EF_Lens_Work_Book_2_PL.pdf

Wyzwania firmy Canon

Wyzwania

technologiczne

Narodziny aparatu Canon

Poczàtki firmy Canon zwiàzane sà z Kwanon

po cz´Êci? Japonia buduje jedne z najlepszych okr´tów

wojskowych na Êwiecie, a skoro potraficie je

produkowaç, to nie widz´ powodu, abyÊcie nie mogli

wytwarzaç czegoÊ tak prostego jak cz´Êci do aparatów.

Oszcz´dê sobie nieco czasu i produkuj je

samodzielnie”. Te słowa podziały na wyobraêni´

urodzonego majsterkowicza. Jak wiemy, Yoshida

pracował jako serwisant i konserwator kamer, zatem

nic dziwnego, ˝e w koƒcu zdecydował si´ na

samodzielne zbudowanie aparatu. Oto historia

pomysłu zbudowania pierwszego aparatu Canon, z

której wynika nast´pujàcy morał: ka˝dy człowiek,

nawet w Japonii w tamtych latach, mo˝e czegoÊ

dokonaç, jeÊli tylko bardzo mocno si´ postara.

W 1933 roku w pokoju trzypi´trowego

apartamentowca w Roppongi w Tokio powstało

Laboratorium Precyzyjnych Urzàdzeƒ

Optycznych (którego nazw´ zmieniono póêniej

na „Canon”), b´dàce warsztatem

konstrukcyjnym, w którym miały powstawaç

wysokiej jakoÊci aparaty 35 mm. Pierwszà wzmiankà o

nowej firmie była reklama w magazynie Asahi Camera

z czerwca 1934 roku, który do dziÊ pozostaje jednym z

najwa˝niejszych japoƒskich magazynów w bran˝y

fotograficznej. W odwa˝nym tekÊcie reklamowym

zamieszczonym poni˝ej zdj´cia prototypu aparatu

Kwanon czytamy: „Łódê podwodna klasy „I”, samolot

typu „92” oraz aparat Kwanon: oto Êwiatowi liderzy”. W

latach dwudziestych XX wieku Japonia skonstruowała

kilka wariantów łodzi podwodnej klasy „I”. Typ „92”

odnosił si´ do chłodzonych powietrzem myÊliwców

b´dàcych na wyposa˝eniu Cesarskiej Armii Wielkiej

Japonii. Zarówno okr´t, jak i samolot były w Japonii

symbolami najnowoczeÊniejszej techniki zbrojeniowej,

a reklama firmy Canon połàczyła z tymi czołowymi

przykładami zaawansowania technologicznego Japonii

pierwszy japoƒski aparat 35 mm.

Nazwa Kwanon pochodzi od buddyjskiej bogini

miłosierdzia, a logo przedstawia postaç bogini Kwanon

o tysiàcu ràk z płonàcymi literami KWANON nad jej

głowà. Z kolei nazwa obiektywu pochodzi od imienia

Mahakashapa, jednego z uczniów Buddy i przywódcy

grupy religijnej. T´ nazw´ wybrano ze wzgl´du na

podobieƒstwo do słów u˝ywanych przez Japoƒczyków

do naÊladowania odgłosu migawki — „kasha” (przy

otwieraniu) i „pa” (przy zamykaniu).

Wyprodukowanie pierwszego w Japonii wysokiej

jakoÊci aparatu 35 mm z dalmierzem było spełnieniem

marzeƒ człowieka, który chciał udowodniç, ˝e japoƒska

technologia mo˝e Êmiało konkurowaç z niemieckà i z

technologiami innych krajów zachodnich. T´ pasj´ i

dum´ mo˝na tak˝e odnaleêç i dzisiaj w obiektywach

Canon EF, b´dàcych połàczeniem najnowszych

technologii i bezkompromisowego kunsztu.

Imieniem Kwanon, buddyjskiej bogini miłosierdzia,

nazwano pierwszy japoƒski aparat 35 mm wyposa˝ony

w migawk´ szczelinowà. Oto historia opracowania tego

aparatu i nadania mu nazwy Kwanon.

Reklama prasowa firmy KWANON

Logo firmy KWANON

W latach trzydziestych XX wieku dwa najlepsze

aparaty 35 mm wyposa˝one w migawk´ szczelinowà

produkowane były przez firmy Leica i Contax. W 1932

roku do sprzeda˝y weszła Leica II, a rok póêniej

Contax I. Oba te aparaty były produkowane w

Niemczech, które w tamtych czasach mogły poszczyciç

si´ najlepszym na Êwiecie przemysłem produkcji

urzàdzeƒ precyzyjnych, i natychmiast stały si´

obiektem po˝àdania amatorów fotografii na całym

Êwiecie. W Japonii — kraju o ograniczonych wówczas

mo˝liwoÊciach technologicznych — wzorowano si´ na

zagranicznych modelach aparatów.

W tamtym okresie poczàtkowe zarobki absolwenta

uniwersytetu w presti˝owej firmie wynosiły około

70 jenów miesi´cznie, natomiast aparat Leica D z

obiektywem 50 mm f/3,5 kosztował 420 jenów. Innymi

słowy, aparaty Leica i Contax były poza zasi´giem

mo˝liwoÊci finansowych przeci´tnej osoby,

która

chciałaby zakupiç dobry aparat.

W tym samym czasie Goro Yoshida (1900-1993) podjàł

prób´ skonstruowania własnego (i pierwszego w

Japonii) aparatu 35 mm wyposa˝onego w migawk´

szczelinowà oraz dalmierz (aparat 35 mm z

dalmierzem) — rozpoczynajàc od demonta˝u aparatu

Leica II i zapoznania si´ z jego konstrukcjà. Yoshida,

którego zawsze fascynowały aparaty fotograficzne i

który ju˝ jako dziecko rozbierał je na cz´Êci, a

nast´pnie składał z powrotem, porzucił szkoł´ Êrednià i

podjàł prac´ jako serwisant i konserwator kamer i

projektorów filmowych. W połowie lat dwudziestych

XX wieku, jeszcze przed ukoƒczeniem trzydziestego

roku ˝ycia, Yoshida cz´sto podró˝ował pomi´dzy

Japonià i Szanghajem, gdzie kupował cz´Êci do

projektorów. Do skonstruowania wysokiej jakoÊci

aparatu 35 mm skłoniły go słowa amerykaƒskiego

handlowca, którego poznał w Szanghaju. Powiedział

on: „Dlaczego jeêdzisz taki kawał drogi do Szanghaju

Wyzwania

technologiczne

Wyzwanie zwiàzane z opracowaniem

obiektywu o du˝ej wydajnoÊci

Zmiana sposobu myÊlenia o obiektywach: nowy element optyczny

— soczewka DO.

Wyzwanie podj´te przez zespół konstruktorów firmy Canon na rzecz przyszłoÊci technologii optycznej

W mi´dzyczasie zespół produkcyjny pracował wraz z

grupà projektantów nad opracowaniem techniki

masowej produkcji tych nowych elementów.

Dyfrakcyjny element optyczny zawiera na przykład

siatk´ dyfrakcyjnà składajàcà si´ z osiowych okr´gów o

wysokoÊci 10 mikrometrów. Zespół pomyÊlnie

opracował ten bardzo precyzyjny kształt dzi´ki

znacznemu udoskonaleniu technologii produkcji

polimerowych soczewek asferycznych i procesów

produkcyjnych oraz zwi´kszeniu dokładnoÊci, co

wykorzystano przy produkcji obiektywów EF. O ile

formy tradycyjnych obiektywów zawierały

powierzchnie szlifowane po bokach soczewki, o tyle

powierzchnie form siatek dyfrakcyjnych wymagały

wzoru wypukło-wkl´słego, co wykluczało ich

szlifowanie. W celu rozwiàzania tego problemu

opracowano oryginalne super-precyzyjne narz´dzie

obróbki trójwymiarowej sterowane z dokładnoÊcià do

kilku nanometrów, które pozwalało na

wyprodukowanie powierzchni soczewki tylko przy

pomocy odpowiednich ci´ç, bez potrzeby szlifowania

czy polerowania. Zastosowano równie˝ innà nowà

super-precyzyjnà technologi´ pozycjonowania z

mikrometrowà dokładnoÊcià, pozwalajàcà na łàczenie

kilku dyfrakcyjnych elementów optycznych — co było

głównym zało˝eniem całej konstrukcji. Wprowadzenie

systemu do masowej produkcji zaj´ło konstruktorom

pi´ç lat. W wyniku wyt´˝onej pracy zespołu

projektowego i produkcyjnego opracowano „soczewk´

DO”, pierwszà na Êwiecie soczewk´ fotograficznà, w

której zastosowano dyfrakcyjne elementy optyczne.

Firma Canon i w przeszłoÊci nie szcz´dziła wysiłków w

konstruowaniu zaawansowanych oryginalnych

elementów optycznych, takich jak soczewki fluorytowe

i szerokokàtne soczewki asferyczne, a ich

natychmiastowe montowanie w produktach

przyczyniało si´ do poprawy parametrów systemów

optycznych. Ze wszystkich tych osiàgni´ç najwi´kszym

wydaje si´ byç opracowanie soczewki DO, która ma

ogromne szanse na to, aby „postawiç na głowie” Êwiat

obiektywów wymiennych. Wszystkie te technologie w

dalszym ciàgu sà rozwijane, a sprzyja temu panujàca

wÊród in˝ynierów firmy Canon atmosfera

podejmowania kolejnych wyzwaƒ, dzi´ki którym

Canon nieustannie opracowuje nowe, innowacyjne

technologie.

Super-teleobiektyw EF 400mm f/4 DO IS USM —

dzi´ki znacznie l˝ejszej i bardziej kompaktowej

konstrukcji ni˝ w przypadku modeli konwencjonalnych

— zaprzecza dotychczasowemu przekonaniu, ˝e

obiektywy muszà byç „wielkie i ci´˝kie”. Zastosowane

w tych obiektywach „soczewki DO (wielowarstwowe

dyfrakcyjne elementy optyczne)” zawdzi´czajà swojà

innowacyjnoÊç zbiorowemu wysiłkowi kilku zespołów

z działu rozwoju i produkcji firmy Canon.

W połowie lat dziewi´çdziesiàtych XX w. kilku

młodych in˝ynierów optyków w firmie Canon zwróciło

uwag´ na mo˝liwoÊci drzemiàce w nowych systemach

optycznych wyposa˝onych w „dyfrakcyjne elementy

optyczne” wykorzystujàce „optyk´ falowà” — sposób

opisania Êwiatła jako fal elektromagnetycznych.

Dyfrakcyjne elementy optyczne charakteryzujà si´

znacznie wy˝szymi parametrami kompensacji aberracji

chromatycznej ni˝ soczewki konwencjonalne, dlatego

te˝ in˝ynierowie uznali, ˝e ich zastosowanie w

teleobiektywach pozwoli budowaç znacznie mniejsze i

l˝ejsze konstrukcje o skuteczniejszej kompensacji

aberracji chromatycznej.

Jednak˝e jednowarstwowe dyfrakcyjne elementy

optyczne dost´pne w tamtym czasie powodowały

powstawanie silnego i niepo˝àdanego efektu

odblasków dyfrakcyjnych podczas fotografowania w

Êwietle naturalnym, dlatego te˝ nie miały zastosowania

w obiektywach fotograficznych. Jeden z in˝ynierów

pracujàcych nad tym projektem tak skomentował

problemy, na które napotkał zespół projektowy:

„Wszystkie nasze działania majà charakter pionierski.

Napotykamy na przykład na ogromne problemy z

przygotowaniem zło˝onych wzorów pozwalajàcych na

dokładne obliczenie odblasków dyfrakcyjnych, z

opracowaniem technik wygaszania kolorowych

odblasków dla poszczególnych wystàpieƒ dyfrakcji, a

tak˝e z metodami korekcji aberracji chromatycznej”.

Jednak˝e w wyniku wyt´˝onej i konsekwentnej pracy

zespołu, pi´ç lat po rozpocz´ciu projektu

skonstruowano prototyp „soczewki DO” z oryginalnà

wielowarstwowà konstrukcjà, pozwalajàcej na

wykorzystanie podczas fotografowania prawie całego

wpadajàcego Êwiatła.

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: