodnictwo od pragnień i impulsów

naturalnego, śmiertelnego umysłu. Dostrajacze oddziałują na ludzki umysł, ale go

nigdy nie opanowują wbrew jego woli; dla Dostrajaczy wola ludzka jest ostateczna. I tak

ją traktują i szanują, kiedy usiłują osiągnąć duchowe cele dostrojenia myśli oraz

przekształcenia charakteru, na prawie nieograniczonej arenie rozwijającego się,

ludzkiego intelektu.

Umysł jest waszym statkiem, Dostrajacz pilotem, ludzka wola kapitanem.

Zwierzchnik śmiertelnego statku powinien mieć tyle mądrości, aby zaufać Boskiemu

pilotowi, prowadzącemu wznoszącą się duszę do morontialnych portów wiecznego

życia. Jedynie przez samolubstwo, lenistwo i grzeszność, ludzka wola może odrzucić

przewodnictwo tak kochającego pilota i w końcu rozbić śmiertelną misję na złych

mieliznach odrzuconego miłosierdzia i na skałach akceptowanego grzechu. Za waszą

zgodą wierny pilot przeprowadzi was bezpiecznie przez bariery czasu i przeszkody

przestrzeni, do samego źródła Boskiego umysłu i dalej, aż do Rajskiego Ojca

Dostrajaczy.

2. NATURA DUSZY

Dzięki umysłowym funkcjom inteligencji kosmicznej, całość umysłu dominuje nad

częściami funkcjonowania intelektualnego. W swej istocie umysł jest jednością

funkcjonalną, dlatego też umysł nigdy nie przestaje przejawiać tej istotnej jedności,

nawet, kiedy jest krępowany i ograniczany przez niemądre działania i decyzje

zwiedzionej jaźni. I ta jedność umysłu nieodmiennie dąży do duchowej koordynacji, na

wszystkich poziomach jej związku z jaźniami o godności woli i prerogatywach

wznoszenia się.

Materialny umysł śmiertelnego człowieka jest kosmicznym warsztatem tkackim,

posiadającym morontialny materiał, na którym zamieszkujący człowieka Dostrajacz

Myśli tka duchowe formy wszechświatowego charakteru i trwałe wartości boskich

znaczeń – trwałą duszę ostatecznego przeznaczenia i niekończącej się działalności,

potencjalnego finalistę.

Osobowość ludzka utożsamia się z umysłem i duchem, które związane są ze sobą w

funkcjonalnym związku przez życie w ciele materialnym. Ten funkcjonalny związek

umysłu i ducha nie daje pewnej kombinacji jakości czy atrybutów umysłu i ducha, ale

raczej zupełnie nową, oryginalną i unikalną wartość wszechświatową o potencjalnym

wiecznym trwaniu, duszę .

Trzy a nie dwa czynniki uczestniczą w ewolucyjnym tworzeniu takiej nieśmiertelnej

duszy. Tymi trzema warunkami wstępnymi powstania morontialnej duszy ludzkiej są:

1. Umysł ludzki oraz wszystkie kosmiczne wpływy, poprzedzające go i zazębiające

się o niego.

2. Boski duch zamieszkujący ludzki umysł i wszystkie potencjały tkwiące w takim

fragmencie absolutnej duchowości, razem ze wszystkimi duchowymi wpływami i

czynnikami, jakie towarzyszą człowiekowi w jego życiu.

3. Związek pomiędzy materialnym umysłem a Boskim duchem , który oznacza

wartość i niesie znaczenie, jakiego nie można znaleźć w żadnym z czynników

składowych takiego połączenia. Rzeczywistość tego unikalnego związku nie jest ani

materialna ani duchowa, ale morontialna. To jest dusza.

Istoty pośrednie od dawna już nazywają tę, wyłaniającą się duszę człowieka, średnim

umysłem, w przeciwieństwie do niższego, albo materialnego umysłu oraz wyższego,

albo kosmicznego umysłu. Ten średni umysł w rzeczywistości jest fenomenem

morontialnym, skoro istnieje w domenie pośredniej pomiędzy tym, co materialne a

tym, co duchowe. Potencjał takiej morontialnej ewolucji zawarty jest w dwu

wszechświatowych dążeniach umysłu: w dążeniu skończonego umysłu istoty

stworzonej do poznawania Boga i osiągania boskości Stwórcy oraz w dążeniu

nieskończonego umysłu Stwórcy do poznawania człowieka i zdobycia doświadczenia

istoty stworzonej.

Ten nieziemski proces wyłaniania się nieśmiertelnej duszy jest możliwy, ponieważ

śmiertelny umysł jest, po pierwsze, osobowy, a po drugie, jest w kontakcie z

rzeczywistościami nadzwierzęcymi; posiada nadmaterialne obdarowanie w postaci

kosmicznej opieki, która zapewnia ewolucję śmiertelnej natury, zdolnej do czynienia

moralnych decyzji, tym samym nawiązuje prawdziwy stwórczy kontakt ze związanymi

z człowiekiem duchowymi służbami i z zamieszkującym go Dostrajaczem Myśli.

Nieuchronnym rezultatem uduchowienia ludzkiego umysłu, co jest skutkiem tych

kontaktów, są stopniowe narodziny duszy, wspólnego potomstwa przybocznego

umysłu i panującej nad nim ludzkiej woli, pragnącej poznać Boga, działających w

powiązaniu z siłami duchowymi wszechświata, które są pod kontrolą nadrzędną

rzeczywistego fragmentu tego właśnie Boga całego stworzenia – Nieodgadnionego

Monitora. I tym sposobem materialna i śmiertelna rzeczywistość jaźni przewyższa

doczesne ograniczenia fizycznej maszynerii życia i osiąga nową ekspresję i nową

tożsamość w wyłaniającym się jej nośniku, który ma zapewnić ciągłość osobowości, w

morontialnej i nieśmiertelnej duszy.

3. ROZWIJAJĄCA SIĘ DUSZA

Błędy śmiertelnego umysłu i pomyłki w ludzkim postępowaniu mogą znacznie

opóźnić ewolucję duszy, chociaż nie mogą powstrzymać tego fenomenu

morontialnego, gdy raz został zapoczątkowany przez zamieszkującego człowieka

Dostrajacza, za zgodą woli istoty stworzonej. Jednak w jakimkolwiek czasie, przez

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: