Anglia à brak głębszej tradycji, na której emigranci mogliby wypracować nowy język artystyczny
Nowy Jork – lata 30te, fala emigracji
Gropious, Mies van der Rohe, Breton, Mondrian, Leger, Dali
Picasso zostaje we Francji
Max Ernst jako pośrednik w kontaktach pomiędzy Europą a Nowym Jorkiem. Gach Peggy Guggenheim, która buduje zaplecze dla artystów europejskich.
Po wojnie w Hiszpanii (rola służb sowieckich), fala solidarności i pomocy dla Hiszpanii – środowiska artystyczne wycofują się z pozycji lewicowych.
Awangarda pod koniec lat 30tych staje się historią. Zamiast lewicy – profetyzm, jazdy egzystencjalne, itede. Przejście z pozycji historycznej na pozycję związaną z mitem, khm. Dominacja „hermetycznego eksperymentu”. Wycofanie się artystów z życia na rzecz refleksji itd.
· „Europa po deszczu”, Max Ernst, 1933 à odwołanie do tradycji antycznej
Black Mountain College à od 1933 Josef Albers (Bauhaus)
1939/40 – fala emigrantów dociera do Nowego Jorku (między innymi surrealiści, ale też Mondrian i Kandinsky). Mondrian oddziałuje na sztukę amerykańską w sposób znikomy, ale za to Ameryka oddziałuje na Mondriana.
· „Nowy Jork Boogie-Woogie”, Mondrian à wizja oparta na przeżyciu Nowego Jorku jako pewnego fenomenu przestrzennego (siatka ulic, rytm życia), potwierdzenie koncepcji kosmicznego neoplastycyzmu. Odnalazł się w Nowym Jorku, no.
Sztuka Kandinsky’ego poza hermetycznymi środowiskami nie robi specjalnego wrażenia w Nowym Jorku.
Surrealiści w NYC
„Amory Show” – wielka wystawa sztuki europejskiej w Ameryce.
Lata 30te – dominuje tzw. regionalizm à Benton: akademickie, realistyczne malarstwo, prace na roli, itp.
Roosevelt, kryzys ekonomiczny w latach 30 i 40tych. Wprowadzenie sztuki użytecznej społecznie. Recepcja artystów meksykańskich, muralistów, itp.
Dla artystów młodszego pokolenia sztuka surrealistów ma duże znaczenie. Breton kumpluje się z Trockim.
Andre Masson, Roberto Matta à myślenie mityczne, zwrot ku wnętrzu, psychologizm, struktura przedstawienia bezprzedmiotowa, obrazy tajemnicze, pełne znaków, adoptowanie mitologii amerykańskiej.
· „Antyle” 1942-3
Galeria „Art of the century” prowadzona przez Peggy Guggenheim, jako miejsce spotkań artystów amerykańskich i europejskich.
Projekt Friedricha Kusslera/Kisslera?? sorawa, nie znam (Bauhaus), ciekawy sposób ekspozycji. Nagłośnienie: przejeżdżająca lokomotywa.
Alfred Barr – 1936 w MOMA wystawa „Kubizm i sztuka abstrakcyjna” (Klee, Picasso, Miro)
1937 „Sztuka fantastyczna, Dada, surrealizm”
Młodzi artyści amerykańscy – prezentacja własnej koncepcji sztuki nowoczesnej, obecne odwołania do pokładów intelektualnych o korzeniach europejskich.
Peggy Guggenheim podpisywała kontrakty z artystami amerykańskimi i wystawiała ich prace – Arshile Gorky (1948 – samobój), Pollock
Gorky od 1920 w Ameryce, w ramach fali emigracji z Turcji po rzezi Ormian; doświadczenia w zetknięciu ze sztuką surrealistów, Legera, Miro, Kanidnsky’ego.
Problematyka tożsamości sztuki amerykańskiej. W latach 30 i 40 tych Gorky identyfikuje się jako artysta amerykański. Obrazy wskazują na treści wewnętrzne, dramat tożsamości, rozpad treści malarskiej widziany w rozpadzie osobowości artysty.
Pollock – 1943 pierwsza wystawa, pogodzenie koncepcji sztuki akademickiej (uczeń Bentona – metoda uczenia to szkice, rysunki) z elementami poznanymi poprzez twórczość etniczną mieszkańców (Indianie Navahoo).
Lata 30 i 40te – popularność psychoanalizy; Pollock uczestniczył w sesjach psychoanalitycznych i uwaga, był alkoholikiem od 12 roku życia! O mamo!
1937-8 szkicownik ze szkoły Bentona; rysunki automatyczne
· „Lipcowe żniwa”, Benton, 1940
Pollock – praca w ramach FEDERAL ART PROJECT
Opanował techniki monumentalne – fresk, graffiti. Próba wyjścia poza linearyzm Bentona. Koniec lat 30tych (1937/8) nowa formuła.
· „Płomienie” 1937
· „Narodziny” 1939
· „Wilczyca” à obraz pokazany na wystawie Peggy Guggenheim; odwołanie do mitologii indiańskiej, próba zwrócenia się ku wierzeniom i mitom.
· „Mężczyzna i kobieta”, 1942 à totemiczny sposób prezentowania postaci, ornamentyka indiańska.
Abstrakcyjny ekspresjonizm à w 1919 roku A.Barr posłużył się tym terminem do opisania twórczości Kandinsky’ego.
· „Oczy w upale”, Pollock, 1946 à przełomowy moment; kompozycja przedmiotowa przekryta siecią linii barwnych; atrofia kompozycyjna.
1944-5 krytyka dostrzega oryginalność Pollocka; próby stworzenia narzędzi interpretacji i opisu tej sztuki à m.in. pojęcia action painting (autor: Harold Rosenberg) – opis specyfiki powstawania tych obrazów, dynamika, itp.
All over czy dripping – innowacja artystyczna Pollocka.
1946, Pollock – coraz większe formaty płócien. Nanoszenie formy poprzez kapanie/ rozrzucanie na płótnie. Używa lakierów syntetycznych, farb samochodowych, bo są tańszymi materiałami. Prymat nieuświadomionego gestu. Obrazy komponowane, brak przypadkowości.
2 połowa lat 40tych – przełomowy moment, zainteresowanie Pollockiem.
Willem de Konig – związany z malarstwem budowanym na prymacie gestu, tradycja europejska.
· „Elegie” 1939
Dialog z tradycją europejską à Ingres.
Cykl obrazów „Kobieta” – lata 50te.
Malarstwo operujące czystymi kolorami, wielowarstwowe. Action painting utożsamione z nurtem sztuki amerykańskiej.
1955 – przesilenie po śmierci Pollocka, ekspresjonizm staje się formułą bardziej statyczną. W 1955 Clement Greenberg lansuje grupę młodszych o kilka lat artystów „color field painters” – zachowanie pewnych koncepcji action painting (obraz wielkoformatowy, gest), minimalizm i operowanie monochromami (Rothko, Reinhardt).
Paryż utracił swoje znaczenie jako miejsca decydującego o kierunkach rozwoju sztuki.
nowozytna