Hetman.pdf

(526 KB) Pobierz
939044233.003.png
DAWID JURASZEK
HETMAN
Wydawnictwo RW2010 Poznań 2012
Redakcja techniczna zespół RW2010
Copyright © Dawid Juraszek 2012
Okładka Copyright © Chen Xinyu 陈昕雨 2012
Aby powstała ta książka, nie wycięto ani jednego drzewa.
Dział handlowy: www.marketing@rw2010
Zapraszamy do naszego serwisu: www.rw2010.p
Utwór bezpłatny,
z prawem do kopiowania i powielania, w niezmienionej formie i treści,
bez zgody na czerpanie korzyści majątkowych z jego udostępniania.
939044233.004.png
 
Dawid Juraszek: Hetman RW2010
P ośród szeroko nad różaną tonią Vistuli rozciągnionych pagórków i łąk, pośród
wymanganowanych astropszenicą i potytanowanych kosmożytem pól, gdzie
fluorescencyjny świerzop, gryka jak glin biała, gdzie stroboskopowym rumieńcem
dzięcielina pała, tam wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą opalizującą, na
której z rzadka ozdobne animalia siedzą. Otóż śród takich właśnie pól przed laty, nad
brzegiem laserowo wyżłobionego jeziora, na wzgórzu makroinżynieryjnie usypanym,
w egzopalmowym gaju, stał pałac magnacki, z miejscowego surowca, lecz
nanotechnologicznie przekreowany; czerniły się z daleka pokryte fotoelektryczną
farbą ściany. Pałac rozmiarów gargantuicznych, lecz w stylu skromnie
neoneorenesansowym, hangar miał wielki, a przy nim trzy stogi zimnofuzyjne. Widać
z liczby plazmowych posągów mitologicznych oraz kaczek – prawdziwych,
sprowadzonych wielkim kosztem z Ziemi, nie zrobotyzowanych – pływających po
jeziorze, widać po przepysznie zaprojektowanych ogrodach w stylu starolitewskim,
że w tym domu posesjonat mieszka zasobny w gotowiznę i nie bojący się tego
okazywać. Brama na oścież otwarta przybyszom ogłasza, że gościnna i wszystkich w
gościnę zaprasza. A gdyby komu tego było mało, zapobiegliwy gospodarz zadbał o
usunięcie wszelkich wątpliwości przy pomocy szpaleru hajduków i pajuków w
kapiących od ozdób liberiach, uprzejmymi gestami zapraszających licznych gości na
comiesięczny obiad środowy.
Właśnie aerobryką nadleciała młoda panna i zniżywszy się ponad dziedziniec,
zajęła ostatnie wolne miejsce parkingowe. Wysiadła z powozu, którym z miejsca
zajęli się magnaccy słudzy, i dołączyła do sznura dostojnych gości, w powodzi
uśmiechów i powitań przechodzących przez bramę. Gdy skan neutrinowy, pikając
profesjonalnie, sprawdzał jej tożsamość na podstawie unikalnego wzoru pofałdowań
mózgu, przymknęła oczy. Tak na wszelki zabobonny wypadek.
3
939044233.005.png
 
Dawid Juraszek: Hetman RW2010
– Witamy najuniżeniej Zofiję Dociekliwską z Kurjera Kasjopejskiego –
powiedział hajduk nienagannie uprzejmym tonem, ale pokłonił się jakby nie tak
nisko, co pozostałym gościom.
Niezrażona Zofija stanęła na szemrzącej cicho, wysypanej hodowlanym
żwirkiem dróżce. Wkrótce sunęła już wraz z resztą gości ku imponującej bryle
pałacu, zastanawiając się, co czeka ją na miejscu. Nie trwało to długo; zwodniczemu
eskalatorowi nie zbywało na chyżości.
– Witamy najserdeczniej w naszych skromnych progach – zgiął się w ukłonie
kolejny sługa. A potem Zofija weszła do jasno oświeconej sieni i ujrzała jaśnie
oświeconego magnatowicza.
Tadeusz Koniecgalaktycki siedział rozparty w fotelu w otoczeniu dostojników
pałacowych. Skinięciem dłoni – które podpatrzył był najwidoczniej u swego
zmarłego w tajemniczych okolicznościach ojca – witał wchodzących, bez względu na
to, czy jego siedzibę zaszczycił senator przybyły prosto z Varsovii z ważnymi
wieściami, czy zbezcześcił podstarości, który wkręcił się tu, podczepiając się pod
znaczniejszą personę. Albo też – co tu kryć – podrzędna dziennikarka pisząca dla nie
największego próżniowca o wydarzeniach w świecie arystokracyji lokalnego układu
gwiezdnego. Mniejszemu posesjonatowi takie zrównywanie personata z
hreczkosiejem nie wyszłoby na dobre, ale synowi Kanclerza Wielkiego Koronnego
Świętopełka Koniecgalaktyckiego można było więcej wybaczyć, a nawet poczytać
sobie taką nonszalancką poufałość za honor, choć pewnie każdy wolałby usłyszeć z
ust magnatowicza własne nazwisko i parę słów świadczących, że wyróżnia ich
spośród szlacheckiej rzeszy – nie wspominając o zwykłym powstaniu przy witaniu.
Niestety, gościom pozostawało tylko podkręcić zawadiacko wąsa i udając, że nic się
nie stało, stanąć za fotelem magnatowicza, by gęstą miną witać kolejnych
wchodzących.
4
939044233.001.png
 
Dawid Juraszek: Hetman RW2010
Obszerna, obita syntzłotogłowiem sień wypełniona już była oczekującymi na
zakończenie długotrwałego rytuału gośćmi. Wchodząca na ostatku Zofija zapłoniła
się, widząc na sobie ciężkie spojrzenia. „Powinni się cieszyć, żem już ostatnia” –
pomyślała i podeszła do magnatowicza. Ten po raz n-ty skinął dłonią i ku uldze
wszystkich zgromadzonych wstał.
– Zapraszam! – rzekł krótko.
„Nawet nie stara się udawać, że kontynuowanie tradycyjnej gościnności
Koniecgalaktyckich to dlań przyjemność” – pomyślała Zofija.
Obszerne sale kapały wprost od przepychu, stoły uginały się pod ciężarem
potraw, a nad tym wszystkim z łopotem przelatywał tam i sam sędziwy
genomodyfikowany raróg, siwy jak gołąbek, ulubieniec wielu pokoleń
Koniecgalaktyckich. Wyczekanym i wygłodzonym gościom ciekła już ślinka, ale
czekali, aż sam magnatowicz stanie za stołem, sięgnie po flaszę i nalawszy
kusztyczek wódki, wypije. Tak się i stało. Następnie magnatowicz nalał następny i
podał razem z flaszą sąsiadowi. Kolejka obeszła cały stół i nie raz, i nie dwa słudzy
musieli dopełniać flaszy. Wreszcie ostatni gość, wypiwszy swoje, oddał kusztyczek
podczaszemu, który spełnił go godnie i odteleportował flaszę. Wtenczas wszyscy
siedli i chołodziec litewski, milcząc żwawo, jedli. Potem szły raki, jendyki, półgęski,
kumpia, skrzydliki ozoru, słowem, wszelakie mięsiwa, którym towarzyszyły kielichy
węgrzyna i kasjopejanina. Najłakomiej jadł magnatowicz – młodzieniec dość jeszcze
szczupły zamiarował najwidoczniej jeśli nie wzrostem, to choć wagą dorównać
postawnemu rodzicielowi.
W tej jednak całej hałaśliwej konsumpcyji brakło najważniejszego, tego, co jest
kwintesencyją biesiady – gadania. Czy to nieśmiałość jednych gości, czy uraza
drugich, czy wreszcie zatroskanie sprawami kraju wszystkich, dość, że wieczerza
odbywała się w nieznośnym dla wielu milczeniu.
5
939044233.002.png
 
Zgłoś jeśli naruszono regulamin