Piramidy
Piramida – Centrum Ognia
Piramida to wedle hipotez naukowców grobowiec osoby prywatnej albo podbudowa dla świątyni, miejsce do składania ofiar Bogom lub Boginiom. Kształt piramidy to najczęściej ostrosłup na podstawie kwadratu, prostokąta lub forma w ogólnych zarysach do niego zbliżona. Piramidy spotykane są m.in. w Egipcie, Iraku, Sudanie, Persji, Indii, Indonezji i prekolumbijskiej Ameryce. W terminach indyjskiego sanskrytu piramida to suućikhaata, gdzie suućii to trójkątna ściana w konstrukcji wszelkich ostrosłupów.
Pięcioschodkowa piramida Borobudur na Wyspie Jawa budowana według Wastu
Najbardziej wyrafinowanymi architektonicznie piramidami jakie zbudowała ludzkość są starożytne indyjskie świątynie z czasów wedyjskich. Nazywane są często terminem Gopuram (Miasto Światła) lub Vimanam (vimāna, Sanskrit: co oznacza także latający pojazd, sugerując zgodnie z przekonaniami hinduskimi, że były to obiekty budowane na wzór pojazdów dawnych Bogów, Dewów, którzy wielokrotnie odwiedzali ziemię. Samo słowo Vimana, w jednym ze swych znaczeń także odnosi się do kształtu piramidy ale częściej jest używane raczej w odniesieniu do pojazdu latającego o kształcie piramidy, ostrosłupa.
Piramida to z języka greckiego pyramis – „ostrosłup” – w starożytnym Egipcie monumentalny grobowiec w kształcie ostrosłupa w czasach Starego i Średniego Państwa. Słowo piramida pochodzi od greckich słów „Piros” oznaczającego Ogień oraz „Mid” oznaczającego Środek. Geometryczny środek piramidy – zgodnie z greckimi filozoficznymi zasadami interpretacji pojęć – koncentruje zatem energię żywiołu Ognia, co się zgadza z mumifikacyjnym czyli wysuszającym działaniem piramid. Wskazuje to także na pierwotne kultowe zastosowanie piramidy jako miejsca do palenia centralnego ognia ofiarnego. Jasnym się staje w jakim celu komory w piramidach zaopatrzone są w szyby wentylacyjne, gdyż jak wiadomo palenie Ognia ofiarnego wymaga dobrej wentylacji. W świetle samego pojęcia piramida jak i znając zastosowanie piramid w kulturach amerykańskich czy zigguratowych, posiadanie piramidy bez palenia w niej ognia ofiarnego jest bez sensu.
W języku egipskim nie ma słowa „piramida”, jednak określał ją wyraz m(e)r, nie mający żadnych znanych dodatkowych treści znaczeniowych. Oznaczałby wtedy „miejsce wstąpienia”. Sama nazwa „piramida” pochodzi od greckiego wyrazu pyramis, w liczbie mnogiej pyramides, ale określa ona tylko jej kształt, bryłę, nie ideę jej budowy, bo oznacza ostrosłup. Podobnym terminem jest wyraz z dziedziny geometrii użyty w egipskim traktacie matematycznym na oznaczenie wysokości piramidy. Traktat ten zapisany na papirusie został znaleziony w 1858 roku przez A. H. Rhinda i obecnie znajduje się w zbiorach Brytyjskiego Muzeum. Termin: pr-m-ws, odczytywany jest jako p(e)r-(e)m- us, ponieważ pismo egipskie podobnie jak hebrajskie nie uwzględniało spółgłosek, oznacza on dosłownie: „to, co idzie [prosto] w górę” lub „to, co prowadzi prosto w górę”.
Indyjska Vaastu Shastra używa miniaturowych piramid wykonanych z rozmaitych materiałów do usuwania i neutralizowania negatywnych energii w różnych pomieszczeniach, które nie były zbudowane zgodnie z zasadami zdrowej i bezpiecznej architektury Vaastu (Wastu). Używa się m.in. piramid wykonanych z czystego kryształu górskiego, różowego kwarcytu czy ametystu, nie tylko z rozmaitych metali, w tym miedzi czy złota. Należy pamiętać, że takie małe zdrowotne piramidki muszą mieć przynajmniej wszystkie ściany pełne, a najlepiej jak są całkowicie wypełnionymi bryłami. Nie nadają się dla celów uzdrawiających ani korygujących modne ostatnimi laty pseudopiramidy rzekomego Horusa wykonane z samych prętów w formie szkieletu, a co gorsza prętowe pseudopiramidy z wstawioną w środku mniejszą ukośną w stosunku do kierunku głównej są wyjątkowo demoniczne i bardzo szkodliwe dla zdrowia powodując degradację świadomości.
XIX-wieczni astronomowie brytyjscy twierdzili, że piramidy miały być obserwatoriami astronomicznymi lub zegarami słonecznymi. Inni badacze piramid sądzą, że są one dziełem „Boskiego Geometry” i zawierają informacje dotyczące daty powtórnego przybycia Chrystusa, lub nawet że wznieśli je przybysze z kosmosu zwani Bogami. Jeszcze inna teoria głosi, że piramidy wytwarzają pole energetyczne, dzięki któremu rzeczy w nich umieszczone nie psują się, a człowiek przesiadujący w piramidzie morze się zregenerować. Te wszystkie teorie, pokazują nam, jak niesamowitymi budowlami są egipskie piramidy i jak doświadczają ich ludzie. Zawsze – do końca swego istnienia będą fascynować ludzi, a najbardziej prawdopodobnym przeznaczeniem piramid są cele jak najbardziej kultowe, czczenie Bóstw. W większości kultur zwieńczeniem piramidy było małe sanktuarium lub miejsce do składania całopalnych ofiar Bóstwom.
Do dnia dzisiejszego Piramida Cheopsa zabiera rocznie kilka ofiar. Są to najczęściej młodzi chłopcy, którzy wspinają się na sam szczyt, dla zakładu – kto szybciej. Z wejściem nie ma problemu, natomiast zejście sprawia duże kłopoty nawet osobom wysportowanym. Upadek z takich wysokości zazwyczaj kończy się śmiercią. Napisy w piramidach świadczą, że Egipcjanie łączyli swoich bogów z gwiazdami i planetami. Niektórzy uczeni i badacze sądzą, że układ trzech wielkich piramid w Gizie odzwierciedla położenie trzech środkowych gwiazd w konstelacji Oriona. Trzecia, najmniejsza piramida jest nieco odchylona od linii dwóch pierwszych, tak jak najmniejsza gwiazda w pasie Oriona. Właśnie w tym celu wedle niektórych badaczy wybudowano szyby w piramidach, aby dusza zmarłego faraona mogła iść prosto do gwiazdozbioru Oriona, gdzie miał mieszkać bóg zaświatów – Ozyrys. Orion, po hebrajsku Szemhazaj to siedliszcze demonicznych istot podobnych gadom, które miały w dawnych czasach przybyć z konstelacji Oriona jako tak zwani asurowie celem kolonizacji ziemi i zniszczenia ludzkości. Wtedy wedle mitologii piramidy byłyby pozostałością po jakiejś dawnej cywilizacji olbrzymich i inteligentnych ale bardzo złych jaszczurów dziś zwanych reptilianami.
Napisy w piramidach świadczą, że Egipcjanie łączyli swoich bogów z gwiazdami i planetami. Niektórzy uczeni sądzą, że układ trzech wielkich piramid w Gizie odzwierciedla położenie trzech środkowych gwiazd w konstelacji Oriona. Trzecia, najmniejsza piramida jest nieco odchylona od linii dwóch pierwszych, tak jak najmniejsza gwiazda w pasie Oriona. Właśnie w tym celu wybudowano szyby w piramidach, aby dusza zmarłego faraona mogła iść prosto do gwiazdozbioru Oriona, gdzie miał mieszkać bóg zaświatów – Ozyrys.
To, co wiemy na pewno na temat piramid, to ich funkcja użytkowa, gdyż były to grobowce królewskie, do których oprócz zmumifikowanego ciała faraona składano różne przedmioty codziennego użytku, kosztowności, a nawet cały orszak służących pod postacią symbolicznych figurek – uszebti. Piramidy powstały jako rozwinięcie pierwotnych mastab – płaskich grobowców budowanych na planie prostokąta w Okresie Archaicznym. Za pierwszą piramidę uważa się piramidę schodkową króla Dżosera w Sakkarze (III dynastia). Zbudował ją legendarny architekt, rzeźbiarz i lekarz – Imhotep. Jako człowiek wszechstronnie uzdolniony, darzony przez króla wielkim szacunkiem, został wyniesiony na szczyty jako Najwyższy Kapłan Heliopolis i członek rodziny królewskiej.
Kolejnym etapem ewolucji królewskiego grobowca była piramida „łamana” króla Snofru w Dahszur (IV dynastia), zwana tak ze względu na swój charakterystyczny kształt. Mniej więcej w połowie wysokości zmieniono kąt nachylenia ścian, być może z powodu groźby katastrofy budowlanej. Druga piramida Snofru ma już kształt regularnego ostrosłupa o kącie nachylenia ścian około 43 stopni. Piramidę o najbardziej klasycznym kształcie i proporcjach – kąt nachylenia ścian około 51 stopni – zbudował syn Snofru – Cheops. Słynna Wielka Piramida jest największą i najbardziej imponującą spośród wszystkich egipskich piramid. Zadziwiająca jest precyzja i solidność tej kamiennej budowli, którą budowano przez dwadzieścia lat. W Gizie znajdują się również piramidy następnych królów z IV dynastii – Chefrena i Mykerinosa. Chefren, obok swojej piramidy na której szczycie znajdują się dziś resztki oblicowania, wybudował dumnego Sfinksa – lwa o ludzkiej twarzy, przypuszczalnie jego własnej.
Większość piramid egipskich wybudowano na zachodnim brzegu Nilu, ponieważ Egipcjanie uważali Zachód za krainę zmarłych. Na obszarze Egiptu można znaleźć 67 ukończonych piramid, oraz 25-26 nieukończonych. Najwięcej wspaniałych, kamiennych piramid Starego Państwa znajduje się w nekropolach w Gizie (dziesięć, w tym dwie największe), Dahszur, Sakkarze i Abusir. W skład zespołu grobowego oprócz samej piramidy wchodziła również świątynia grobowa budowana po jej wschodniej stronie, piramidki satelickie oraz świątynia dolna zlokalizowana bliżej Nilu.
Rodzaje piramid:
Mastaba – jest to najstarszy typ monumentalnych nagrobków w starożytnym Egipcie. Budowa ma jedną kondygnację, a jej zewnętrzne ściany są lekko nachylone. Piramida schodkowa – szereg malejących, nakładających się na siebie mastab. Taką piramidą schodkową jest piramida faraona Dżesera w Sakkarze o wysokości 60 metrów i podstawie 121 na 109 metrów.
Piramida łamana – takim typem piramidy jest piramida króla Snofru w Dahszur. Kąt nachylenia krawędzi do podstawy zależy od „piętra” piramidy i wynosi 54°27’ w części dolnej i 43°22’ w części górnej. Budowla ma podstawę o wymiarach 188 na 188 metrów i 97 metrów wysokości.
Piramida właściwa (klasyczna) – ostateczną formę idealnego ostrosłupa osiągnęła piramida Cheopsa, największa z trzech piramid w Gizie. Ma podstawę o wymiarach 230 na 230 metrów i jest wysoka na 146 metrów.
Ziggurat – Piramida Schodkowa
Zikkurat czy zigurat, zikkurat to w języku akadyjskim: ziqquratu poch. od czasownika zaqāru – budować wysoko – monumentalna budowla sakralna typu piramidalnego w starożytnym Sumerze, Babilonii, Asyrii i Elamie w formie tarasowo uformowanej wieży. Rdzeń zikkuratu wykonywano z cegły suszonej. Ściany tarasów wzmacniane były murami z cegły wypalanej, które licowano różnobarwną okładziną glazurowaną. Tarasy, najczęściej o podstawie kwadratowej, zmniejszały się ku górze, przez co na każdym boku powstawał układ schodkowy. Z tarasu na taras prowadziły pochylnie rampy lub schody. Budowlę zwieńczała świątynia lub kaplica. Świątynia, przy której odprawiano różne obrzędy religijne, znajdowała się również u stóp zigguratu i z reguły była bardziej okazała od szczytowej z uwagi na brak ograniczeń budowlanych.
Inspiracją do budowy zikkuratów była wiara, że bogowie zamieszkują szczyty gór. Zigguraty miały je symbolizować. Niektórzy architekci uważają, że były one pierwowzorem biblijnej wieży Babel. Każdy ziggurat był siedzibą innego Boga. Oprócz religijnych zastosowań, znajdowały się w nich biblioteki, szkoła, magazyny żywności, broni i wody, a także skarbce. Najczęściej budowle te były połączone z kompleksami świątynnymi, które usytuowane były w centrach miast babilońskich. Zikkurat w swojej klasycznej formie z czasów sumeryjskich około 2100-2000 przed chrystusem miał prostokątną podstawę i trzy kondygnacje. Władcy późniejszych imperiów z terenów Mezopotamii budowali je raczej na kwadratowej podstawie i niekiedy z pomieszczeniami w środku (np. elamicki ziggurat w Dur Untasz-Napirisza). Znacznym rekonstrukcjom i przebudowom niszczejących już zigguratów poddali władcy mezopotamscy z I tysiąclecia przed chrystusem Dotychczas, w wyniku prac archeologicznych, odkopano 16 zigguratów, a ze źródeł literackich wiemy o przynajmniej 34 takich obiektach na Bliskim Wschodzie.
Zachowane zigguraty:
w Eridu Abu Szahrajn i Ur Wielki Ziggurat w Ur zbudowane przez Urnammu siedemnastym wieku przed naszą erą. Przed naszą erą. w Aszur trzynastym wieku przed naszą erą w Babilonie – ziggurat Etemenanki, identyfikowany z legendarną wieżą Babel Ekur świątynia Enlila w Nippur.
Etemennigur
Ziggurat w Ur zwany przez Sumerów Etemennigur – wybudowany został około 2100 przed chrystusem. przez Urnammu i Szulgiego ziggurat w mieście Ur. Miał budowę schodkowaną trójstopniowo, zwężającą się ku górze. Była to wieża sakralna poświęcona bogu księżyca Nannie. Pierwotna budowla wzniesiona na fundamencie o wymiarach 65×43 metrów, była wysoka na około 21 metrów, dziś sięga około 13 metrów. Rdzeń składał się z cegły suszonej i był obłożony wypalaną cegłą. Przypuszcza się, że na najwyższym tarasie stała niewielka kaplica, do której prowadziły schody. Tarasy połączone były pochylniami. Pochylone ściany zdobione były niszami i ryzalitami. Na pierwszy taras prowadziły trzy szerokie ciągi schodów połączone w przelotowej bramie. Zachowana w bardzo dobrym stanie, bowiem już w starożytności była obiektem renowacji, o czym świadczą inskrypcje króla babilońskiego Nabonida. Gruntownej konserwacji został poddany przez sir Leonarda Wooleya na początku dwudziestego wieku.
Etemenanki
Etemenanki, sum. Dom fundamentu nieba i ziemi to świątynia w formie zigguratu, znajdująca się w Babilonie, w bezpośrednim sąsiedztwie Drogi Procesyjnej, według powszechnej opinii poświęcona bogu Mardukowi, jedno z najważniejszych sanktuariów państwa babilońskiego. Zdaniem niektórych badaczy budowla stanowiła inspirację dla biblijnej opowieści o Wieży Babel.
Wygląd świątyni nie jest dokładnie znany. Współczesne rekonstrukcje opierają się na przekazie Herodota, akadyjskiej Tabliczce Esagili oraz badaniach wykopaliskowych. Schodkowy, pięcio- lub siedmiostopniowy ziggurat wzniesiony został z suszonej cegły glinianej na planie kwadratu o boku około 90 metrów, według Herodota o wysokości również dochodzącej do 90 metrów. Oblicowano go cegłą wypalaną, glazurowaną na kolor błękitny. Budowlę wieńczyła kaplica šahûru, w której wnętrzu, zgodnie z informacjami zawartymi w dziele greckiego historyka, znajdował się stół oraz — wielkie łoże. Zdaniem Herodota, w kaplicy tej nie umieszczono żadnego wizerunku bóstwa, a kult sprawowały tam wyłącznie kobiety, co według współczesnej interpretacji może wskazywać, iż dokonywano tam niezwykle doniosłego obrzędu świętych zaślubin, mającego zapewnić całemu królestwu pomyślność, płodność i dostatek.
Centrum kultu religijnego w okręgu Etemenanki istniało najprawdopodobniej od czasów powstania miasta. Pierwotna budowla zniszczona została w 689 przed chrystusem. przez władcę asyryjskiego Sanheriba, następnie zaś świątynia była odbudowywana i rozbudowywana przez kolejnych królów asyryjskich oraz babilońskich: Assarhaddona, Aszurbanipala, Nabopolassara oraz Nabuchodonozora drugiego, osiągając swoją klasyczną, ogólnie rozpoznawalną formę. Częściowo zniszczona po antyperskim powstaniu w 479 przed chrystusem przez króla perskiego Kserksesa pierwszego. Jej ruiny zostały rozebrane z rozkazu Aleksandra trzeciego Wielkiego, który planował wznieść w tym miejscu nową, okazałą świątynię, jednakże śmierć władcy przekreśliła te plany.
Wspomnienie o tej budowli przetrwało prawdopodobnie w podaniu o biblijnej Wieży Babel. Istnieje prawdopodobieństwo, że Izraelici w czasie niewoli babilońskiej brali udział w jej budowie i stała się ona dla nich symbolem ludzkiej pychy oraz sprzeciwu wobec Boga. Przez wieki pozostałości świątyni stanowiły źródło łatwo dostępnych materiałów budowlanych dla mieszkańców pobliskiego Bagdadu oraz okolicznej ludności i uległy niemal całkowitemu zniszczeniu. Jej fundamenty zostały odkryte przez niemieckiego archeologa Roberta Koldeweya na początku dwudziestego wieku.
Przegląd Piramid na Świecie
Pierwsze piramidy jakie są znane budowano w formie schodkowej, z których najbardziej okazała jest piramida schodkowa Dżesera datowana na przynajmniej 2650 przed chrystusem. w Sakkarze koło Memfis. Składa się z sześciu nałożonych na siebie mastab. Jej architektem był Imhotep, wezyr Dżesera, w Okresie Późnym deifikowany i czczony jako bóstwo czyli święty Boży. Piramidy schodkowe zastąpiono piramidami w formie łamanej. Jedynym zachowanym przykładem jest piramida króla Snofru w Dahszur. Kolejne zachowane piramidy mają kształt ostrosłupa.
Rozwój sztuki egipskiej nastąpił w Memfis w okresie trzeciej dynastii. W budownictwie na szeroką skalę zaczęto używać bloków kamienia wapiennego i granitu. W początkowym okresie monumentalna architektura naśladuje formy wypracowane przez budowle wznoszone z cegły i drewna. Pojawiają się nowe rozwiązania architektoniczne. Piramidy schodkowe, nowe dekoracje fryzu w tym fryz kobr zaczerpnięty z kultury wedyjskiej mający chronić władcę przed złymi mocami oraz tak zwany. chekeron – fryz z szeregu figur stylizowanych na kształt witki trzcinowej, związanej w regularnych odstępach. Cegła i drewno używane były nadal, lecz tylko przy budowie pałaców, domów mieszkalnych i pomieszczeń gospodarczych. To zróżnicowanie materiałowe tłumaczy szczątkowe zachowanie budowli mieszkalnych tego okresu. Starożytne Memfis nie zachowało się, pozostała natomiast zbudowana w pobliżu (w Sakkara) świątynna nekropolia, nad którą dominuje zachowany do naszych czasów, monumentalny grobowiec króla Dżesera Dżosera.
Piramidy egipskie w Gizie to trzy największe piramidy zbudowane w Egipcie. Wszystkie mają kształt ostrosłupa na podstawie kwadratu. Największa z nich, Cheopsa powstała przynajmniej około 2560 przed chrystusem, ma podstawę o boku 227,0 metrów i wysokość 147,0 metrów, piramida Chefrena, tak zwana. Wielki Kefren, jest wysoka na 137,0 metrów, piramida Mykerinosa ma tylko 62,0 metrów wysokości. Wokół tych piramid pobudowano szereg mniejszych, przeznaczonych głównie na grobowce królowych i dostojników państwowych. Piramida Chefrena wyróżnia się wykutą obok niej monumentalną rzeźbą Sfinksa.
Jest to największa tego typu rzeźba, kolejne, ustawiane obok grobowców, to potężne posągi faraonów. Najbardziej oryginalny wystrój wnętrz zachował się w piramidzie Mykerinosa. Cały zespół wybudowano z różnych kamieni. Dziedzińce wyłożono czarnym bazaltem, kolumny i filary wykonano z czerwonego granitu, ściany miały biały kolor użytych do budowy wapieni i alabastru. Wnętrze pokryto było licznymi inskrypcjami wykutymi w kamieniu. Relief wypełniono niebieskim barwnikiem. Niebieską farbą malowano sufity, na tym tle umieszczono żółte gwiazdy. Do wejścia do komór grobowych, umieszczonych po wschodniej stronie budowli, prowadziły długie rampy w kierunku Nilu. Obok piramid budowano podziemne pomieszczenia dla barek. Przy piramidzie Cheopsa znaleziono jedną z nich.
Przedkolumbijski Meksyk, Gwatemala, Honduras i Salwador – w kształcie schodkowych, wysokich piramid wznoszono podbudowy świątyń i miejsc składania ofiar Bóstwom. Wewnątrz piramid czasem umieszczano grobowiec osób świętych lub świętych, deifikowanych dostojników oraz bohaterów. Najbardziej znane są Piramida Słońca i Księżyca w Teotihuacanie, Świątynia Inskrypcji w Palenque oraz Piramida Nisz w El Tajín.
Na terenie obu Ameryk aż się roi od piramid podobnych do sumeryjskich zikkuratów. Wybudowali je Aztekowie w Teotihuacan niedaleko Meksyku, Majowie w Uxmal a tam piramida – jak głosi legenda – została wzniesiona w ciągu jednej nocy przez karły potrafiące sprawić, aby kamienie latały. Ostatnimi laty z początkiem dwudziestego pierwszego wieku odkryto ruiny wielkiej piramidy na dnie jeziora Titicaca w Peru.
Kultura Moche na wybrzeżu Peru w Andach wznosiła piramidy z suszonych cegieł, pełniące funkcje kultowe. Podobne konstrukcje wznosiły też inne, przed inkaskie kultury Peru i Boliwii.
W kraju o nazwie Belize można spotkać kilka „dorodnych” piramid. Altun-Ha Kamienna woda leży 30 mil na północ od stolicy. Następnym miejscem jest Caracol Ślimak)ulokowany na południe od San Ignacio. Piramida w tym miejscu jest największa w Belize liczy 140 stóp wysokości Inne piramidy leżą w Cerros, Cuello, El Pilar, Las Milpas, Lubaantunis, Xunantunich.
Wedle znawców kultury wedyjskiej z południowej Indii, z Tamil Nadu, piramidy w Ameryce Południowej i Środkowej budowane są zgodnie z zasadami wedyjskiej architektury kultowej Vasatipurusha Mandala i są niewątpliwie częścią stylu architektonicznego Maya Danava znanego w drawidyjskim kręgu kulturowym i sztuce Vastu. Dr. V. Ganapati Sthapati odkrył także, że reguły i zasady budownictwa cywilnego kultury Majów (Maya) w Ameryce są zbieżne z zasadami indyjskiej architektury Maya Danava. Nawet techniczne metody budowlane stosowane w Peru są identyczne z tymi stosowanymi w tradycyjnym budownictwie świątyń i piramid kamiennych w Indii, a opisanymi w podręczniku zatytułowanym Vasati. Maya Danava ma wedle opisów indyjskich pochodzić z innego systemu planetarnego w Kosmosie, a jego styl architektoniczny liczy już ponad 8 tysięcy lat. Maya Danava jest autorem wielu tekstów inżynieryjskich, w tym z zakresu architektury napisanych w Sanskrycie. Co ciekawe, tak w południowej Indii jak i w Peru używano tej samej miary długości równej około 33 cale. Niektóre świątynie w Ameryce jak Chichen Itza budowane są na planie znanym z budowy indyjskich świątyń, a zwanym Manduka Mandala. Całkiem możliwe, że Maya Danava po przekazaniu swej wiedzy dawnym mieszkańcom Indii nauczał także ludność tubylczą w Ameryce. Można także założyć migrację osób posiadających wiedzę. A inkaskie słowo oznaczające boską moc wężową, K’ultanlini brzmi tak podobnie do indyjskiej Kundalini, podobnie jak inkaskie Yok’hah oznaczające szczyt prawdy w swej wymowie kojarzy się z indyjskim Yogah.
Niektórzy autorzy orientalni z Tybetu i Indii wspominają, że kompleks w postaci Góry Kailaś (tyb. Kang Tisé or Kang Rinpoche; chiń. Mt. Kangrinboge) w Tybecie oraz około setki okolicznych mniejszych gór to w swej istocie piramidy kamienne stworzone w bardzo dawnych czasach przez jedną ze starożytnych cywilizacji. Tyle, że w znacznym stopniu uległy erozji i deformacji. Góra Kailaś ma kształt piramidalny, co wyraźniej widać ze zdjęć satelitarnych, a wspinaczka na tę świętą dla dżinistów, buddystów i hinduistów górę jest surowo zakazana. Ostatnią osobą, która przebywała na Kailaś miał być jogin Milarepa. Tradycyjnie góra Kailaś zwana jest górą Meru lub Sumeru albo Astapada, czyli osią świata lub pępkiem świata.
Nie za wiele wiadomo o piramidach w Indonezji, poza tym, że wiele z nich jest położonych na wyspie Jawa. Piramida spełniała tam rolę świątyni dawnej kultury wedyjskiej. Jedna lepiej znana jest stosunkowo nowa, datowana na lata 1416-1459. Wykazuje podobieństwo do piramid położonych w Ameryce Środkowej, a jeszcze bardziej do starych świątyń hinduistycznych. Borobudur datowana na przełom ósmy i wieku przypomina schodkową piramidę, którą rzadka zdobią wygrzewające się w Słońcu jaszczurki oraz 1460 reliefów ze scenami nauk duchowych. Borobudur to bodaj największa z istniejących, a do tego czynnych świątyń na ziemi. Podstawa piramidy ma bok o długości 111 metrów i jest dziełem Śri Gunadharmana.
Na terenie dzisiejszego Iraku, w dawnej Mezopotamii, kwitła kiedyś cywilizacja Sumeru, która słynna była z zikkuratów – świątyń w kształcie schodkowych piramid, zwykle siedmiostopniowych.
Trzy prawdopodobne włoskie piramidy zostały odkryte dzięki satelicie w północnych Włoszech w mieście Montevecchia – 40 kilometrów od Mediolanu. Najwyższa piramida liczy 150 metrów wysokości. Piramidy są zbudowane z kamienia. W chwili obecnej są one całkowicie pokryte przez ziemię i rośliny, dlatego też wyglądają jak piramidopodobne pagórki. Trzy piramidy włoskie wykazują bardzo duże podobieństwo do egipskich, ze względu na perfekcyjne ustawienie względem pasa Oriona i nachylenie piramid. Wiek jest jednak trudny do ocenienia lecz na pewno liczą więcej niż 3tysiące lat.
Piramidy w Sudanie są znacznie mniejsze niż w Egipcie i są królewskimi grobowcami. Datowane są od 300 roku przed chrystusem., do 300 roku naszej ery. Piramidy sudańskie są ulokowane w północnej części obecnego Sudanu, w dolinie Nilu dawna Nubia. Jak wiele piramid na świecie zostały uszkodzone przez zmienne warunki pogodowe.
Niedaleko Guimar – w mieście na wschodnim wybrzeżu Teneryfy na Wyspach Kanaryjskich należących do Hiszpanii zostały odkryte sześciostopniowe piramidy, sięgające 12 metrów wysokości. Główny kompleks trzech piramid jest astronomicznie zorientowany na zachód Słońca wiosennego przesilenia. Schody rozpoczynają się od ziemi i kończą ma wierzchołku piramid. Płaski szczyt piramid pokryty jest żwirem.
Najbardziej tajemniczą piramidą w Chinach jest ogromna chińska Biała Piramida. Tamtejszy rząd nikogo jednak do niej nie dopuszcza czyniąc z niej tajemnicę państwową. Tylko raz lotnikom amerykańskim podczas drugiej wojny światowej udało się sfotografować ją z powietrza, dlatego jakość zdjęcia nie jest najlepsza. W tym samym rejonie, niedaleko Xian, znajduje się kilka innych piramid, które można zobaczyć z daleka, jadąc publiczną drogą wiodącą na lotnisko. Od dziesiątków lat chińscy naukowcy badają ich wnętrza, ale wyniki badań są ściśle tajne. Na równinie Qin Chuan i w dolinie Qin Lin, w prowincji Shensi znajdują się piramidy ziemne, datowane na 4500 lat. Niemiecki badacz Hartwig Hausdorf twierdzi, iż na terenie Chin jest ponad 100 piramid, zrobionych z gliny. Wiele z nich jest uszkodzonych przez erozję i rolników. Część piramid odwzorowuje tzw. złotą proporcję charakterystyczną dla piramid egipskich.
Jedną z największych piramid na świecie z której zachowały się jedynie ruiny jest piramida w Parhaspur w Indii w dystrynkcie Śrinagar na Wyżynie Kaszmiru. Parhaspur zostało zniszczone jednym gwałtownym uderzeniem, którego niszcząca energia rozchodziła się od miejsca epicentrum jakiegoś wybuchu. Rozbite budowle zostały poddane działaniu niesłychanie wysokich temperatur. Zniszczenie w wyniku jednej eksplozji potwierdza symetryczność zniszczeń – rozchodzących się po okręgu od epicentrum, z podobnej wielkości blokami rzuconymi na podobną odległość. Zniszczenie zakończyło się totalną zagładą miasta, które w okresie swej świetności mogło liczyć kilkadziesiąt tysięcy mieszkańców. W centrum Parhaspur – niegdyś wspaniałego miasta – stała piramida – do dziś możemy doszukać się jej wyraźnych tarasowatych fundamentów. Wszędzie pełno jest porozrzucanych na wielkie odległości obrobionych bloków kamiennych, strzaskanych skał będących niegdyś częściami budynków. Wszystkie odłamki pokryte są lśniącą glazurą, jak gdyby poddane były działaniu ogromnej temperatury.
Yonaguni to japońska wyspa, należąca do Archipelagu Riukiu, stanowiąca część prefektury Okinawa w Japonii. Znajduje się na wschód od Tajwanu i na zachód od wysp Ishiguki na Morzu Wschodnio-Chińskim. Wyspa 10kilometrów na 4kilometry kryje w sobie dla jednych archeologiczną tajemnicę a dla niektórych naturalne zjawisko. Uczeni toczą nadal spory czy są to pozostałości po starożytnej cywilizacji, czy jest to naturalna formacja, co jednak jest nieprawdopodobne. Odkrycie miało miejsce w 1995 roku. Tajemnica spoczywa pod wodą, kilka kilometrów od brzegu. Jest to ogromne miasto, gigantyczne budowle przypominające piramidy Majów lub Inków, kamienne kręgi, schody i place. Kompleks położony jest zaledwie około 25 metrów poniżej powierzchni morza. Budowle są w całkiem dobrym stanie. Powstanie zatopionego kompleksu określono na 8 do 10ciu tysięcy lat. Argumentami na potwierdzenie sztucznego pochodzenia miasta są brak gruzu pochodzącego z erozji, wyraźna droga okrążająca obiekt.
Piramida Cheopsa
Piramida Cheopsa egiskie imię: Chufu, Khufu czyli Wielka Piramida to egipska piramida, znajdująca się w Gizie nieopodal Kairu, wzniesiona przynajmniej około 2560 roku przed chrystusem ponad 4,5 tysiąca lat temu, prawdopodobnie według projektu Hemona, będąca częścią nekropolii memfickiej, według powszechnie akceptowanej przez środowiska naukowe teorii, stanowiąca w starożytności miejsce pochówku faraona Cheopsa. Chufu Oryginalna nazwa piramidy odczytana z hieroglifów to Achet-Chufu – Horyzont Chufu. Piramida Cheopsa oraz stojące obok niej piramidy Chefrena i Mykerinosa to najbardziej znany zespół piramid. Obok piramidy Chefrena postawiono monumentalny pomnik Sfinksa. Największa z piramid, piramida Cheopsa, uznana została przez starożytnych Greków za jeden z Siedmiu Cudów Świata.
Wielka Piramida Chufu - Cheopsa
Piramida Cheopsa postawiona została na sztucznie wyrównanym terenie z wielką, iżynieryjną dokładnością zmierzone różnice poziomu wynoszą do 2,0 centymetrów Nawet współcześnie tak dokładne wyrównanie tak dużego terenu pod budowę stanowiłoby poważny problem inżynieryjny. Piramida Cheopsa zorientowana jest zgodnie z kierunkami świata, czyli według zasad budownictwa wedyjskiego, tak zwanego wastu. Boki jej są zwrócone dokładnie na północ, południe, wschód i zachód. Wielkie bloki kamienne, ważące po 2,5 tony największe nawet około 15,0 ton, zostały ustawione z wielką precyzją. Cała budowla składa się z ponad 2,3 milionów takich bloków. Piramida Cheopsa obłożona była delikatnym wapieniem z Tury. Niestety z tej obudowy już nic nie zostało. Ścięty wierzchołek piramidy Cheopsa spowodował, że jej wysokość zmalała do około 137,0 metrów
O budowie piramidy Cheopsa pisał już Herodot: „Cheops na wystawienie piramidy potrzebował dwudziestu lat. Wszystkim Egipcjanom kazał na siebie pracować. Jednym rozporządzono z łomów kamienia w górach arabskich włóczyć skały do Nilu, innym sprowadzone na łodziach przez rzekę kazał odbierać. Pracowało tak bez przerwy do stu tysięcy ludzi. Budowano zaś piramidę w kształt schodów.”
Wymiary Piramidy Cheopsa po wybudowaniu:
* wysokość do wierzchołka – 146,72 metrów
* długości boków:
- zachodni – 230 metrów 35,9 centymetrów
- wschodni – 230 metrów 39,2 centymetrów
- północny – 230 metrów 25,5 centymetrów
- południowy – 230 metrów 45,3 centymetrów
* kąt nachylenia ścian bocznych – 51stopni52minuty
Wejście do piramidy znajduje się w północnej ścianie, nie na jej osi, lecz przesunięte około 7 metrów na wschód, na wysokości 17 metrów od poziomu gruntu. O dziwo lokalizacja wejścia jest idealnie zgodna z zasadami konstrukcji świątyni w kulturze...
Danzig666