P.C.Cast, Kirstin Cast - Dom nocy 03 - Wybrana (rozdział 12).pdf
(
82 KB
)
Pobierz
269815878 UNPDF
Rozdział 12
Wiedziałam, że Stevie Rae dotarła do pawilonu przede mną. Nie mogłam jej zobaczyć, ale
mogłam wyczuć. Fuj. Naprawdę, fuj. Miałam nadzieję, że kąpiel i trochę szamponu pomogą
pomóc na ten smród, ale trochę w to wątpiłam. W końcu była, cóż, martwa.
- Stevie Rae, wiem, że gdzieś tu jesteś. – zawołam tak cicho jak mogłam. No dobrze, wampiry
mają zdolność cichego poruszania się i tworzenia rodzaju niewidzialnej bańki dookoła nich.
Adepci również posiadają te zdolności. Po prostu nie są one całkowite. Będąc dziwnie
obdarzonym adeptem, mogłam poruszać się wokoło dość dobrze i nie zostać zauważana przez
kogoś wyglądającego przez okno o 3 nad ranem, na przykład przez ochronę muzeum. Więc
byłam całkiem pewna mojej zdolności bycia niewidzialną na półmrocznych, bajkowych
terenach muzeum, ale nie miałam pojęcia, czy mogłam rozszerzyć tę zdolność by ukryć
Stevie Rae. Innymi słowy, musiałam do niej dotrzeć i stąd zabrać. – Wyjdź. Mam twoje
ubrania i trochę krwi i ostatnią płytę Henny Chesney. – Dodałam to ostatnie jako jawną
łapówkę. Stevie Rae absurdalnie kochała Kenny’e Chasney. Nie, również tego nie
rozumiałam.
- Krew! – Głos, który mógłby należeć do Stevie Rae, jeśli złapałaby naprawdę paskudne
przeziębienie i utraciła resztki rozumu, zasyczał z krzaków z tyłu pawilonu.
Obeszłam pawilon i dotarłam do gęstego (choć dobrze utrzymanego) listowia.- Stevie Rae?
Z oczami świecącymi straszliwą rdzawą czerwienią, wypełzła z krzaków i zatoczyła w moją
stronę. – Daj mi krew!
OmójBoże, wyglądała jak ktoś całkowicie szalony. Pospiesznie sięgnęłam do torby,
wyciągnęłam torebkę krwi i podałam jej. – Wytrzymaj jeszcze sekundę, mam gdzieś tu
nożyczki i…
Z naprawdę obrzydliwym warczeniem, Stevie Rae rozerwała brzeg torebki zębami (uch,
wyglądającymi bardziej na kły), przekręciła torebkę do góry nogami i wypiła krew. Gdy
wycisnęła torebkę do sucha, upuściła ja na ziemię. Gdy w końcu na mnie spojrzała, oddychała
jakby właśnie przebiegła wyścig.
- Nie było ślicznie, prawda?
Uśmiechnęłam się i najlepiej jak mogłam starałam się ignorować to, jak przerażona byłam. –
Cóż, moja babcia zawsze mówiła, że poprawna gramatyka i dobre maniery sprawiają, że
jesteś bardziej atrakcyjna, więc może zechcesz porzucić „nie było” i spróbujesz mówić
„proszę” następnym razem.
- Potrzebuję więcej krwi.
- Mam dla ciebie jeszcze cztery pakiety. Są w lodówce w miejscu, gdzie się zatrzymasz.
Chcesz zmienić ubrania tutaj, czy poczekasz, aż tam dotrzemy i weźmiesz prysznic? To zaraz
w dół ulicy.
- O czym ty mówisz? Po prostu daj mi ubrania i krew.
Jej oczy nie były już tak jasno czerwone, ale nadal wyglądała ma złą i szaloną. Była nawet
cieńsza i bledsza niż noc wcześniej. Wzięłam głęboki wdech. – To się musi skończyć, Stevie
Rae.
-
To
jest to czym teraz jestem.
To
się nie zmieni.
Ja
się nie zmienię. – Wskazała na zarys
księżyca na swoim czole. – To nigdy się nie wypełni, a ja zawsze będę martwa.
Patrzyłam za zarys księżyca. Czy on zbladł? Pomyślałam, że zdecydowanie wyglądał na
słabszy, lub ostatecznie na mniej wyraźny, co nie mogło być dobre. To mną wstrząsnęło. –
Nie jesteś martwa. – było to wszystko co mogłam wymyśleć.
- Czuję się martwa.
- Dobrze, cóż, wyglądasz jak martwa. Wiem, że gdy wyglądam jak gówno, również czuje się
jak gówno. Może po części dlatego czujesz się tak źle. – Sięgnęłam do torby i wyciągnęłam
jeden z jej kowbojskich butów. – Zobacz co ci przyniosłam.
- Buty nie mogą naprawić świata. – był to temat, o który Stevie Rae i Bliźniaczki spierały się
wcześniej, a jej głos niósł sugestię jej dawnego rozdrażnienia.
- To nie to, co powiedziały by Bliźniaczki.
Znajomy ton z jej głosie zmienił się w pozbawiony emocji i zimny. – Co powiedziałyby
Bliźniaczki, gdyby mnie teraz zobaczyły?
Napotkałam czerwone oczy Stevie Rae. – Powiedziałyby, że potrzebujesz kąpieli i poprawy
nastawienia, ale również byłyby niewiarygodnie szczęśliwe, że jesteś żywa.
- Nie jestem żywa. To jest to, co chcę żebyś zrozumiała.
- Stevie Rae, Nie zamierzam tego zrozumieć, ponieważ chodzisz i mówisz. Nie sadzę, że
jesteś czymś martwym – myślę, że się zmieniłaś. Nie tak jak ja się zmieniam stając się tym co
rozpoznajemy jako dorosłego wampira. Przechodzisz inny rodzaj zmiany, i myślę, że jest ona
trudniejsza od tej, która przydarzyła się mnie. To dlatego przechodzisz przez to wszystko.
Mogłabyś dać mi szansę by ci pomóc? Nie możesz po prostu spróbować uwierzyć, że
wszystko będzie dobrze?
- Nie wiem jak możesz byś tego taka pewna. – powiedziała.
Dałam jej odpowiedź, którą czułam głęboko w duszy, i w chwili, gdy to powiedziałam
wiedziałam, że było to właściwe. – Jestem pewna, że będzie z tobą wszystko dobrze,
ponieważ jestem pewna, że Nyx nadal cię kocha i pozwoliła by to się stało z jakiegoś
powodu.
Prawie bolesne było patrzenie na nadzieję, która zabłysła w jej oczach. – Naprawdę myślisz,
że Nyx nie dała sobie ze mną spokoju?
- Nyx tego nie zrobiła i ja także. – zignorowałam jej zapach i obdarzyłam mocnym uściskiem,
którego nie odwzajemniła, ale również nie odsunęła się ode mnie lub nie ugryzła mnie w
szyję, więc stwierdziłam, ze robimy postępy. – Chodź. Miejsce, które dla ciebie znalazłam
jest zaraz w dół ulicy.
Zaczęłam iść wierząc, że podąży za mną, co zrobiła po jedynie krótkim zawahaniu.
Przecięłyśmy teren muzeum i wyszłyśmy na Rockford, ulicę biegnącą przed nim. Dwudziesta
siódma, ulica prowadząco do rezydencji Afrodyty (cóż, to tak naprawdę rezydencja jej
szalonych rodziców) znajdowała się na prawo od Rockford. Czując się bardziej niż tylko
trochę nierealnie, szłam po środku drogi w ciemności, koncentrując się na okrywaniu nas
ciszą i niewidzialnością, ze Stevie Rae idącą kilka stóp za mną. Było ciemno i niezwykle
cicho. Spojrzałam w górę poprzez zimowe gałęzie wielkich starych drzew rosnących wzdłuż
ulicy. Powinnam być w stanie zobaczyć księżyc będący prawie w pełni, ale chmury się
stłoczyły, zaciemniając wszystko poza niewyraźnym białym blaskiem w miejscu, gdzie
powinien znajdować się księżyc. Zrobiło się zimno, a ja cieszyłam się, że mój zmieniający się
metabolizm chroni mnie przed chłoszczącym wiatrem. Zastanawiałam się czy zmiany pogody
przeszkadzają Stevie Rae, i zamierzałam ją spytać, gdy nagle przemówiła.
- To nie spodoba się Neferet.
- To?
- Moje przebywanie z tobą zamiast z resztą. – Stevie Rae wydawała się pobudzona i nerwowo
skubała jedną rękę drugą.
- Spokojnie, Neferet nie dowie się, że jesteś ze mną, lub ostatecznie nie zanim nie będziemy
gotowi na to by wiedziała, - powiedziałam.
- Dowie się tak szybko jak tylko wróci i zobaczy, że nie jestem z całą resztą.
- Nie, po prostu dowie się, że zniknęłaś. Wszystko mogłoby ci się przydarzyć. – wtedy
uderzyła mnie myśl tak niewiarygodna, że zatrzymałam się jakbym wpadła na drzewo. –
Stevie Rae! Nie musisz przebywać w pobliżu dorosłych wampirów by wszystko było dobrze!
- Huh?
- To dowodzi twojej przemiany! Nie kaszlesz, nie umierasz!
- Zoey, ja już to zrobiłam.
- Nie, nie, nie! Nie to mam na myśli. – chwyciłam jej ramię, ignorując fakt, że
natychmiastowo wyrwała się z mojego uchwytu i zrobiła krok w tył. – Możesz żyć bez
wampirów. Tylko inny dorosły wampir może to robić. Więc jest tak jak powiedziałam.
Przeszłaś przemianę, tylko inny jej rodzaj!
- I to jest dobra rzecz?
- Tak! – Nie byłam pewna jak brzmiałam, ale byłam zdeterminowana by zachować przed
Stevie Rae pozytywną fasadę. Dodatkowo, wyglądała niezbyt dobrze. To znaczy nawet
bardziej niezbyt dobrze niż jej zwykły wstrętny wygląd. – Co się z tobą dzieje?
- Potrzebuję krwi! – przetarła brudną twarz drżącymi rękami. – Ta mała torebka nie była
wystarczająca. Powstrzymałaś mnie wczoraj przed pożywieniem się, więc od przedwczoraj
nie jadłam. To…
to źle
gdy nie jem. – dziwnie pochyliła głowę, jakby wsłuchiwała się w głos
na wietrze. – Mogę usłyszeć szepcącą w ich żyłach krew.
- Czyich żyłach? – byłam równie zaintrygowana jak przerażona.
Zrobiła szeroki ruch ramieniem, który był dziki i elegancki. – Ludzi śpiących dookoła nas. –
jej głos opadł do ochrypłego pomruku. W tym tonie było coś, co sprawiało, że chciałam się
przysunąć bliżej niej, nawet pomimo tego, że jej oczy ponownie zalśniły jasnym szkarłatem i
pachniała tak okropnie, że chciałam się dławić. – Jeden z nich się obudził. – wskazała na
olbrzymią rezydencję na prawo od miejsca w którym stałyśmy. – To dziewczyna…
nastolatka… jest sama w swoim pokoju…
Głos Stevie Rae stał się pociągająco śpiewny. Moje serce zaczęło ciężko bić w mojej klatce
piersiowej. – Jak możesz to wiedzieć? – wyszeptałam.
Zwróciła na mnie swe płonące oczy. – Jest tak dużo rzeczy o których wiem. Wiem o twojej
żądzy krwi. Mogę ją wyczuć. Nie ma powodu dla którego nie powinnaś się poddać. Możemy
wejść do domu. Pójść do pokoju dziewczyny i wziąć ją wspólnie. Podzielę się nią z tobą,
Zoey.
Na chwilę zagubiłam się w obsesji bijącej z oczu Stevie Rae, i w mojej własnej potrzebie. Nie
kosztowałam ludzkiej krwi od czasu, gdy Heath dał mi trochę ponad miesiąc temu.
Wspomnienie tego wyśmienitego napoju przepłynęło przez moje ciało, jak dręczący sekret.
Całkowicie zahipnotyzowana, słuchałam Stevie Rae tkającej sieć ciemności chwytającą mnie
w swoją piękną, lepką głębie.
- Mogę pokazać ci jak dostać się do domu. Mogę wyczuć tajemne przejścia. Możesz sprawić,
że dziewczyna mnie zaprosi – Nie mogę teraz wejść do czyjegoś domu, chyba że najpierw
mnie zaprosi… - Stevie Rae się roześmiała.
To jej śmiech sprawił, że się z tego otrząsnęłam. Stevie Rae miała kiedyś najlepszy śmiech
na świecie. Był szczęśliwy, młody i niewinnie zakochany w życiu. Teraz to, co wydobywało
się z jej ust było szalonym, pokręconym echem tej dawnej radości.
- Mieszkanie jest dwa domy dalej. Jest tam krew w lodówce. – odwróciłam się i zaczęłam iść
szybko w dół ulicy.
- Nie jest ciepła i świeża. – brzmiała na wkurzoną, ale znów za mną szła.
- Jest wystarczająco świeża, i jest tam mikrofalówka. Możesz ją podgrzać.
Nie powiedziała nic więcej i dotarłyśmy do rezydencji w kilka minut. Poprowadziłam ją do
mieszkania nad garażem, otworzyłam zewnętrzne drzwi i weszłam. Byłam w połowie
schodów, gdy zdałam sobie sprawę, że nie ma za mną Stevie Rae. Spiesząc z powrotem po
schodach, zobaczyłam ją stojąca na zewnątrz w ciemnościach. Jedyne co było dobrze
widoczne to czerwień jej oczu.
- Musisz mnie zaprosić. – powiedziała.
- Och, przepraszam. – To co powiedziała wcześniej, tak naprawdę nie zostało przeze mnie
zarejestrowane, i teraz poczułam wstrząs spowodowany szokiem na ten dowód sięgającej
duszy zmiany Stevie Rae. – Uch, wejdź, - powiedziałam szybko.
Stevie Rae postąpiła krok na przód i uderzyła w niewidzialna barierę. Wydał bolesny okrzyk,
który przekształcił się w warknięcie. Jej oczy zalśniły na mnie. – Zgaduję, że twój plan nie
zadziałał. Nie mogę tam wejść.
- Myślałam, że powiedziałaś, że po prostu musisz zostać zaproszona.
- Przez kogoś mieszkającego w tym domu. Ty tu nie mieszkasz.
Nade mną ozięble uprzejmy głos Afrodyty (brzmiącej nieprzyjemnie jak jej matka) zawołał. –
Ja tu mieszkam. Wejdź.
Stevie Rae przeszła przez próg bez żadnych problemów. Zaczęła wchodzić po schodach i
prawie dotarła do mnie, gdy musiała skojarzyć głos Afrodyty. Zobaczyłam jak jej twarz
zmienia się z pozbawionej wyrazu na niebezpieczną z przymrużonymi oczami.
- Przyprowadziłaś mnie do
jej
domu! – Stevie Rae mówiła do mnie, ale patrzyła na Afrodytę.
- Tak, a to dlaczego jest właściwie łatwe do wyjaśnienia. – rozważałam złapanie jej w razie,
gdyby zaczęła uciekać, a potem przypomniałam sobie jak niesamowicie silna się stała, więc
zamiast tego zaczęłam się skupiać, zastanawiając się, czy moje połączenie z wiatrem mogłoby
być użyte do stworzenia bryzy, która zamknęłaby drzwi zanim Stevie Rae mogłaby uciec.
- Jak możesz to wyjaśnić! Wiesz, że nienawidzę Afrodyty. – wtedy na mnie spojrzała. –
Umarłam i teraz ona jest twoją przyjaciółką?
Otwierałam usta by upewnić Stevie Rae, że Afrodyta i ja właściwie się nie kolegujemy, gdy
przeszkodził mi arogancki głos Afrodyty.
- Wróć do rzeczywistości. Zoey i ja
nie
jesteśmy przyjaciółkami. Wasze małe stado oferm jest
nadal nietknięte. Jedynym powodem dla którego jestem w to zamieszana jest to, że Nyx ma
całkowicie groteskowe poczucie humoru. Więc wchodź albo idź do diabła. Jakby mi
zależało… - jej głos ucichł, gdy weszła do mieszkania.
- Ufasz mi? – zapytałam Stevie Rae.
Spojrzała na mnie przez, jak się wydawało, długa chwilę, zanim odpowiedziała. – Tak.
- Więc wchodź. – kontynuowałam wchodzenie po schodach ze Stevie Rae niechętnie
podążającą za mną.
Afrodyta wyciągnęła się na kanapie udając, że ogląda
MTV
. Gdy weszłyśmy do pokoju,
zmarszczyła nos i powiedziała. – Co to za obrzydliwy zapach? Jakby coś martwego i… -
spojrzała w górę i napotkała wzrok Stevie Rae. Jej oczy się zwęziły. – Nieważne.- wskazała
na tyły mieszkania. – Łazienka jest tam.
Podałam Stevie Rae moją torbę. – Trzymaj. Pogadamy, gdy wrócisz.
- Najpierw krew, - powiedziała Stevie Rae.
- Idź, a ja przyniosę ci torebkę.
Stevie Rae patrzyła się na Afrodytę, która spoglądała w telewizor. – Weź dwie, - właściwie
wysyczała.
- Dobra. Przyniosę dwie.
Bez dalszych słów, Stevie Rae opuściła pokój. Patrzyłam jak przechodziła przez krótki
korytarz dziwnym, dzikim krokiem.
- Halo! Przerażające, obrzydliwe i całkowicie wstrząsające, - wyszeptała Afrodyta. – Jakbyś
nie mogła mnie ostrzec?
- Próbowałam. Myślałaś, że wszystko wiesz. Pamiętasz? – odszeptałam. Potem pospieszyłam
do małej kuchni i wyjęłam torebki z krwią. – Powiedziałaś również, że będziesz miła.
Zapukałam do zamkniętych drzwi łazienki. Stevie Rae nic nie odpowiedziała, więc
otworzyłam je powoli i zerknęłam do środka. Trzymała swoje dżinsy, bluzkę i buty i po
prostu tam stała, na środku bardzo miłej łazienki, patrząc na ubrania. Była częściowo
odwrócona ode mnie, więc nie mogłam być pewna, ale myślałam, że mogła płakać.
- Przyniosłam krew, - powiedziałam delikatnie.
Stevie Rae otrząsnęła się, przetarła ręką twarz, a potem rzuciła ubrania i buty na górę
marmurowej szafki przy umywalce. Wyciągnęła rękę po torebki. Dałam je jej, wraz z
nożyczkami, które zabrałam z kuchni.
- Potrzebujesz pomocy w znalezieniu czegoś? – spytałam.
Stevie Rae potrząsnęła głową. Bez patrzenia na mnie powiedziała, - Czekasz, ponieważ jesteś
ciekawa jak wyglądam nago czy ponieważ chcesz łyknąć krwi?
- Żadne w tych. – utrzymywałam mój głos idealnie normalnym, odrzucając wkurzenie się na
nią, gdy drażniła mnie w tak jawny sposób. – Będę na zewnątrz w salonie. Możesz zostawić
swoje stare rzeczy w przedpokoju, a ja je wyrzucę. – stanowczo zamknęłam za sobą drzwi
łazienki.
Afrodyta potrząsała na mnie swoją głową, gdy do niej dołączyłam. – Myślisz, że możesz
to
naprawić?
- Ścisz swój głos! – wyszeptałam. Potem usiadłam ciężko na przeciwnym końcu kanapy. – I,
nie, nie sądzę, że
ja
mogę ją naprawić. Myślę, że ty, Nyx i ja możemy ją naprawić.
Afrodyta wzruszyła ramionami. – Pachnie równie źle jak wygląda.
- Jestem tego równie świadoma, jak i ona.
- Ja tylko mówię,
ugh
.
- Mów co chcesz, tylko nie mów tego Stevie Rae.
- Więc tylko wspomnę, że ta dziewczyna nie wydaje mi się bezpieczna, - powiedziała
Afrodyta, trzymając swoją rękę, jakby składała przysięgę. – Mam na nią swa słowa: bomba
zegarowa. Myślę, że wystraszyłaby nawet twoje stado oferm.
Plik z chomika:
chatteana
Inne pliki z tego folderu:
Alyson Noel - NIEŚMIERTELNI - EVER.zip
(18341 KB)
Jak oszczedzic transfer na sciaganiu filmow.pdf
(455 KB)
JAK WGRYWAĆ NAPISY DO FILMÓW.pdf
(1588 KB)
Shields Gillian - Nieśmiertelny.rar
(155060 KB)
Wróżby z Koronek_rozdziały 1-5(1).pdf
(12934 KB)
Inne foldery tego chomika:
♪♫ MUSIC
filmy
Galeria
inne
PROGRAMY ROZYWKOWE
Zgłoś jeśli
naruszono regulamin