SPRWZM~6.DOC

Mikroskop optyczny składa się z :

1.               oświetlacza , emitującego równoległą wiązkę  promieni świetlnych

2.               pryzmatu (pow. < 500x) lub płytki szklanej (pow. > 500x) kierującej wiązkę na obiekt

3.               tubusu

4.               obiektywu , decydującego o zdolności rozdzielczej i powiększeniu użytecznym

5.               okularu

6.               stolika preparacyjnego umieszczonego zwykle u góry

7.               kamery fotograficznej z matówką .

Mikroskop metalograficzny cechują następujące cechy :

                    -  powiększenie całkowite

                    -  zdolność rozdzielcza

                    -  głębia ostrości

                    -  kontrast obrazu .  

Całkowite powiększenie jest iloczynem powiększenia obiektywu  N1 i powiększenia okularu N2 , przy czym powiększenie obiektywu określa się stosunkiem długości tubusu L do odległości ogniskowej f1 zespołu soczewek obiektywu . Natomiast powiększeniem okularu nazywamy stosunek  odległości normalnego widzenia przyjętej jako 250 mm do odległości ogniskowej okularu f2 . Powiększenie mikroskopu można zwiększać przez zmianę obiektywów okularów  na elementy  o krótszych  ogniskowych  lub przez zwiększanie długości tubusu .Zdolnością rozdzielczą określa  zdolność do odróżnienia dwu punktów blisko położonych , odległych o d .Im ta odległość jest mniejsza , tym większa jest zdolność rozdzielcza .

                  Zasada kontrastu interferencyjnego polega na oświetlaniu obiektu dwoma promieniami pochodzącymi  z jednej wiązki  oraz na zróżnicowaniu ich na obiekcie o ułamek długości fal , wskutek czego na płaszczyźnie obrazu występuje efekt barwnej interferencji .  Dla oświetlenia obiektu dwoma promieniami  wykorzystuje się zjawisko dwójłomności  promieni świetlnych w odpowiednio zorientowanym krysztale kwarcu .Promień przechodząc przez płytkę  kwarcową rozdziela się na dwa: zwyczajny i nadzwyczajny , które są spolaryzowane  w dwu płaszczyznach wzajemnie prostopadłych . Oba promienie oddzielnie ale  równocześnie  oświetlają powierzchnię  badanej próbki na której następuje zróżnicowanie długości fal na skutek przebytej drogi na nierównościach powierzchni o ułamek fali oraz odmiennego oddziaływania poszczególnych fal i ziarn o różnych własnościach optycznych .

Odbite od powierzchni obiektu promienie ponownie przechodzą przez płytkę kwarcową i tworzą  obraz  w barwach kontrastowych , ułatwiających rozpoznanie szczegółów .

     Schemat mikroskopu z zastosowaniem kontrastu interferencyjnego .

  Czułość metody można zwiększyć przez:

           - stosowanie oświetlenia pozbawionego żółtej barwy

           - zastosowanie światła spolaryzowanego , zapewniającego większą czystość obrazu oraz umożliwiającego wykorzystanie różnic   własności optycznych ziarn i faz obiektu dla pogłębienia różnic między  promieniami .