bablowica.doc

Bąblowica (Echinokokoza)

Weterynaryjny system nadzoru nad zwierzętami rzeźnymi przewiduje ich badanie poubojowe w kierunku chorób, które mogą być zakaźne dla człowieka. Wśród tych chorób jest także bąblowica – choroba wywołana przez tasiemca, który jest pasożytem psowatych zwierząt mięsożernych a wśród zwierząt gospodarczych  ma swoich żywicieli pośrednich.
     Zmiany klimatyczne i rosnąca populacja lisów powodują, że tasiemiec bąblowcowy znajduje w przyrodzie dobre warunki do swojego bytowania i rozwoju stwarzając coraz więcej możliwości inwazji człowieka.
       Zachorowania u ludzi są następstwem przypadkowego połknięcia jaj tasiemca bąblowcowego wydalanych z kałem psów:
a) przeniesionych na rękach z sierści psa zakażonego bąblowcem
b)    przeniesionych z niemytych warzyw i owoców – zwłaszcza leśnych (jagody, maliny, poziomki,jeżyny).
Ale można się tez zakazić jedząc nie poddane dobrej obróbce termicznej mięso chorych zwierząt-zwłaszcza wątrobę.

CHCĄC USTRZEC SIĘ  PRZED ZAKAŻENIEM NALEŻY:

·         przed jedzeniem zawsze MYĆ wszystkie owoce i warzywa

·         pamiętać o prostych zasadach higieny-MYĆ RĘCE  po powrocie z lasu lub ogrodu po kontakcie ze   zwierzętami

·         uczulić dzieci na takie zachowania

·         nigdy NIE SPOŻYWAĆ  mięsa nie badanego przez lekarza weterynarii

·         systematycznie ODROBACZAĆ psy i koty i nie skarmiać ich surowymi podrobami

·         DBAĆ o higienę hodowli zwierząt, których mięso jest pokarmem człowieka a która regulują przepisy weterynaryjne.

Czynnik etiologiczny

Przyczyną bąblowicy są larwy tasiemca Echinococcus granulosus. Pęcherze larw osiągają zwykle średnicę do kilku centymetrów. Żywicielem ostatecznym tasiemca jest pies i lis. Żywicielem pośrednim: świnie, przeżuwacze, konie i człowiek.

Występowanie

Pasożyt kosmopolityczny, w Polsce często występujący. Jaja tasiemca są oporne na warunki zewnętrzne i przez wiele miesięcy zachowują zdolność do inwazji.

Patogeneza

Do zakażenia dochodzi drogą doustną. Świnie zarażają się zjadając jaja lub człony tasiemca, wydalane z kałem psów. W przewodzie pokarmowym z jaj uwalniają się onkosfery, które po przebiciu ściany jelita dostają się do naczyń krwionośnych i z krwią roznoszone Są po organizmie. Onkosfery przekształcają się w guzki, z których po kilku miesiącach powstają pęcherze powodujące ucisk tkanek.

W przypadku umiejscowienia się ich w wątrobie następuje zanik miąższu. Upośledzenie czynności wątroby może prowadzić do żółtaczki oraz wodobrzusza.

Objawy kliniczne

Bąblowica przebiega zazwyczaj bezobjawowo. W przypadku znacznego uszkodzenia wątroby mogą występować objawy nieswoiste, jak: żółtaczka, biegunka i wychudzenie. Rzadko inwazja kończy się śmiercią tucznika.

Zmiany anatomopatologiczne

W miąższu narządów, przede wszystkim w powiększonej wątrobie, stwierdza się liczne bąblowce.

Pobieranie i przesyłanie materiału do badań oraz diagnostyka laboratoryjna

Bąblowica zauważa się najczęściej w trakcie badania poubojowego. W przypadku podejmowania badania laboratoryjnego do analizy przesłać należy zmieniona chorobowo wątrobę.

Profilaktyka ogólna

Polega na regularnym odrobaczaniu psów, które są rezerwuarem bąblowca. Pasze przeznaczoną dla świń należy zabezpieczyc przed psami. Z ich karmy wykluczyć należy odpadki poubojowe, które mogą zawierać larwy tasiemca E. granulosus.

Terapia. Zwierząt dotkniętych bąblowicą nie leczy się.