file(2).pdf

SalonNews

DARY ZIEMI W KOSMETYCE

Kiedy tylko pojawiła siê potrzeba pielêgnowania ciała przez człowieka, wykorzystywano w zabiegach

kosmetycznych naturalne składniki dostarczane przez Ziemiê: wodê, substancje ro¶linne, składniki

zwierzêce oraz sam± ziemiê - glinê, błota i pył wulkaniczny. S± nadal obecne w kosmetyce, która ostatnio

czêsto czerpie z naturalnych składników. Trudno wyobraziæ sobie dzi¶ SPA bez zabiegów z

wykorzystaniem błót lub glinek.

Argilloterapia to naturalna metoda leczenia i upiêkszania za pomoc± glinki naturalnej. Glinki s±

zadziwiaj±cymi substancjami, bogatymi w minerały. Wykorzystywane były od tysiêcy lat. Ich wła¶ciwo¶ci

doskonale znano ju¿ w Mezopotamii i staro¿ytnym Egipcie. Poza kosmetyk± znalazły zastosowanie

równie¿ w farmacji ze wzglêdu na wła¶ciwo¶ci absorbcji toksyn, niszczenia bakterii i niektórych wirusów.

Wła¶ciwo¶ci glinek ró¿ni± siê w zale¿no¶ci od składu, miejsca wydobywania, wła¶ciwo¶ci

atmosferycznych terenu na jakim wystêpuj±. Wszystkie glinki maj± dwie podstawowe wła¶ciwo¶ci:

1. Wysok± absorbcjê

2. Zdolno¶æ wymiany energii jonów.

Zdolno¶æ absorbcji powoduje, ¿e glinki pochłaniaj± nadmiar płynów, tłuszczu, zanieczyszczeñ, kurzu,

toksyn. Zdolno¶æ wymiany energii sprawia, ¿e czê¶æ minerałów zawartych w glince zostaje wymieniona z

elementami wystêpuj±cymi w skórze. Ta cecha zale¿na jest nie tylko od ilo¶ci minerałów w glince, ale

tak¿e od jej jako¶ci. Cz±steczki glinek s± do¶æ spore i do ich powierzchni przylegaj± szkodliwe składniki,

które nastêpnie s± wchłaniane do wewn±trz komórki i usuwane wraz z ni± z powierzchni skóry. Ponadto

glinka łatwo wchodzi w głêbsze bruzdy i cienkie zmarszczki i po zaschniêciu usuniête zostaj± wraz

z ni± zanieczyszczenia. Dziêki glinkom mo¿emy pozbyæ siê te¿ martwych komórek naskórka. W

kosmetyce wykorzystywana jest głównie wła¶nie oczyszczaj±ca moc glinek.

Minerały zawarte w glinkach, takie jak kaolinit, talk, montmorillonit, maj± m.in. wła¶ciwo¶ci ochronne dla

skóry, przylegaj± do niej niczym film, zapewniaj±c mechaniczn± ochronê przed szkodliwymi czynnikami.

Maj± równie¿ zdolno¶æ nawil¿ania i wzmacniania skóry, zwiêkszania cyrkulacji w skórze.

Ka¿da glinka nale¿y do minerałów ilastych

i jest zbudowana z równoległych 2–3 warstw, które zawieraj± du¿± ilo¶æ atomów wodoru, glinu,

magnezu i ¿elaza. Ró¿ne typy dzieli siê na 4 podstawowe grupy. Pod wzglêdem chemicznym s± one

zbli¿one w swoim składzie, natomiast znacznie ró¿ni± siê morfologi±, czysto¶ci± i zdolno¶ci± tworzenia

wi±zañ chemicznych. Glinki mog± mieæ ładunek obojêtny, maj±c jednakow± liczbê ładunków dodatnich i

ujemnych.

Najpro¶ciej mo¿na podzieliæ glinki na 4 rodzaje:

1. Grupa montmorylonitowa/krzemiankowa - naturalnie wystêpuj±ce uwodnione glinokrzemiany sodu,

wapnia, magnezu i ¿elaza. Glinki z tej grupy uznawane s± za najlepszej jako¶ci, zawieraj± du¿o magnezu

oraz tlenki ¿elaza, aluminium, manganu oraz wapnia i krzemionkê. Lepiej oczyszczaj±, pochłaniaj± pyły i

przewodz± energiê ni¿ inne. Rozbudowana powierzchnia chłonna wynosi ponad 700 m2/gram glinki (jest

to najwiêksza odkryta w naturze powierzchnia!). Posiadaj± one wysoki stopieñ uwodnienia i pêcznienia.

Francuscy naukowcy udoskonalili tê glinkê, tworz±c now± odmianê o lepszych zdolno¶-

ciach do absorpcji - AMADEITE.

2. Grupa illitowa (hydromik) - bogata w wêglan wapnia, ma wysokiej jako¶ci wła¶ciwo¶ci pochłaniania i

oczyszczania. Illit (krzemian potasu i glinu) jest minerałem z gromady krzemianów, zaliczanym do

minerałów ilastych, bardzo pospolitym i wyj±tkowo szeroko rozpowszechnionym na całym ¶wiecie.

Szczególnie du¿e nagromadzenia wystêpuj± na dnach oceanów.

3. Grupa kaolinowa - do tej grupy nale¿± trzy rodzaje glinki: kaolinowa, dykitowa (bardzo rzadka) i

nakrytowa (równie rzadka). Maj± ten sam skład, ale ró¿n± budowê. Glinka kaolinowa jest bogata w

krzemionkê i sole mineralne. Ma mniejsze zdolno¶ci absorbcji, ale i tak doskonale wchłania. Glinka

kaolinowa likwiduje martwe komórki oraz stymuluje regeneracjê tkanek. Jest skuteczna po uk±szeniu

owadów (równie¿ kleszczy). Glinka sterylizuje wodê pitn±. W ogrodnictwie mo¿e zast±piæ nawozy

sztuczne. Mo¿na j± z powodzeniem stosowaæ w leczeniu zwierz±t. Ma te¿ wiele innych zalet, które

omówimy przy okazji opisu kolejnych odmian tej glinki.

4. Grupa glinek mieszanych, o łagodniejszym działaniu, dla skóry bardziej wra¿liwej.

http://sunsuccess.pl

Kreator PDF

Utworzono 29 September, 2008, 15:15

SalonNews

Rodzaje glinek:

GLINKA BIAŁA - KAOLINOWA

Nazwa pochodzi od miasta Gaolin w prowincji Jiangzi w Chinach. St±d zwana jest równie¿ glink± chiñsk±.

Kaolin jest obojêtny chemicznie, łatwo siê barwi i ma dobr± przyczepno¶æ do skóry. Glinka kaolinowa jest

najbardziej znanym

i powszechnym rodzajem. Stosuje siê j± w wielu kosmetykach, takich jak pudry, cienie, pigmenty itp.

Jest glink± bardzo miêkk± i łagodn± - zaleca siê j± wiêc do cery wra¿liwej i suchej. Ma wła¶ciwo¶ci koj±ce

i ¶ci±gaj±ce.

Glinka kaolinowa jest bogata w minerały. Poza kaolinem zawiera tlenek krzemu, tlenek aluminium,

¿elaza, tytanu. Stymuluje cyrkulacjê krwi, łagodnie złuszcza martwe komórki, oczyszcza skórê. Nie

usuwa jednak ze skóry tłuszczów. Ponadto łagodzi zaczerwienienia

i stany zapalne oraz zapobiega ich powstawaniu. W medycynie u¿ywano jej w leczeniu dezynterii i

cholery. Równie¿ wykorzystywano do produkcji porcelany, farb, papieru, ceramiki czy pasty do zêbów.

GLINKA BENTONIT

Sodium Bentonite, Sodium Montmorillonite, Wyoming Bentonite

Zwana równie¿ &bdquo;¿yw± glink±”. Nazwa pochodzi od złó¿ w okolicach Fort Bentona w stanie

Wyoming (USA). Najwiêksze rozpoznane zło¿a bentonitu wydobywanego od pocz±tku ubiegłego stulecia

znajduj± siê w okolicach bawarskich miast Mainburg, Moosburg

i Landshut. Obszar zalegania tych złó¿ obejmuje ponad 200 km2, a grubo¶æ pokładów siêga 30 m. Około

60-95% bentonitu stanowi montmoryllonit. Pozostałe składniki to: kwarc, mika, piryty, skaleñ i wapieñ.

Montmoryllonit - główny składnik glinek mineralnych, nale¿y do tak zwanych warstwowych krzemianów.

Nazwa pochodzi od francuskiej miejscowo¶ci Montmorillon, znanej z lokalizacji złó¿ mineralnych.

Glinka jest stosowana przede wszystkim do usuwania zanieczyszczeñ w skórze i uzupełniania niedoborów

minerałów. Stosuje siê j± głównie do cery tłustej.

Glinka ma kolor jasnoszary. Zawiera wiele minerałów, w tym krzemian, aluminium, ¿elazo, sód, magnez,

wapñ, tytan, potas. Ma wysokie pH 8,5-9,1. Jest glink± o sporych wła¶ciwo¶ciach leczniczych, stosuje siê

j± zarówno wewnêtrznie, jak i zewnêtrznie. Doskonale absorbuje substancje toksyczne, nieczysto¶ci i

metale ciê¿kie.

Glinkê wydobywa siê z pokładów poło¿onych na głêboko¶ci około 100 do kilku tysiêcy stóp. Na

powierzchni jest suszona na słoñcu, nastêpnie mielona i granulowana.

ZIELONA GLINKA FRANCUSKA

Jest to najlepsza ze znanych glinek. Pochodzi ze skał krzemionkowo-aluminiowych. Popularnie zwana

jest glink± zielon±, ale jej kolor mo¿e siê wahaæ od jasnej zieleni do zieleni o szarym odcieniu. Nale¿y do

glinek illitowych. Zwana jest czasem równie¿ Sea Clay - glink± morsk±.

Zawiera bardzo du¿o elementów, w tym wiele wa¿nych tlenków: magnezu, wapnia, potasu, manganu,

fosforu, miedzi, selenu, a tak¿e cynk, krzemionkê, aluminium, kobalt i inne. Kolor zielony zawdziêcza

dwóm składnikom: tlenkom ¿elaza i składnikowi ro¶linnemu - algom czy raczej aerobom. Dlatego glinki

zielone o bardziej szarym lub ja¶niejszym odcieniu uwa¿a siê za mniej warto¶ciowe.

Glinka francuska - inaczej ni¿ inne glinki, zawiera elementy, które nie działaj± w symbiozie, ale

niezale¿nie. Ka¿dy ze składników jest odpowiedzialny za pracê w epidermis na własny sposób. St±d

glinka zielona ma ogromne wła¶ciwo¶ci absorbcji nieczysto¶ci, tłuszczów, zanieczyszczeñ.

Oczywi¶cie nie wszystkie zielone glinki pochodz± z Francji. Niektóre wydobywa siê w USA, Chinach czy w

niektórych krajach Europy. Nazwa wziêła siê od glinki produkowanej na południu Francji, o wysokiej

kontrolowanej jako¶ci, na któr± producenci długo mieli monopol.

Glinki zielonej u¿ywano ju¿ w antycznym Egipcie, Grecji i Rzymie w leczeniu ró¿nych problemów

skórnych. Zewnêtrznie u¿ywa siê jej do usuwania zanieczyszczeñ ze skóry. Glinka równie¿ lekko złuszcza

martwy naskórek i wzmaga cyrkulacjê krwi. Podczas wysychania pory ulegaj± ¶cie¶nieniu i skóra siê

napina. St±d mówi siê równie¿ o działaniu przeciwzmarszczkowym. Zalecana jest do pielêgnacji cery

tłustej, skłonnej do tr±dziku.

W medycynie wykorzystywana jest do leczenia artretyzmu, zwichniêæ czy zadrapañ i ugryzieñ owadów.

Coraz wiêcej mówi siê o antyseptycznym, antyzapalnym i bakteriobójczym działaniu tej glinki.

Stosowana mo¿e byæ równie¿ wewnêtrznie w celu regulacji procesów trawiennych, przy

niestrawno¶ciach, zapaleniach gardła. S± równie¿ przykłady stosowania glinki w celu wchłaniania

substancji toksycznych z ¿oł±dka oraz neutralizacji radioaktywno¶ci w organizmie.

GLINKA RÓ¯OWA/RÓ¯ANA

kaolinowa

http://sunsuccess.pl

Kreator PDF

Utworzono 29 September, 2008, 15:15

SalonNews

Jest to odmiana o łagodnym i delikatnym działaniu. Przeznaczona dla cery normalnej. Nawet codzienne

jej u¿ywanie nie prowadzi do przesuszenia cery. Detoksyfikuje, zmiêkcza i oczyszcza skórê. Zawiera

minimalne ilo¶ci tlenku ¿elaza, krzemionki i soli mineralnych. Najczê¶ciej jest to mieszanka glinki

czerwonej i białej.

GLINKA ¯ÓŁTA - kaolinowa

Zawiera du¿o ¿elaza i jego zwi±zków. Zalecana jest dla cery tłustej i mieszanej oraz normalnej.

Oczyszcza i uzupełnia niedobór minerałów. Wzmaga cyrkulacjê krwi.

ZIEMIA FULLERSKA

Zwana równie¿ Multani Mitti lub indiañsk± ziemi± Fullera. Jest identyczna z glink± kaolinow±. Jest

równie¿ silnym absorbentem i doskonale usuwa nadmiar tłuszczu. Ciekawostkê stanowi to, ¿e w czystym

stanie usuwa doskonale nawet smar samochodowy. Równie¿ wzmaga cyrkulacjê krwi. Zalecana jest przy

problemach tr±dzikowych, przebarwieniach.

Nazwê zawdziêcza pracownikom tekstylnym zwanym &bdquo;fullers”, którzy kilkaset lat temu

u¿ywali jej do pozbywania siê tłuszczu z owczej wełny. Ta wła¶ciwo¶æ usuwania z łatwo¶ci± substancji

oleistych jest nadal wykorzystywana, np. przez mechaników samochodowych.

W kosmetyce miesza siê najczê¶ciej ziemiê fullersk± z minerałami, glinkami montmorylitowymi i mał±

ilo¶ci± bentonitu. Poza doskonał± absorbcj± tłuszczu ma równie¿ wła¶ciwo¶ci rozja¶niaj±ce zewnêtrzn±

warstwê epidermy.

GLINKA MAROKAÑSKA/CZERWONA

kaolinowa, czerwona

Zwana tak¿e glink± czerwon±. Glinka wydobywana w Maroko we wschodniej czê¶ci

w górach Atlas, ł±czona z wod± i perfumowana. Doskonale oczyszcza skórê, zwiêksza te¿ cyrkulacjê

krwi. U¿ywana jest głównie do cery tłustej oraz przetłuszczonych włosów, powoduje lekkie przesuszenie.

Stosuje siê ten rodzaj glinki równie¿ przy wysypkach i tr±dziku (szybko wysycha).

Zawiera du¿o tlenku ¿elaza, tak¿e krzemu, aluminium, wapnia i manganu. Kolor czerwony sprawia, ¿e

chêtnie wykorzystuj± j± producenci kosmetyków jako pigmentu w kosmetyce kolorowej.

Glinka ta jest do¶æ rzadko spotykana i uwa¿ana za jedn± z najczystszych.

GLINKA RHASSOUL/GHASSOUL

zwana marokañsk± law±

Nazwa pochodzi od arabskiego słowa rassala - myæ. Wydobywana jest w górach Atlas w Maroku w

dolinie Moulouya. Zło¿a glinki poło¿one s± do¶æ głêboko i s± ciê¿kie w wydobyciu. Glinka Rhassoul to w

pełni naturalny minerał zbudowany ze stewensytu, którego głównym składnikiem jest krzemian magnezu.

Poza tym zawiera aluminium, ¿elazo, wapñ, sód. Ma do¶æ specyficzny kolor - jasnoszary z odcieniem

oksyduj±cej czerwieni. Powszechnie uwa¿ana jest za odmianê marokañskiej glinki czerwonej, jednak ju¿

jej kolor wskazuje na inne ró¿nice we wła¶ciwo¶ciach i składzie. Ma bardzo silne wła¶ciwo¶ci absorbcyjne,

je¿eli chodzi o zanieczyszczenia. Ponadto redukuje przesuszenie skóry, wyrównuje koloryt, usuwa zbêdne

tłuszcze i martwe komórki. Glinka jest powszechnie stosowana w dermatologii, m.in. w leczeniu tr±dzika.

GLINKA ¯ÓŁTA i NIEBIESKA RAPAN

S± to glinki kambryjskie wydobywane z syberyjskiego słonego jeziora, zwanego &bdquo;rosyjskim

Morzem Martwym”, ekologicznie czystego w 100%. Oprócz glinek wydobywa siê tam równie¿ błoto

o wła¶ciwo¶ciach bardzo zbli¿onych do tego z Morza Martwego. Glinka zielona ma najłagodniejsze

działanie, błoto - silne, a glinka ¿ółta - najsilniejsze.

Glinka ¿ółta Rapan jest naturaln± mieszank± glinki ¿ółtej i soli. W Rosji wykorzystywana jest do leczenia

wielu schorzeñ, takich jak: łuszczyca, wypryski, opryszczka. Glinka zawiera du¿e ilo¶ci antyoksydantów i

aktywnych biologicznie substancji. Wzmaga cyrkulacjê krwi, zawiera du¿o witamin, minerałów,

hormonów, antybiotyków, substancji przeciwbólowych, kwasów organicznych, biostymulatorów,

antyoksydantów. Ma wła¶ciwo¶ci przeciwzapalne. Wspomaga system immunologiczny, przyspiesza

metabolizm komórek, wspomaga proces odchudzania, poprawia samopoczucie. Poprawia koloryt skóry,

jej teksturê, wygładza j±, redukuje zmarszczki i poprawia stopieñ nawil¿enia. Ponadto jak inne glinki

doskonale oczyszcza i usuwa nadmiar tłuszczu ze skóry.

Glinka niebieska Rapan jest kombinacj± naturaln± kambryjskiej glinki niebieskiej i soli. Ma ona

łagodniejsze działanie ni¿ inne produkty z syberyjskiego jeziora. Stosuje siê j± najczê¶ciej w zabiegach u

dzieci i przy skórze wyj±tkowo wra¿liwej. Jej działanie jest identyczne jak glinki ¿ółtej Rapan.

Glinka ta jest ju¿ dostêpna w Europie (www.naturalrussia.com).

http://sunsuccess.pl

Kreator PDF

Utworzono 29 September, 2008, 15:15

SalonNews

Poni¿ej pokazujemy tylko kilka przykładów kosmetyków z glinkami. Jest ich naprawdê bardzo du¿o na

rynku. Warto zwróciæ uwagê na zawarto¶æ glinki w produkcie i na inne komponenty kosmetyku.

Agnieszka Lisiñska

http://sunsuccess.pl

Kreator PDF

Utworzono 29 September, 2008, 15:15

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: