Procesory

·         Zasada działania procesora

·         Najnowsze procesory:

o        A M D:

§         Duron

§         Athlon

o        Intel:

§         Celeron

§         Pentium III

§         Pentium 4

o        V I A

§         Cyrix

·         Tabela porównawcza procesorów

Ogólna zasada działania procesora.

      Przetwarzaniem danych w komputerze zajmuje się procesor, w skrócie CPU. Zlecenie wykonania określonych zadań otrzymuje on od kontrolera. Kontroler zawiera bowiem informacje pochodzące z pamięci operacyjnej i jest pośrednikiem między nią a procesorem. Do niego trafiają dane, które następnie są przekazywane dalej - we właściwe miejsce. Zwykle komputer otrzymuje do wykonania kilka zadań jednocześnie. Przykład: użytkownik wywołuje polecenie drukowania, po czym rozpoczyna dalszą obróbkę grafiki, na przykład zmniejsza jej rozmiary. W takiej sytuacji kontroler decyduje o tym, która czynność w danym momencie ma uzyskać wyższy priorytet i zostanie wykonana w pierwszej kolejności, Gdy decyzja zapadnie, kontroler przesyła zlecenie do jednostki arytmetyczno-logicznej, w skrócie ALU (ang. Arithmetic and Logic Unit). Po przekazaniu tej informacji i odpowiednich instrukcji, co ma z nimi zrobić, następuje właściwe przetwarzanie danych. Ponieważ jednak zadania bywają zwykle dość skomplikowane, aby ich wykonanie było nieco łatwiejsze, są dzielone na prostsze operacje. W czasie dokonywania jednych obliczeń wartości już otrzymane muszą być gdzieś przechowywane. Do tego celu służy specjalna pamięć procesora - tak zwany rejestr. Rejestr składa się z niewielkich komórek pamięci, w których tymczasowo są zapisywane wartości uzyskiwane w trakcie wykonywania obliczeń. W razie potrzeby procesor może w tym czasie także z nich korzystać. Kiedy praca dobiegnie końca, ALU zwraca uzyskane wartości za pośrednictwem kontrolera z powrotem do pamięci operacyjnej. Otrzymany wynik może pojawić się na ekranie monitora, zostać skopiowany na dyskietkę lub wydrukowany na papierze. Magistrale danych Procesor jest podzielony na sekcje odpowiedzialne za wykonywanie różnych zadań. Są one połączone siecią kanałów danych, którymi są przesyłane wszystkie przetwarzane przez procesor informacje. Sieć takich połączeń nazywana jest siecią magistrali. Dzięki niej możliwy jest uporządkowany transfer milionów informacji. Oddzielne kanały są przeznaczone dla danych (magistrala danych), a oddzielne dla instrukcji przesyłanych między ALU i kontrolerem (magistrala kontrolera). Z kolei łącza przeznaczone dla informacji przekazywanych pomiędzy rejestrem i jednostką arytmetyczno-logiczną to magistrala adresowa. Procesor Procesor nazywany w skrócie CPU (ang. Central Processing Unit, czyli centralna jednostka obliczeniowa), to serce każdego komputera. Jest to niewielki kwadratowy układ, którego boki mierzą po kilka centymetrów. Znajduje się w specjalnym gnieździe na płycie głównej. Od niego w głównej mierze zależy, z jaką szybkością system jest w stanie przetwarzać dane. Zadaniem procesora jest wykonywanie obliczeń. Magistrala danych troszczy się o to, by otrzymywał on wszelkie niezbędne do tego dane, a także, by otrzymane wartości trafiały z procesora do właściwego złącza urządzeń wyjścia - na przykład monitora, drukarki czy głośników. Przodkiem dzisiejszych procesorów Pentium był układ 8086 wprowadzony w 1978 roku. Jego następcy to: 80286, 386 i 486. Procesory każdej nowej generacji są znacznie wydajniejsze i szybsze od swych poprzedników. Procesor a szybkość przetwarzania danych Szybkość procesora decyduje o tym, jak efektywnie dane są przetwarzane przez programy komputerowe. Jednak przez większość czasu procesor znajduje się w stanie bezczynności, ponieważ zmuszony jest czekać na informacje odczytywane z twardego dysku, a następnie ładowane do pamięci operacyjnej. Dlatego nawet stare komputery z procesorem 486 taktowanym zegarem o częstotliwości 100 MHz, lecz zaopatrzone w odpowiednią ilość pamięci operacyjnej mogą być bardziej wydajne, niż pecet wyposażony w szybszy procesor, lecz ze zbyt małą ilością RAM-u. Stąd zakup nowszego procesora jest opłacalny dopiero w momencie, kiedy w komputerze mamy dość pamięci operacyjnej. Szerokość magistrali Kanały danych sieci magistrali procesora są różne: im szersze, tym więcej danych może zostać przesłanych w ciągu jednego taktu zegara. Pierwsze procesory były wyposażone w bardzo wąskie magistrale danych. W ciągu jednego taktu możliwe było przesłanie pakietu danych o rozmiarze 8 bitów (osiem zer lub jedynek). Produkty najnowszej generacji pozwalają na jednoczesny transfer 32 bitów danych. Stąd są one przekazywane czterokrotnie szybciej. Tym samym szybsza jest też praca obecnie produkowanych procesorów od pierwszych modeli. MMX. Operacje graficzne i dotyczące dźwięku MU obsługiwane przez najnowsze procesory Pentium przy użyciu tej samej techniki. Odpowiedzialny jest to za dodatkowy układ - MMX, który obsługuje wszelkie zadania związane z multimediami. Dźwięki i obrazy graficzne są bezpośrednio kierowane do niego przez kontroler. Zaleta: operacje tego typu nie zajmują już głównego układu procesora i są wykonywane znacznie szybciej. Obliczenia Do skomplikowanych obliczeń matematycznych starszego typu procesory 386 lub 486 potrzebowały wsparcia w postaci dodatkowego układu - koprocesora matematycznego. Koprocesor to nic innego, jak jeszcze jedna jednostka arytmetyczno-logiczna wyspecjalizowana w obliczeniach matematycznych, na przykład przeliczająca złożone tabele danych lub wyliczająca wartości pikseli obrazów graficznych. Kiedy pojawi się bardziej złożone zadanie tego typu, kontroler automatycznie przydziela je koprocesorowi, odciążając w ten sposób główny układ procesora.

Opisy najnowszych procesorów

A M D

       1.Duron - promocja wydajności.
       Wzorem Intela firma AMD po osiągnięciu mocnej pozycji na rynku najwydajniejszych procesorów postanowiła upomnieć się o mniej zamożnych klientów lub tych, którzy nie potrzebują ogromnej mocy obliczeniowej Athlona. Owocem tych działań stał się Duron - układ zaprojektowany z myślą o bezpośredniej rywalizacji z Celeronem Intela. Kluczem do obniżenia ceny nowego układu stało się zredukowanie pamięci podręcznej. W trosce o wydajność nowego produktu firma AMD zdecydowała się zmniejszyć jedynie pamięć cache drugiego poziomu. Ponieważ ustalono jej wielkość na 64 KB, a pamięć cache L1 na 128 KB, Duron stał się pierwszym procesorem rodziny x86 dysponującym większym cache'em L1 niż L2. Podczas testów okazało się, że taka konstrukcja wbrew pozorom nie obniża zbytnio wydajności jednostki centralnej. Osiągi nowego procesora okazały się wystarczające, by konkurować z układami niekoniecznie na rynek low-end. Duron komunikuje się z pamięcią przez magistralę taktowaną zegarem 100 MHz, pracującą w trybie DDR, co daje efektywną częstotliwość FSB 200 MHz. Szybka magistrala systemowa oznacza wysoką wydajność podczas przetwarzania dużych ilości danych. Pomimo mniejszej w porównaniu z konkurencją pamięci podręcznej Duron doskonale radzi sobie w takich zadaniach jak kompresja sekwencji wideo czy dźwięku. Konstruktorzy z AMD w ciekawy sposób poradzili sobie z organizacją pamięci podręcznej stosując tak zwany exslusive cache. Rozwiązanie to charakteryzuje się tym, że cache L1 i L2 stanowią praktycznie wspólną pamięć podręczną o sumarycznej pojemności, ale o różnej wydajności podczas przesyłania danych lub instrukcji z i do pamięci operacyjnej. Dzięki temu w zastosowaniach biznesowych i biurowych procesory Duron lepiej sprawdzają się np. od konkurencyjnych Celeronów. Podobnie jak w układach serii K6, w Duronie zaimplementowano obsługę rozkazów wspomagających działania multimedialne - 3DNow! Dodatkowo rozbudowano ją o zestaw instrukcji Enchanced 3DNow! Zadaniem obu tych rozszerzeń jest przyspieszenie obliczeń przez równoległe przetwarzanie kilku liczb w arytmetyce zarówno zmienno- jak i stałoprzecinkowej. Dzięki temu Durony świetnie sprawdzają się również w aplikacjach, których kod jest specjalnie zoptymalizowany do korzystania z instrukcji SIMD - na przykład w grach. Głównym i niezaprzeczalnym atutem procesów Duron jest jednak ich cena. W przypadku starszych modeli (np. AMD Duron 600) jest ona porównywalna VIA Cyrix III, jednak wydajnością układ AMD znacznie przewyższa tajwańskiego konkurenta. Na razie w wyścigu cenowym Durony wygrywają również z procesami Celeron Intela. Podobna sytuacja ma także miejsce w wyścigu wydajnościowym. Nawet najnowszy Celeron 800 taktowany z magistralą 100 MHz nie zdołał zagrozić pewnej pozycji Duronów, które stanowią obecnie bardzo atrakcyjną ofertę dla osób potrzebujących wydajnego procesora za niewielką cenę.

       2.Athlon - Jak pokonać Intela.
       Athlon to nazwa procesora opracowanego w teksańskim oddziale firmy AMD. Układ powstał na bazie zupełnie nowego projektu i ma niewiele wspólnego ze swoim poprzednikiem (K6). Pierwsze modele Athlonów (nazwa kodowa K7 i K75), montowane w złączach Slot A, pozornie nie różniły się od Pentium II i Pentium III montowanych w gniazdach Slot 1. Obecnie produkowana wersja Athlona -Thunderbird - różni się od swoich poprzedników przede wszystkim technologią wytwarzania oraz zintegrowaną z jądrem procesora pamięcią podręczną drugiego poziomu. O ile starsze modele produkowane były w technologii 0,25 mikrona (K7) i miały 512 KB, o tyle ścieżki nowego procesora są szerokie na 0,18 mikrometra.

Poza tym Thunderbird wyposażony jest w cache L2 o pojemności o połowę mniejsze. Jednak podobnie jak Pentium III Copermine Intela, pracuje ona z pełną prędkością jądra układu, powodując znaczny przyrost wydajności. Zintegrowane jądra procesora z pamięcią cache L2 pozwoliło konstruktorom na powrót do koncepcji montażu jednostki w gnieździe typu socket. Myli się jednak ten, kto przypuszcza, że AMD wykorzystało do tego celu istniejącą już podstawkę - socket 370. Niestety zakup Thunderbirda wiąże się z nabyciem płyty głównej wyposażonej w gniazdo socket A, które nie jest ani mechanicznie, ani elektrycznie zgodne ze standardem wylansowanym przez Intela. Jednym z najważniejszych elementów różniących Athlona i Pentium III jest interfejs magistrali zewnętrznej. W procesorach Intela producent wykorzystał własny standard - GTL+ (Gunning Tranceiver Logic). W przypadku układów produkowanych przez AMD użyto magistrali EV6, stosowanej w procesorach Alpha firmy DEC. Standardowo magistrala ta pracuje z częstotliwością 200 MHz, a w przypadku Athlona 1200 nawet 266 MHz. Taki zegar umożliwia uzyskanie maksymalnych transferów rzędu 1,6 GB/s, co jest wynikiem o 25% lepszym niż w przypadku produktów Intela taktowanych z magistralą 133 MHz. Kolejną różnicą między produktem AMD a Intela jest koprocesor. O ile Athlon został wyposażony w trzy jednostki wykonawcze, o tyle Pentium III posiada jedynie dwa takie moduły. W nowym procesorze AMD zaimplementowano znane z układów K6 II/III instrukcje SIMM (3DNow!), dzięki którym możliwe jest znaczne przyspieszenie blokowych obliczeń zmiennoprzecinkowych. Listę 21 poleceń poszerzono do 45. Część z nich to nowe rozkazy stałoprzecikowe, dodane w celu zapewnienia większej konkurencyjności w stosunku do podobnego rozwiązania stosowanego przez Intela w procesorach Pentium III (SSE). Pięć poleceń to zupełnie nowe rozkazy - wykorzystywane są one w takich zastosowaniach jak kodowanie i dekodowanie MP3, dźwięk przestrzenny, MPEG2, filtrowanie itp. Dzięki wysokiej wydajności AMD Athlon może konkurować z najszybszymi modelami Pentium III, a nawet Pentium 4.

I n t e l

       1.Celeron - Miniona świetność.
      Procesor Intel Celeron przez kilka miesięcy był jedynym dostępnym produktem, przeznaczonym na rynek tańszych komputerów. Konstrukcja pierwszych Celeronów prawie w ogóle nie różniła od architektury Pentium II (Deschutes).

Ze względu na przyjętą strategię rynkową procesory te (nazwa kodowa Covington) były taktowane magistralą 66 MHz i zupełnie pozbawione pamięci drugiego poziomu oraz możliwości pracy w systemach wieloprocesorowych. Jak się okazało, brak cache'u L2 był przyczyną niższej wydajności jednostki centralnej. W obliczu rosnącej konkurencji ze strony AMD producent bardzo szybko przygotował kolejną wersję Celerona (Mendoncino), którą wyposażono w 128 KB pamięci podręcznej L2, zintegrowanej z jądrem procesora. Taki zabieg pozwolił znacznie przyspieszyć wymianę danych między samym układem a pamięcią L2, która pracowała z pełną częstotliwością taktowania rdzenia. Dzięki temu wydajność procesora znacznie wzrsła. Mimo czterokrotnie mniejszej pamięci L2 i współpracy z magistralą 66 MHz Celeron niemal dorównywał wydajnością znacznie droższemu Pentium II. Poza tym w sprzedaży pojawiły się płyty główne umożliwiające korzystanie z Celeronów w konfiguracjach dwuprocesorowych. Pod koniec maja 2000 Intel wprowadził do sprzedaży kolejną wersję układów z tej serii zwanych powszechnie Celeronami II. Od swoich poprzedników różnią się one przede wszystkim architekturą oraz zastosowaną szerokością ścieżek. O ile poprzednie modele produkowane były w technologii 0,25, o tyle nowe wytwarzane są z szerokością 0,18 mikrometra. Nowe procesory są bardzo podobne do Pentium III Copermine. Wyposażono je między innymi w mechanizmy obsługujące instrukcje SSE, co korzystnie wpłynęło na wydajność układów w porównaniu z poprzednimi wersjami Celeronów. Według producenta praca nowych układów w systemach wieloprocesorowych nadal nie jest możliwa. Nie zmieniła się natomiast wielkość pamięci podręcznej L2 - nadal wynosi ona 128 KB. Wcześniejsze modele Celeronów można było kupić w jednym z dwóch typów obudów - SEPP (Simple Edge Proccesor Package) przeznaczone do złącza Slot 1 oraz PPGA (Plastic Pin Grid Array) montowane w złączu Socket 370. Wraz ze zmianą technologii wytwarzania jednostek centralnych producent zmienił również typ obudowy na FC-PGA (Flip Chip Pin Grid Array) w przypadku tak zwanych Celeronów II. Wbrew oczekiwaniom Intel aż do modelu taktowanego z zegarem 766 MHz nie zmienił częstotliwości FSB. Dopiero w najnowszym układzie - Celeron 800 MHz zastosowano 100-megahercową magistralę. Dzięki temu możliwe stało się nawiązanie bezpośredniej rywalizacji z układami AMD Duron. Jak się jednak okazało, w wielu testach Celeron 800 osiągnął słabsze wyniki od konkurenta z AMD. Poza tym opłacalność zakupu produktu Intela jest dość wątpliwa. Duron 800 jest niemalże dwukrotnie tańszy od Celerona i cechuje się większą wydajnością.

       2.Pentium III - Wciąż szybki, wciąż drogi.
       Procesory z serii Pentium III są bezpośrednimi następcami wysłużonych już modeli Pentium II.

Oprócz serwerowej odmiany zwanej Xeon, w sprzedaży można spotkać trzy różne wersje układów. Pierwsze modele (znane pod kodową nazwą Katmai), produkowane w technologii 0,25 mikrometra, zasilane są napięciem 2,0 V. W ich przypadku producent wykorzystał obudowy SECC2 (Single Edge Contact Cartridge) przeznaczone do złącza Slot 1. Standardowo wszystkie wersje układów z jądrem Katmai wyposażono w 512 KB pamięci podręcznej drugiego poziomu, która podobnie jak w Pentium II montowane jest na płytce drukowanej obok jądra procesora. Ze względu na niską wydajność zastosowanych układów pamięci zredukowano o połowę ich częstotliwość pracy. Od listopada 1999 roku dostępne są nowe wersje modelu Pentium III z jądrem Copermine. Nowe procesory wytwarzane są przede wszystkim w obudowach FC-PGA (Flip Chip Pin Grid Array). Na początku wprowadziło to trochę zamieszania na rynku, jednak w krótkim czasie pojawiły się przejściówki z FC-PGA na Slot 1, umożliwiające montaż tych procesorów w starszych modelach płyt głównych. Wbrew nazwie w Pentium III Copermine nie wykorzystano miedzi. Nadal stosowane są ścieżki aluminiowe i polisilikonowe. W odróżnieniu od swojego poprzednika układy Copermine wytwarzane są w technologii 0,18 mikrometra. Dzięki temu uzyskano wyższe częstotliwości taktowania oraz obniżono napięcie zasilania (1,65 lub 1,7 V w zależności od modelu).

Obecnie na rynku dostępne są dwa rodzaje Copermine'ów różniących się częstotliwością magistrali FSB, z jaką współpracują. Jednak najważniejszą innowacją w architekturze samego procesora było zintegrowanie pamięci cache drugiego poziomu z jądrem procesora przy jednoczesnym zmniejszeni jej wielkości o połowę. Dzięki temu uzyskano dość znaczny wzrost wydajności układu. Stało się tak z dwóch powodów. Po pierwsze, pamięć podręczna pracowała z pełną prędkością jednostki centralnej, a po drugie producent poprawił komunikację między cache'em a jądrem procesora. W odróżnieniu od istniejącej dotychczas 64-bitowej magistrali BSB (Back Side Bus) zastosowano szerszą, 256-bitową szynę, zapewniającą znacznie szybszy transfer danych. Kolejną rewolucyjną technologią, zaimplementowaną przez Intela we wszystkich procesorach Pentium III, jest SSE (Streaming SIMD Extention) - zestaw 70 instrukcji wspomagających operacje jednoczesnego przetwarzania wielu danych zmiennoprzecinkowych. To właśnie dzięki nim wydajność układów Pentium III wzrosła bardziej, niż wynikało by to ze zmian w architekturze i ciągłego podnoszenia częstotliwości ich taktowania. Instrukcje SSE mają szczególne znaczenie przy takich zastosowaniach, jak przetwarzanie grafiki lub odtwarzanie plików audio i wideo. Z zalet SSE skorzystać mogą jednak tylko te aplikacje, których kod jest specjalnie zoptymalizowany.

       3.Pentium 4 - Wąska specjalizacja
       Pentium 4 to najnowszy produkt firmy Intel, wyróżniający się przede wszystkim architekturą wewnętrzną. Uwagę zwraca największa spośród produkowanych procesorów częstotliwość pracy układu - 1,5 lub 1,4 GHz. Oprócz jądra procesora w strukturze półprzewodnikowej znajduje się pamięć cache L2 o pojemności 256 KB, która pracuje z pełną szybkością układu. W nowej jednostce centralnej usprawniono przede wszystkim przetwarzanie potokowe - długość kolejki zwiększono do 20 instrukcji. Dodatkowo za tłumaczenie kodu x86 na mikrooperacje odpowiada wyspecjalizowany wydzielony dekoder. Wydłużenie kolejek potoków wiąże się z niebezpieczeństwem utraty wydajności w wyniku nietrafnego przewidywania wyników instrukcji warunkowych. Aby temu zapobiec, poprawiono również algorytm prognozowania skoków. W procesorze tym zrezygnowano ze stosowanego dotychczas modelu pamięci cache L1. Nowa jednostka centralna wyposażona jest w mechanizm mający poprawić wydajność układu - ośmiokilobajtowy bufor śledzenia wykonywania instrukcji (Execusion Trace Cache), magazynujący zamiast kodu x86 zdekodowane instrukcje w postaci mikrorooperacji. Takie rozwiązanie eliminuje czas potrzebny na ponowne odszyfrowanie rozkazów w przypadku powrotu do jednego z nich. Jednostka arytmetyczno-logiczna (ALU) procesora Pentium 4 pracuje z dwukrotnie większą częstotliwością niż reszta układu. Wspomniany mechanizm nazwano Rapid Execution Engine. Dzięki niemu możliwe stało się ukończenie operacji na danych stałoprzecinkowych w połowie cyklu zegarowego. Takie "przyspieszenie" ma szczególne znaczenie w zastosowaniach multimedialnych, co znajduje swoje odzwierciedlenie w wynikach testów. Biorąc pod uwagę kategorię obraz/gry/dźwięk, nowe dziecko Intela wyprzedziło wszystkich wszystkich. Niestety, poza optymalizacją mikrokodu niewiele zmieniono w jednostce zmiennoprzecinkowej. Procesor nadal dysponuje dwoma modułami przeznaczonymi do obliczeń na liczbach zmiennopozycyjnych.. Elementem wyróżniającym się w architekturze Pentium 4 jest 64 bitowa, 400-megahercowa magistrala systemowa o przepustowości 3.2 GB/s. Wartość ta jest ponad trzykrotnie większa niż w przypadku układów Pentium III. W Pentium 4 usprawniono również działanie mechanizmów SIMD. Znany z procesorów Pentium III i Celeron II zestaw instrukcji SSE poszerzono o 144 nowe rozkazy (SSE2), umożliwiające operacje na 128-bitowych liczbach zmiennoprzecinkowych o pojedynczej i podwójnej precyzji oraz 128-bitowych operandach stałopozycyjnych. Ciekawostką jest, Ze kupując Pentium 4, użytkownik staje się jednocześnie właścicielem dwóch 64-megabajtowych modułów pamięci typu RDRAM. Niestety, ma to niekorzystny wpływ na cenę, która nie odzwierciedla wydajności procesora.

V I A

       1.Cyrix III - Mało za niewiele.
       Tajwańska firma VIA, znana głównie z produkcji chipsetów do płyt głównych, również zmierza konkurować z Intelem i AMD na rynku najtańszych procesorów. Po przejęciu firm Cyrix oraz idt Centaur tajwański potentat rozpoczął budowę własnych jednostek centralnych. Przedstawicielami jednej z produkowanych grup są procesory VIA Cyrix III Samuel I i Samuel II.

Premiera tego drugiego nastąpiła około 18 stycznia 2001. Chociaż nazwa obu modeli nasuwa przypuszczenie, że są one rozwinięciem poprzednich modeli Cyrixa, to jednak jest inaczej. Obie wersje procesorów opracowane zostały przy udziale inżynierów z firmy idt, znanej z produkcji układu WinChip. Kolejną zauważalną cechą jest rezygnacja z podawania oznaczenia PR (Pentium Rating), tak charakterystycznego dla jednostek Cyrixa. Na Samuelach podawana jest już rzeczywista prędkość zegara. Cechami charakterystycznymi konstrukcji Via Cyrix III są dość prosta architektura i duża energooszczędność. Procesory Samuel I produkowane są w technologii 0,18 mikrometra i wymagają zasilania 1,9 V. VIA Cyrix w wersji Samuel I są obecnie jedynymi dostępnymi procesorami, pozbawionymi cache'u drugiego poziomu. Przywodzi to na myśl nie produkowane już pierwsze modele Celeronów (Covington) firmy Intel. Samuela II produkowano natomiast w najnowszej technologii 0,15 mikrometra. Dzięki temu obniżono napięcie zasilania jądra procesora do poziomu 1,5 V. Również w odróżnieniu od poprzednika, Samuel II wyposażony jest w 64 KB pamięci cache L2. Oba rodzaje procesorów dysponują także pamięcią cache L1 o pojemności 128 KB. Obecnie w sprzedaży znajdują się Samumele I taktowane magistralą 100 i 133 MHz. Samuel II najczęściej pracują z prędkością 133 MHz. Wspólną cechą obu typów procesorów jest zgodność wyprowadzeń układów z gniazdem w standardzie socket 370, a także to, że Via Cyrix III obsługują listę instrukcji x86 poszerzoną o rozkazy MMX i 3DNow!. Ciekawostką jest również fakt, że układy te, jako jedyne na rynku, pracują na płytach głównych z chipsetem Intela i obsługują jednocześnie zmiennoprzecinkowe instrukcje SIMD wylansowane przez AMD. Wyniki przeprowadzanych testów dość jednoznacznie określają obszar zastosowań układów VIA Cyrix III. Niestety, bardzo słaba jednostka zmiennoprzecinkowa eliminuje oba rodzaje procesorów w zastosowaniach profesjonalnych i multimedialnych. Moc obliczeniowa tych kości okazała się średnio dwukrotnie niższa niż w przypadku Pentium III taktowanych takimi samymi zegarami. VIA Cyrix III to jednak jeden z najtańszych procesorów dostępnych na rynku, a główny obszar jego zastosowań sprowadza się do tanich komputerów biurowych, których użytkownicy nie pracują z aplikacjami wymagającymi dużych wydajności jednostek centralnych.